Υποκρισίας το ανάγνωσμα. Μέρος 1ο

Επειδή βαρέθηκα να ακούω για σύγχρονο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, από όσους έκαναν το ακριβώς αντίθετο!

 

diorismoiΗ συζήτηση για τις απολύσεις 15.000 υπαλλήλων στον ευρύτερο δημόσιο και δημόσιο Τομέα, οι αποφάσεις και η συμφωνία της Κυβέρνησης με την Τρόικα και ο τρόπος με τον οποίο αυτές θα υλοποιηθούν έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Είναι καλό να θυμηθούμε την πρόσφατη ιστορία για να βγάλουμε και τα κατάλληλα συμπεράσματα.

Η συζήτηση άνοιξε μετά το πρώτο μνημόνιο και κορυφώθηκε μετά το δεύτερο.

Η στόχευση ήταν αποκλειστικά δημοσιονομική. Υπήρξε η εκτίμηση πως σε μια χώρα που αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεωκοπίας, ο «υπερτροφικός» δημόσιος τομέας θα έπρεπε να ματώσει. Έτσι κορυφαία τότε στελέχη της Κυβέρνησης ανέλαβαν το ρόλο του διαμορφωτή της κοινής γνώμης, με δηλώσεις τους και δημόσιες παρεμβάσεις, συκοφαντώντας στο σύνολο τους δημόσιους υπαλλήλους. Πάγκαλος και Λοβέρδος έδωσαν ρεσιτάλ: «Άχρηστοι και ανίκανοι», «1εκ. δημόσιοι υπάλληλοι καταδυναστεύουν 8 εκ. πολίτες», κ.τ.λ.

Ξεχνώντας βέβαια, όπως ξεχνούν και οι σημερινοί κυβερνώντες ότι τα προβλήματα, οι ασθένειες και τα κακώς κείμενα στο Δημόσιο, είναι δικά τους αποτελέσματα. Είναι αποτελέσματα των δικών τους πολιτικών (του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας), των δικών τους νόμων και αποφάσεων, των δικών τους ρουσφετολογικών τακτικών, των δικών τους πελατειακών λογικών.

Αυτοί που διόρισαν , αυτοί που χρησιμοποίησαν το δημόσιο σαν μέσο χειραγώγησης και συναλλαγής, ανακάλυπταν ξαφνικά το πρόβλημα! Πόση υποκρισία άραγε!

Ο στόχος ήταν η δημιουργία του κατάλληλου κλίματος ώστε από τη μία να υλοποιηθεί το σχέδιο περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, η περικοπή των εφάπαξ και τελικά να οδηγηθούν στην εφεδρεία ( που αποδείχθηκε μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές αστοχίες της μεταπολίτευσης) και γιατί όχι, στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.

Έπρεπε να βρεθούν οι ένοχοι για να δικαιολογηθούν το «μαζί τα φάγαμε» και να κατασκευαστούν μαζικά «υπεύθυνοι» της κρίσης!

Η πρώτη σοβαρή καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας έγινε επί Ραγκούση. Ο αριθμός που προέκυψε δεν δικαιολόγησε τους υπολογισμούς τους, καθώς η αντιστοιχία δεν ήταν αυτή που περίμεναν. Αντίθετα το κλίμα που καλλιεργήθηκε οδηγούσε σε μαζικές αποχωρήσεις με συνταξιοδοτήσεις δημοσίων υπαλλήλων, που δημιουργούσανε τεράστια κενά στην ήδη προβληματική κρατική μηχανή.

Οι μισθοί μειώθηκαν, περισσότερο από 40% έχασαν με το ενιαίο μισθολόγιο και τις καταργήσεις του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο!

«Ανακαλύφθηκαν» οι οργανισμοί και τα ΝΠΙΔ! Τα δικά τους δηλαδή δημιουργήματα – των πολιτικών – και η προσπάθεια συγχωνεύσεων απέδειξε για άλλη μια φορά τις τεράστιες αδυναμίες του πολιτικού συστήματος αλλά και την ανικανότητα του να κάνει τα αυτονόητα, ακόμη και στις πιο προκλητικές περιπτώσεις:

Η περίπτωση της «ΑΓΡΟΓΗ» είναι χαρακτηριστική!

