Για τελευταία φορά!


pasok_2_mediumΈγραψα και μίλησα πολλές φορές τα τελευταία χρόνια για το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε μου το έδωσε το δικαίωμα μια πολύχρονη διαδρομή σε αυτό, πολύ μεγαλύτερη από αυτή των «σωτήρων» που εμφανίστηκαν στην παράταξη.

Υποστήριξα πάντοτε την αναγκαιότητα αυτό να αλλάξει ριζικά και να ξαναβρεθεί εκεί που οφείλει να είναι. Δεν μου αρέσουν οι χωροταξικοί προσδιορισμοί (Κέντρο , Αριστερά Δεξιά κ.ο.κ.). Τα κόμματα εκφράζουν συμφέροντα κοινωνικών ομάδων και σε μία ταξική κοινωνία αυτά είναι πολύ συγκεκριμένα, άσχετα αν κάποιοι υποκρινόμενοι τους μάγους, κατήργησαν την πραγματικότητα.

Πιστεύω ότι έχει ρόλο ύπαρξης μόνο αν ξαναβρεθεί στον προοδευτικό πολιτικό χάρτη, μόνο αν απαλλαγεί από τα χαρακτηριστικά ενός μικρού κεντροδεξιού κόμματος, που απέκτησε με τις πολιτικές που εφάρμοσε τα τελευταία χρόνια.

Και επειδή και το «προοδευτικό» είναι υπό διαπραγμάτευση στις ημέρες μας και ερμηνεύεται κατά πως συμφέρει, ξαναλέω ότι προοδευτικό δεν μπορεί παρά να είναι ότι κρατά όρθια την κοινωνία. Προφανώς και δεν είναι οι πολιτικές που τη διαλύουν, που οδηγούν στη φτώχεια, στην ανεργία, στην καταστροφή κάθε συμμετοχικού θεσμού, στην αποθέωση των αγορών και στην πλήρη εξάρτηση της χώρας.

Τα είπαμε πολλές φορές και άλλες τόσες προσπαθήσαμε να πείσουμε για τα αυτονόητα:

Ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις αν δεν σταθείς στη διαχωριστική τομή που έγινε στην κοινωνία με τα μνημόνια και τις πολιτικές τους.

Ότι δεν έχει νόημα καμία συζήτηση αν δεν ξεκαθαρίσεις τι είσαι, που πηγαίνει και με ποιους θα προχωρήσεις.

Αν δεν ανατρέψεις τα χαρακτηριστικά ενός καθεστωτικού κόμματος (κόμμα του κράτους) και δεν το μεταλλάξεις σε ένα κόμμα της κοινωνίας.

Αν δεν κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να ταυτίζεσαι με τη συντήρηση σε επίπεδο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής εκτός και αν έχεις οριστικά και αμετάκλητα παραδώσει τα διαπιστευτήρια σου στους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού.

Αν δεν συγκροτήσεις και δεν προτείνεις μια ρεαλιστική πρόταση , με προοδευτικό πρόσημο, για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Είχα μια μικρή ελπίδα, ότι το αυτονόητο ήταν έτσι για όλους. Δυστυχώς δεν ισχύει. Ένα βαθιά ποτισμένο με τον κρατισμό και την εξουσία κομμάτι αυτού του κόμματος προτιμά να προσαρμόσει τα πιστεύω του στις προσωπικές του «αναγκαιότητες» και να υποταχθεί στη λογική του μικρού και χρήσιμου «εταίρου», που δυστυχώς καταντά πολιτική εταίρα!

Προτιμά τα «φτιασιδώματα» και τις μεταμορφώσεις, τους απολίτικους συσχετισμούς, τις αντικαταστατικές   διαδικασίες, τους «ημέτερους» και τους ελεγχόμενους, τους ακίνδυνους και συμβιβασμένους. Τα φαντάσματα της πολιτικής που εμφανίζονται δύο ημέρες πριν τις εκλογές και μετά εξαφανίζονται – ως δια μαγείας –περιμένοντας την επόμενη στιγμή που θα κληθούν να αποτελέσουν μέρος ενός απολίτικου και καταστροφικού εκλογικού μηχανισμού.

Οι προσυνεδριακές διαδικασίες – τρόπος του λέγειν «διαδικασίες»- ανέδειξαν για άλλη μια φορά το άρωμα της μελαγχολίας, της αρρώστιας και της αδυναμίας, ενός σώματος ανίκανου να κινηθεί, εγκλωβισμένου στις αμαρτίες του, αλλά καλά δεμένου με τα δεσμά των ψευτογιατρών…

Ποια συζήτηση, ποια συμμετοχή, ποιο ενδιαφέρον, ποιο το αποτέλεσμα;

Για να είμαι ειλικρινής ίσως το πιο ενδιαφέρον ήταν το ότι ξαναβρεθήκαμε κάποιοι άνθρωποι και μιλήσαμε. Ξανασυναντηθήκαμε μετά από καιρό για να πούμε τον πόνο μας, να εκφράσουμε τις αγωνίες μας και στην ουσία να μπούμε σε μια διαδικασία αυθυποβολής ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Μπορούν να αλλάξουν οι ισορροπίες.

Εντάξει το ξέρω! Θα λέτε τώρα : «καλά κρασιά»…

Έτσι αποφασίσαμε να βάλουμε υποψηφιότητα για να εκλεγούμε αντιπρόσωποι για το Συνέδριο! Για να υποστηρίξουμε και εκεί αυτά που πιστεύουμε, που λέγαμε αυτά τα χρόνια.

Μόνο που αυτή τη φορά, ίσως για πρώτη φορά σε αυτά τα χρόνια της ενασχόλησης με την πολιτική, θα πάμε – αν εκλεγούμε- γνωρίζοντας πολύ καλά τι θα αντιμετωπίσουμε, τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε και τι τελικά θα γίνει. Για πρώτη φορά χωρίς ψευδαισθήσεις και ρομαντισμούς. Χωρίς διάθεση να χειροκροτήσουμε αλλά και να χαριστούμε.

Αυτό που μάθαμε καλά, άσχετα αν χρειάστηκαν να περάσουν τόσα χρόνια, είναι ότι πολιτική και συναισθηματισμός δεν πάνε μαζί. Δεν πρέπει να πάνε μαζί. Γιατί το συναίσθημα παραμορφώνει την πραγματικότητα και αν η πολιτική δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, τότε είσαι μόνιμα αιθεροβάμων!

Αυτά για όσους αναρωτήθηκαν γιατί επέλεξα να είμαι υποψήφιος.

Οριστικά για τελευταία φορά!!!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s