Με την κοινωνία τι γίνεται;

Ήδη η κυβερνητική προσπάθεια επικεντρώνεται στο να φιλοτεχνήσει ένα εξιδανικευμένο προφίλ της επόμενης (μετά την συμφωνία με την τρόικα) μέρας. Περισπούδαστοι υπουργοί και πρόθυμοι αναλυτές άρχισαν να βλέπουν φως στο τούνελ και να τοποθετούν στο 2014 την έλευση της οικονομικής ανάκαμψης.

Αφού οι άνθρωποι δυσκολεύονται να βρουν «τον άρτον τον επιούσιον» καλό είναι να τρέφονται με προσδοκίες καιρών «που το μέλλον θα φέρει».

Εν πάση περιπτώσει επιχειρείται να θεμελιωθεί κάποια προσδοκία που να δώσει τις απαραίτητες ανάσες στην κυβέρνηση.

Ένα πρώτο στοιχείο που γνωρίζει πιένες είναι πως ο προϋπολογισμός της χώρας συνεχίζει να παράγει πρωτογενές πλεόνασμα.

Ουδείς είναι οπαδός της συσσώρευσης δημόσιου χρέους (πλην των γερακιών του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού τομέα που κερδοσκοπούν μέσω αγοραπωλησιών χρεογράφων) αλλά εδώ υπάρχει μια ερώτηση. Ποιο είναι το κοινωνικό κόστος αυτής της εξέλιξης;

Πράγματι όταν περικοπεί κάθε δημόσια δαπάνη –για παιδεία, υγεία, αναπτυξιακά έργα- είναι φυσικό να δημιουργούνται πλεονάσματα στον προϋπολογισμό. Το θέμα είναι τι γίνεται με τους ανθρώπους και τις στοιχειώδεις ανάγκες τους στην κοινωνική παραγωγή κι αναπαραγωγή. Η απάντηση είναι γνωστή: ο ωκεανός της ανεργίας, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι διαλυμένες κοινωνικές υπηρεσίες. Κοντολογίς η εγκατάλειψη της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της χώρας στις δυνάμεις της αγοράς και στις μοιραίες συνέπειες της πλήρους κυριαρχίας τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την πολύφερνη ανάπτυξη. Επιχειρείται ν’ αποκτήσει μαγικές δυνατότητες, κάτι σαν ν’ ανθίζει ξανά ο παραγωγικός κήπος της χώρας. Δηλαδή θ’ ανοίξουν δουλειές, θα πέσει η ανεργία και θ’ αρχίσουν ν’ ανεβαίνουν τα μεροκάματα. Μόνο που μια τέτοια ιδεολογική πλάνη ίσως αποδειχθεί «χείρων της πρώτης».

Το επενδυτικό μοντέλο που προκρίνεται για την Ελλάδα είναι εκείνο της εγκατάστασης «τοξικών επιχειρήσεων» (τύπου εξόρυξης χρυσού), τ’ οποίο θα εκμεταλλεύεται τα «συγκριτικά πλεονεκτήματα» της χώρας. Ανάμεσα στα οποία η ύπαρξη πάμφθηνης εργατικής ικανότητας, έλλειψης νομοθετικής προστασίας όσων απασχολούνται και σχέσεις εργασίας που θυμίζουν την γειτονική Βουλγαρία ή την μακρινή Κίνα.

Η τιμαριοποίηση της χώρας με την πώληση φιλέτων γης, νησιών και λοιπών πλουτοπαραγωγικών πόρων σ’ επιτήδειους ολιγάρχες (εγχώριους ή ξένους) είναι η μόνη βεβαιότητα, εφ’ όσον ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός του Δ.Ν.Τ., της Ε.Ε. και των ντόπιων θαυμαστών αυτού του αναπτυξιακού μοντέλου.

Συνεπώς τα όσα διαλαλούν οι πολυποίκιλοι πλασιέ των μνημονιακών θεραπειών αποτελούν είτε προϊόντα ταξικής σκοπιμότητας είτε μυθεύματα που προκύπτουν από πολιτική αυθυποβολή.

Η πορεία προς την ανάπτυξη (δηλαδή τον θρίαμβο των δεικτών επί της ουσίας των πραγμάτων) θα δείξει των λόγων το αληθές..

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s