Από τη μία εξαγγέλλονταν το κλείσιμο της  και αναδεικνυόταν το παράνομο των προεκλογικών (2009) προσλήψεων και από την άλλη αυτοί που σε μια ημέρα έγιναν υπάλληλοι αορίστου χρόνου, με αποφάσεις του ΔΣ, μετατασσόταν σε υπηρεσίες που  οι ίδιοι επέλεγαν (Νοσοκομεία, Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, Περιφέρειες κ.τ.λ.). Μιλάμε για τις 100% παράνομες προσλήψεις, έξω και πέρα από ΑΣΕΠ, μιλάμε για τις 100% παράνομες μετατροπές συμβάσεων από συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου.

Ο Πάγκαλος κατήγγειλε την ΑΓΡΟΓΗ, ο Πάγκαλος εισηγούταν το νόμο 3895/2010 για την  «Κατάργηση και συγχώνευση υπηρεσιών, οργανισμών και φορέων του δημόσιου τομέα», που προέβλεπε ότι :

«Το προσωπικό με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και οι δικηγόροι που έχουν προσληφθεί με σχέση έμμισθης εντολής και υπηρετούν, κατά τη δημοσίευση του παρόντος, στις πιο πάνω εταιρείες που λύονται και τίθενται σε εκκαθάριση, με την επιφύλαξη των ρυθμίσεων της υποπερίπτωσης γγ΄ της περίπτωσης β΄ της παρ. 1 του παρόντος άρθρου, μπορούν με αίτησή τους να μεταφέρονται με την ίδια σχέση εργασίας στον Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε. για τους υπηρετούντες στην ΑΓΡΟΓΗ Α.Ε. ή στο Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου για τους υπηρετούντες στην ΙΧΘΥ.Κ.Α. Α.Ε. ή σε άλλο φορέα αρμοδιότητας των υπουργείων τα οποία ασκούν εποπτεία στις υπό λύση και εκκαθάριση εταιρείες, ή σε υπηρεσίες των Υπουργείων αυτών ή σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ανεξάρτητες αρχές, Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α. πρώτου και δεύτερου βαθμού, ανάλογα με τις υπηρεσιακές ανάγκες, όπως αυτές προκύπτουν από σχετικά αιτήματα των φορέων» (άρθρο 2 παρ. α)

Αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν την ίδια στιγμή στο τότε μεσοπρόθεσμο προβλεπόταν για τους εργαζόμενους στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα και ειδικότερα όσων οι οργανισμοί καταργούνται ή συγχωνεύονται: Αξιολόγηση από το ΑΣΕΠ,  εργασιακή εφεδρεία και μετά από ένα χρόνο απόλυση!

Γιατί τα αναφέρω; Γιατί είναι καλό να θυμόμαστε, όταν φτάσουμε στο δια ταύτα, ότι όσοι σήμερα μιλούν για ποιοτική αναβάθμιση του Δημοσίου, προσπαθώντας να χρυσώσουν το χάπι 15.000 ωμών απολύσεων (συγγνώμη απομακρύνσεων), είναι οι ηθικοί αυτουργοί της δημιουργίας ΑΥΤΟΥ του Δημοσίου. Άρα με απλά λόγια δεν μπορούν να εμφανίζονται ως οι «άγγελοι της καθάρσεως»!

Ξεχνιέται επίσης εντέχνως όλο το σκηνικό των μονιμοποιήσεων (διακομματικών παρακαλώ) με τους μετακλητούς υπαλλήλους της Βουλής. Υπήρξαν μάλιστα και αναδρομικές μονιμοποιήσεις με δικαίωμα μετάταξης σε άλλους τομείς του Δημοσίου (με αιχμή το «προνομιούχο», άλλοτε, υπουργείο Οικονομικών κ.ά.) όσων είχαν υπηρετήσει στο παρελθόν, τουλάχιστον για δύο χρόνια, σε Κοινοβουλευτικές Ομάδες ή βουλευτές.

