Ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Α. Παπανδρέου , η δραχμή και η κοινωνική πολιτική!

androulakisΤην Παρασκευή το βράδυ, στη Λάρισα, έμαθα κάτι πολύ σημαντικό και ομολογώ και εξόχως … πολιτικό!

Ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ , Ν. Ανδρουλάκης, ούτε λίγο ούτε πολύ μας ενημέρωσε ότι ο Α. Παπανδρέου έκανε κοινωνική πολιτική επειδή στη χώρα είχαμε δραχμή! Και συνέχισε, λέγοντας πως αν τότε είχαμε ευρώ, δεν θα μπορούσε να γίνει κοινωνική πολιτική!

Πέρα από το καινοφανές της άποψης, που μπορεί να αντιστοιχηθεί με κάτι σαν το : «αν η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι» ή το «αν δεν βρέξει, δεν χιονίσει , τότε μπορεί να κάνει καλό καιρό», πέρα από την παντελώς λανθασμένη πολιτική προσέγγιση η οποία δύσκολα αντέχει σε σοβαρή κριτική, αναρωτιέμαι:

Για πιο λόγο άραγε ο Ν. Ανδρουλάκης επανέλαβε αυτό το επιχείρημα;

Το άκουσα άλλη μια φορά σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο Mega.

Τι προσπαθεί να δικαιολογήσει;

Και γιατί αυτός ο φτηνός συνδικαλισμός που δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά ΠΟΥΘΕΝΑ;

Θα μου πει κάποιος ότι η προσαρμογή από το συνδικαλισμό του  αμφιθέατρου στην ουσιαστική πολιτικό λόγο είναι δύσκολη. Μερικές φορές και ακατόρθωτη. Σωστό και κατανοητό.

Αυτό όμως δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν άλλο παρά τον ίδιο!

Επί της ουσίας:

Υπάρχει πρώτα απ’ όλα το θέμα της πολιτικής επιλογής και κατεύθυνσης.

Ήταν απόφαση και επιλογή του Ανδρέα να προχωρήσει σε αυτή την πολιτική, γνωρίζοντας ότι το μικρό και «νοικοκυρεμένο κράτος» των δεκαετιών του ’50 και του ’60 ήταν ένα κράτος που ήταν μόνο χωροφύλακας, χωρίς δαπάνες στην παιδεία, στην υγεία και γενικά χωρίς ενδιαφέρον για την κοινωνία.

Η Ελλάδα άλλαξε μέσα σε τέσσερα χρόνια, η φτώχεια εξαλείφθηκε και ολόκληρες περιθωριοποιημένες ομάδες του πληθυσμού ενσωματώθηκαν σε μια κοινωνία αποκτώντας ελπίδα και όραμα.

Η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία.

Σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αυτό το σήμερα και την πολιτική συμπαράταξη με πολιτικές που διαλύουν την κοινωνία και κάνουν την οικονομία κυρίαρχη της πολιτικής, προσπάθησε να δικαιολογήσει με αυτόν τον τρόπο ο νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.

Θυμίζω –για την ιστορία – ότι και τότε υπήρχαν φωνές που έλεγαν ότι πρώτα έπρεπε να γίνει η ανάπτυξη και μετά να μοιρασθεί το προϊόν της, αλλά τελικά ο Ανδρέας τα κατάφερε ενώνοντας τον λαό και στο τέλος της πολιτικής του πέτυχε και τα δύο ­ και την ανάπτυξη και την κοινωνική δικαιοσύνη στο μέτρο του δυνατού.

Δεν είναι θέμα νομίσματος αλλά θέμα πολιτικών προτεραιοτήτων.

Και βεβαίως θέμα πολιτικών δυνατοτήτων.

Σημείωση 1

Η επανάληψη αυτού του επιχειρήματος κινδυνεύει να τον οδηγήσει στους οπαδούς της «δραχμής». Πιστεύω ότι δεν του ταιριάζει.

Σημείωση 2

Αυτό το επιχείρημα δημιούργησε αρκετή ένταση, φωνές και διαμαρτυρίες στη διαδικασία. Την επόμενη φορά ας το σκεφτεί καλύτερα.

