Το έχουμε ξαναδεί το έργο…

troikaΓια μιαν εισέτι φορά ο κύκλος των θεσπισμένων διαπραγματεύσεων των μελών της τρόικα και των υπουργών της κυβέρνησης (Σαμαρά τούτη την φορά) βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Άνοιξε, αλλά το πώς θα κλείσει παραμένει ένα μικρό αίνιγμα.

Μιας και είναι δεδομένο πως θα υπάρξει συμφωνία, ωστόσο το αντίτιμο για την ελληνική κυβέρνηση είναι το διακύβευμα.

Το πρώτο σημείο τριβής τούτη την φορά υπήρξε το θέμα των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων. Το «πλήρωμα του χρόνου» έχει επέλθει και η στιγμή της εκπλήρωσης των μνημονιακών υποχρεώσεων για την Ελλάδα μάλλον έφτασε.

Η ωμή απαίτηση για άμεση εκδίωξη 7.000, είτε ως επίορκων είτε ως κατόχων πλαστών πιστοποιητικών, έχει οδηγήσει την κυβέρνηση σε νευρική κρίση. Δεδομένου ότι έχει επενδύσει σ’ αυτήν την «κόκκινη γραμμή», ειδικά δε η ΔΗΜ.ΑΡ την θεωρεί απόδειξη της δικιάς της κοινωνικής ευαισθησίας.

Ας μην υπάρξουν ιδιαίτερες αμφιβολίες για το υπέρ τίνος θα γείρει η τελική απόφαση, καθώς ο συσχετισμός δύναμης είναι δεδομένος. Εκείνο που μένει να διευκρινισθεί είναι αν η τρόικα επιμείνει μέχρι τέλους, οδηγώντας την κυβέρνηση σε μια δεινή ήττα, ή αν της επιτραπεί μια υποχώρηση που θα διασώσει τα προσχήματα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής της κυβέρνησης, αν υποτεθεί ότι η έννοια αυτή υφίσταται ακόμη.

Επιχειρώντας να εμφανίσει ένα πρόσωπο υπεράσπισης κάποιων ψηγμάτων φιλολαϊκής παρέμβασης ανέσυρε το θέμα της ρύθμισης των οφειλών των δανειοληπτών. Μήπως και οι εκπρόσωποι των δανειστών της επιτρέψουν μιαν επικοινωνιακή ανάσα. Εκείνοι ωστόσο θεωρούν πως τέτοιες βλάσφημες σκέψεις αποχαλινώνουν, με την «γενναιοδωρία» τους, τις απαιτήσεις των αναξιοπαθούντων.

Όπως εμβριθώς ανέλυσαν τέτοιου είδους σπατάλες μπορούν να υπονομεύσουν τον υπέρ της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών αγώνα.

Εν προκειμένω η κυβέρνηση πέφτει θύμα της παραπλανητικής ρητορικής που είχε αναπτύξει, το διάστημα που η άντληση των δόσεων είχε καταστεί αυτοσκοπός.

Δηλαδή όταν εξηγούσε πως τα χρήματα της ανακεφαλαίωσης θα κατέληγαν στα τραπεζικά ταμεία, ώστε να ξεκινήσει μια νέα εποχή ρευστότητας για τις επιχειρήσεις.

Τώρα διαπιστώνουν και οι πλέον αδαείς πως τα χρήματα αυτά προορίζονται να στηρίξουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και δεν έχουν σχέση με τις ονειρώξεις όσων τα θεωρούν ως εργαλείο κοινωνικής στήριξης.

Όσο απομακρυνόμαστε από τον ορυμαγδό της σωτηριολογίας (προς το τέλος του περασμένου χρόνου) τόσο γίνονται εμφανείς οι κοινωνικές συνέπειες του τρίτου μνημονίου.

Η τρόικα, ως αγγελιαφόρος του κακού, είναι επιφορτισμένη να τις υπενθυμίζει σε όσους κάνουν πως τις λησμόνησαν.

 

Advertisements