Αυτό έγινε επί προεδρίας Κακλαμάνη, ενώ την περίοδο που ανέλαβε Πρόεδρος της Βουλής η κυρία Αννα Μπενάκη-Ψαρούδα το φαινόμενο των μονιμοποιήσεων παρακάμφθηκε, καθώς προκρίθηκαν οι απευθείας διορισμοί, για να επανέλθει και μάλιστα με μεγάλη δυναμική επί προεδρίας Σιούφα. Με μια νέα, εξαιρετικά ευνοϊκή ρύθμιση (με αναδρομικό χαρακτήρα) προβλεπόταν ότι όσοι υπηρέτησαν ως μετακλητοί υπάλληλοι στα κόμματα ή στον Πρόεδρο και στους αντιπροέδρους της Βουλής αποκτούσαν δικαίωμα μονιμοποίησης ακόμη και αν η υπηρεσία τους διήρκεσε μία ημέρα. Ήταν μια κίνηση με διακομματικά οφέλη, με τον τότε Πρόεδρο της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικο να επιρρίπτει την ευθύνη… στον εμπνευστή της ρύθμισης, την οποία και κατήργησε καθιερώνοντας τους όρους του ΑΣΕΠ για τις προσλήψεις.

Η αδυναμία ελέγχων αλλά και η έλλειψη ουσιαστικού νομικού πλαισίου οδήγησε σε απίστευτες «ακρότητες» και αθλιότητες, στο όνομα πάντοτε του πελατειακού κράτους είτε σε κεντρικό είτε και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο: Καθαρίστριες που προσλαμβάνονταν για ένα εξάμηνο γινότανε ξαφνικά διοικητικοί υπάλληλοι, συμβασιούχοι εποχιακοί βρισκόταν σαν υπάλληλοι γραφείου σε Δήμους και Κοινότητες και άλλα πολλά και ανθηρά!

Στην περίοδο 2004 – 2009 το ελληνικό δημόσιο ξεχείλωσε εντελώς:

Δαπανούσε πάνω από 220 εκ. ευρώ το χρόνο για να χρηματοδοτεί τις περίπου 700 νέες δημόσιες υπηρεσίες και τις περίπου 500 επιτροπές που σύστησε η κυβέρνησή του από το 2004 έως τον Ιανουάριο του 2009.

Η ΝΔ αύξησε το μέγεθος του δημόσιου (μαζί με τον ευρύτερο) τομέα από το 39% στο 42% του ΑΕΠ, δηλ. κατά 35 δις Ευρώ.

Η ΝΔ αύξησε τις πρωτογενείς δαπάνες από 18% σε 20% του ΑΕΠ!

Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά και ένα κρίσιμο σημείο:

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, δεν μπορούν να αποδεχτούν ούτε τη λογική των ρουσφετιών ούτε τη λογική των «ημετέρων»! Γιατί δεν είναι δυνατόν να τσουβαλιάζονται μόνο και μόνο για να  δημιουργηθούν θύματα από το πουθενά!

Κλείνω αυτό το πρώτο μέρος με μια απλή απορία για τη συνέχεια:

Ένας διοικητικός υπάλληλος με 25 χρόνια προϋπηρεσία, που δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην επαφή του με τους πολίτες, που ήταν πάντοτε τυπικός και ουσιαστικός, που τηρούσε το ωράριο του, αλλά δεν μιλά ξένη γλώσσα και δεν έχει μεταπτυχιακό στα μαθηματικά, είναι χειρότερος από έναν πτυχιούχο μιας σχολής πανεπιστημίου, που μιλά 5 γλώσσες και έχει δύο μεταπτυχιακά και ο οποίος θα βρεθεί – πιθανώς – στη θέση του;

Πως και ποιοι θα αξιολογήσουν προσόντα και θα τα ορίσουν για αντίστοιχες θέσεις;

«Επίορκοι», κοπανατζήδες, αξιολόγηση και δομές στη συνέχεια…

Advertisements