Σημείωση 3

Θυμίζω ότι : Σύμφωνα με τα εθνικολογιστικά στοιχεία, οι συνολικές αμοιβές των 3,5 περίπου εκατομμυρίων που απασχολούνταν στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα το 1981 ήταν 831,4 δισ. δρχ., το 1982 ανέβηκαν απότομα σε 1.069,3 δισ. και με διαδοχικές αυξήσεις έφθασαν τις 2.204,3 δισ. το 1986, προτού αρχίσει η λιτότητα του σταθεροποιητικού προγράμματος. Το κατώτατο ημερομίσθιο από 589 δρχ. έφθασε στις 1.660 δρχ.

Σήμερα δυστυχώς η αντιμεταρρύθμιση των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του ΠΑΣΟΚ με την σύμπλευση και του σημερινού ΠΑΣΟΚ, οδηγεί σε κατώτατο ημερομίσθιο μονίμως υπό διαπραγμάτευση και μονίμως πιο κοντά στην Βαλκανική του προσαρμογή.

Σημείωση 4

Μια αναφορά του Αδ. Πεπελάση για την οικονομική πολιτική του Ανδρέα:

 «Δεν θεωρώ χαμένη την οκταετία. Το αντίθετο! Δεν πρέπει να κρίνουμε την οικονομική πολιτική σαν στενόκαρδοι λογιστές. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη τετραετία κυριάρχησε το κοινωνικό στοιχείο και η οικονομία χρησιμοποιήθηκε για να εξισορροπηθεί η κοινωνία. Αν δεν γινόταν όμως αυτό, πώς θα μπορούσαμε να μπούμε στην Ευρώπη με μια κοινωνία διχασμένη, με αντίρροπες δυνάμεις και ολόκληρα στρώματα του λαού αποκλεισμένα; Τη δεύτερη τετραετία πρυτάνευσε ο ρεαλισμός και η οικονομία βάδισε στον δρόμο της σταθεροποίησης».

Σημείωση 5

Η ιστορία λέει απλά:

«Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα ο σοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ο χαρισματικός Έλληνας πολιτικός ηγέτης που με την καταλυτική κοινωνική και πολιτική του παρέμβαση, ανασυντάχτηκαν οι κατακερματισμένες, μετά την συντριβή το 1935 του Βενιζελισμού, προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και πραγματοποιήθηκε το κοινωνικό αναγεννητικό άλμα που προώθησε, την καθηλωμένη στα βαλκανικά όρια Δημοκρατική Ελλάδα, σε σύγχρονο ευρωπαϊκό Κράτος.»

Τι θα λέει άραγε η ιστορία για όσους βρέθηκαν σήμερα στην ηγετική ομάδα του κόμματος του;

Advertisements

Οι υποκλοπές, ο Καραμανλής και οι ξένοι πράκτορες!

ypoklopesΟ ανακριτής που διερευνά την υπόθεση της υποτιθέμενης απόπειρας δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή κατέθεσε αίτημα για την δικαστική της συνένωση μ’ εκείνη των τηλεφωνικών υποκλοπών της περιόδου 2004-2005. Καθώς, κατά τα όσα διαρρέουν, προέκυψαν νέα στοιχεία που συνδέουν τις δύο υποθέσεις.

Ασφαλώς ο ανακριτής θα τεκμηριώσει αυτή του την άποψη στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο, τ’ οποίο και θ’ αποφασίσει. Ωστόσο υπάρχει και το πολιτικό μέρος της ιστορίας τ’ οποίο καλό είναι να το ξαναθυμηθούμε.

Πρόκειται για παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνομιλιών περισσότερων από εκατό πολιτών (κι όχι μόνον του πρωθυπουργού κι επίσημων προσώπων) οι οποίες διεκπεραιώνονταν μέσω του λογισμικού της εταιρείας VODAFONE.

