Γελοίοι, γελοιοποιούν την πολιτική.

rikapogvΞεχειλώνει, μέχρι τ’ όριο της γελοιοποίησης της «λίστας Λαγκάρντ» και των σοβαρών πολιτικών της παρελκόμενων, η υπόθεση της διερεύνησης πιθανών ποινικών ευθυνών.

Πέραν του ρόλου του Γ. Παπακωνσταντίνου –ο οποίος εμφάνισε μια θλιβερή εικόνα στην συνέντευξή του στην ΝΕΤ- υπάρχει το θέμα με τον Β. Βενιζέλο.

Για τον οποίο μπορεί τα  διαθέσιμα στοιχεία να  είναι από ασθενή  έως ανύπαρκτα ώστε να τεκμηριώσουν ποινική εμπλοκή.  Μιλάμε για ποινική εμπλοκή και όχι για ενδεχόμενες πολιτικές ευθύνες τις οποίες μπορεί ο καθένας, να καταλογίσει στον καθένα!

Θα δεχόμουνα ότι απαιτείται μια επιπλέον διερεύνηση αν η όλη μεθόδευση δεν είναι κάτι περισσότερο από προκλητική με μοναδικό στόχο την διατήρηση και επέκταση μιας γενικότερης περιρρέουσας ατμόσφαιρας περί υποτιθέμενων σκανδάλων και υποτιθέμενων συγκαλύψεων!

Από τη μία πλευρά υπάρχει ο «ιδανικός ένοχος» – δες Παπακωνσταντίνου – προκειμένου να του χρεωθούν όλα τα σφάλματα του πολιτικού συστήματος και από την άλλη υπάρχει ο βασικός στόχος, που δεν είναι άλλος από το ΠΑΣΟΚ, ότι και αν εκφράζει αυτό σήμερα.

Αίφνης εμφανίζονται προτάσεις που συμπεριλαμβάνουν στο κάδρο των υπό διερεύνηση ευθυνών και όλους τους πρωθυπουργούς από το 2010 –όταν παρελήφθη, Οκτώβρη μήνα, η «λίστα Λαγκάρντ»- μέχρι πριν τις εκλογές.

Προστίθενται έτσι ο Γ. Παπανδρέου και ο Λ. Παπαδήμος, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί μια αγοραία αντίληψη που επικαλείται το «κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Έστω κι αν περιφρονούνται βασικές αρχές, μόνο και μόνο επειδή «οι πολιτικοί είναι λαμόγια» ex officio – οπότε διαθέτουν τo τεκμήριο της ενοχής!

Η πρόσθεση μάλιστα αυτή γίνεται με τόσο άθλιο και ταυτόχρονα πολιτικά γελοίο τρόπο από μια περίεργη συμμαχία που προκύπτει από τα υπολείμματα των ΑΝ.ΕΛ και τη Χρυσή Αυγή.

Και μπορώ να καταλάβω ότι για τη δεύτερη, το να στιγματίζει στο σύνολο του τον πολιτικό κόσμο εντάσσεται στα πλαίσια μιας γενικότερης αντίληψης που λέει ότι η απαξίωση του και η εκμετάλλευση των αδυναμιών του, βοηθάει στην ενίσχυση του ακροδεξιού λαϊκισμού.

Για τους πρώτους είναι προφανές ότι εντάσσεται στα πλαίσια μιας προσπάθειας συσπείρωσης όσων τους έχουν απομείνει μετά από μια βαθιά κρίση που συνεχίζεται και η οποία ήταν αναμενόμενη.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι το εξής απλό:

Όταν με αυτές τις μεθοδεύσεις προσπαθείς να σταθείς στα πόδια σου και να επιβιώσεις πολιτικά, πόσο μέλλον μπορείς να έχεις; Δεν παίζουν δυστυχώς με τις μπίλιες του μυαλού τους , αλλά με την ίδια τη Δημοκρατία.

Όταν το καταλάβουν ελπίζω να μην είναι αργά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s