Το σύστημα είχε εγκατασταθεί με αφορμή τις επικοινωνιακές ανάγκες των ολυμπιακών αγώνων του 2004.Αν και η εταιρεία το γνώριζε (επίσημα) από το 2005 και το μετέφερε στην κυβέρνηση στις 10/3/2005, η τελευταία το ανακοίνωσε –κατόπιν δημοσιεύματος εφημερίδας- στις 2/2/2006. Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο το 2008, για να ξανανοίξει το 2010, όταν τεκμηριώθηκε η εμπλοκή της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα– η οποία αποτέλεσε το κέντρο του δικτύου των παρακολουθήσεων.

Μια μικρή λεπτομέρεια: στο ενδεκάμηνο (αρχικό) κουκούλωμα της υπόθεσης πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο τότε προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Δ. Παπαγγελόπουλος, του οποίου με φωτογραφική διάταξη παρέτεινε την θητεία το 2005 η τότε κυβέρνηση της ΝΔ. Με στόχο να κρατήσει ο ίδιος την υπόθεση των υποκλοπών, πράγμα που συνέβη –με την κατάληξη που περιγράψαμε.

Για την προσφορά του ανταμείφθηκε με την τοποθέτησή του ως επικεφαλής της ΕΥΠ το 2009, λίγους μήνες πριν τις εκλογές και την πολιτική αποκαθήλωση του Κ. Καραμανλή.

Όσο για την υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού, όλα ξεκίνησαν από μιαν έκθεση πρακτόρων των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών προς την ΕΥΠ, με την οποία επικαλούνταν ύπαρξη συνωμοσίας από όργανα (άλλων) ξένων δυνάμεων. Η δημοσίευσή της σε κάποια ντόπια περιοδικά με έφεση στην εφευρετική δημοσιογραφία αποτέλεσε την αφορμή για παραγγελία σχετικής δικαστικής έρευνας τον Μάρτη του 2012.

Ακόμα κι αν δεχθούμε ως βάσιμη την πιθανότητα τέτοιων εγκληματικών σχεδιασμών οι δύο ιστορίες δύσκολα συνδέονται.

Εκδηλώθηκαν σε διαφορετικές περιόδους, με πολύ ευρύτερους σχεδιασμούς η πρώτη και σε άλλο πολιτικό περιβάλλον η δεύτερη.

Τις συνδέει όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον: το ορόσημο του Δεκέμβρη του 2008.

Όταν, κατά τις δικαστικές παραδοχές της εν λόγω έρευνας οργανώθηκε «οικονομική, επιχειρηματική και κοινωνική αποσταθεροποίηση».

Αυτή η σαφώς πολιτική εκτίμηση μεταφράζεται νομικά σε «διατάραξη ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος» και απόπειρα «αποστέρησης του πρωθυπουργού από την ενάσκηση της εξουσίας».

Αυτά ακούγονται περισσότερο ως απολογητικές ερμηνείες και αναδρομικά άλλοθι παρά ως νομικά πλάσματα ωστόσο.

Οργανωμένο «πριόνισμα»

maniΣτην τελική ευθεία μπήκε η, οργανωμένη από την ΝΔ, επιχείρηση πριονίσματος του Αντ. Μανιτάκη, ώστε να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις αξιώσεις της.

Εργαλείο του σχεδιασμού υπήρξε ο (ως πρόσφατα διπλωματικός σύμβουλος του Αντ. Σαμαρά) βουλευτής της ΝΔ Ανδρ. Ψυχάρης.

Ο οποίος εξήγησε στον εκλεκτό της ΔΗΜ.ΑΡ πως «κινδυνεύετε να μείνετε στην ιστορία ως ο υπουργός προστάτης των τεμπέληδων, των επίορκων και των κοπανατζήδων δημοσίων υπαλλήλων».

Όλως τυχαίως ο φέρελπις και αυτοδημιούργητος νέος βουλευτής αναμασά όλα τα επιχειρήματα που διαβάζουμε στα έντυπα ιδιοκτησίας του πατέρα του Στ. Ψυχάρη. Είναι σαφές πως οι επιταγές της τρόικα δεν επιτρέπουν στον πρωθυπουργό άλλη χρονοκαθυστέρηση στην προώθηση απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων και ο φίλος εκδότης είπε να δώσει μια χείρα βοηθείας.

Για τον Αντ. Μανιτάκη το δίλημμα είναι, πλέον, «συμμόρφωση ή παραίτηση».