Είναι κάτι βράδια…

Οφείλω να ομολογήσω ότι χθες ξεπέρασα και τον πιο κακό μου εαυτό!

Πάρτε το σαν έκρηξη αυτοκριτικής, σαν μια ειλικρινή εξομολόγηση. Διαπιστώνω ότι αναπτύσσονται το τελευταίο διάστημα επικίνδυνες τάσεις μαζοχισμού! Μην πάει το μυαλό σας αλλού. Αλλά πώς να εξηγήσω ότι χάλασα – πέταξα στην κυριολεξία – όλο μου το βράδυ για να «απολαύσω» τη συνέντευξη Παπακωνσταντίνου, να επιμορφωθώ με την εκπομπή του Πρετεντέρη και τέλος να αυτομαστιγωθώ διαβάζοντας τις 44 σελίδες της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για την εξεταστική!

Με κοιτάτε περίεργα; Σας καταλαβαίνω. Άλλα δεν καταλαβαίνω…

Όπως για παράδειγμα την εικόνα ενός φοβισμένου, πρώην υπουργού, που κινούμενος στα όρια του  μεταφυσικού παραλογισμού, προσπαθεί να απολογηθεί σε μια δημοσιογράφο, που αναδεικνύει ως μέγα θέμα το γιατί αντιγράφηκε το cd σε usb!

Το cd και το στικάκι ή το στικάκι και το cd!

Δεν ήταν απλά τραγική η εικόνα της τηλεόρασης, ήταν κάτι παραπάνω! Ακόμη και να ήθελες να υποστηρίξεις την «αθωότητα» του Παπακωνσταντίνου, δεν σε άφηνε ο ίδιος να το κάνεις. Όχι γιατί είχε αυτό το ύφος  , κάτι από σύγχρονη ελληνική τραγωδία, κάτι από μεγάλες στιγμές της Μάρθας  Βούρτση , αλλά γιατί ακόμη και μετά από μια ώρα περιπλανήσεις στο χώρο του υποθετικού, δεν μπορώ να πιστέψω πως ένας Υπουργός που θέλει να χτυπήσει την φοροδιαφυγή και ζητά μια λίστα με καταθέτες του εξωτερικού και καταφέρνει να την έχει, δεν μπαίνει καν στον κόπο να ρίξει μια ματιά σε αυτήν όταν την παίρνει στα χέρια του! Εκείνο δε το «δεν είναι δουλειά ενός Υπουργού να ψάχνει αρχεία», είναι το παράγωγο του συνδυασμού της εγωπάθειας, της ελαφρότητας και της ανικανότητας!

Ο δε επίλογος με τον «λυπηθείτε με» πρώην Υπουργό που έχει ένα μόνο εξοχικό με δάνειο στην Τράπεζα και που σήμερα είναι άνεργος, μ’ έβαλε να σκεφτώ τις εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, θύματα και των δικών του πολιτικών επιλογών, που όχι μόνο δεν έχουν εξοχικό αλλά δύσκολα προσπαθούν να κρατήσουν το σπίτι τους!

Όχι Γιώργο, δεν μπορώ να σε λυπηθώ, μόνο να επιβεβαιώσω αυτό που πολλοί υποστηρίζουμε, πως άνθρωποι λίγοι, ανίκανοι και αδύναμοι επιλέχτηκαν να διαχειριστούν την πιο κρίσιμη στιγμή της χώρας, από θέσεις στις οποίες βρεθήκανε ως αλεξιπτωτιστές, από το πουθενά! Και δυστυχώς αυτό συνεχίζεται και ΣΗΜΕΡΑ!

Αναζήτησα απαντήσεις στα πολιτικά ερωτήματα στην γκλαμουράτη παρέα του Πρετεντέρη! Ουυπς! Άλλο επίπεδο βρε παιδάκι μου! Αρναούτογλου, Κιμούλης, Μαχαιρίτσας, Ράντου και Κιμούλης, αποθέωσαν την πολιτική σκέψη, άνοιξαν νέους ορίζοντες στην πολιτική ανάλυση και έδειξαν πόσο απλή είναι η λύση του προβλήματος της χώρας.

Γιατί αν όλοι μας είχαμε τους μισθούς και τις καταθέσεις των παρισταμένων στη συζήτηση, η χώρα θα ήτανε ένας παράδεισος! Έτσι είναι εύκολη και η «κριτική» και η φαιδρολογία και η κατάθεση απόψεων επί παντός του επιστητού!

«Ζηλεύεις», θα μου πείτε. Όχι απλά ντρέπομαι…

Έκλεισα την τηλεόραση και αποφάσισα να διαβάσω την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ (44 σελίδες, η άτιμη)! Διάβαζα και διάβαζα και προσπαθούσα να καταλάβω ποιος ή ποιοι συνέγραψαν αυτό το αριστούργημα της σύγχρονης πολιτικής σκέψης!

Είναι τόσο φτωχή η πολιτική σκέψη ή τόσο αφελείς όλοι εμείς;

Σημείωσα την ειδική μνεία για τις ευθύνες του Γ. Παπανδρέου, καθώς, όπως επισημαίνεται, επί της πρωθυπουργίας του έφτασε η λίστα στην Ελλάδα και «κρατήθηκε κρυφή και αναξιοποίητη, γεγονός που χρήζει περαιτέρω ουσιαστικής διερεύνησης και εκτίμησης»!

Γιατί βρε Παπανδρέου δεν την έδωσες για δημοσίευση στην «Αυγή»; Ακούς εκεί να την προωθήσετε μόνο στο ΣΔΟΕ! Ντροπή και αίσχος!

Σημείωσα επίσης εκείνο το καταπληκτικό – μάλλον από λάθος θα βρίσκεται εκεί μέσα – που γράφεται στην προσπάθεια απόδειξης των «ποινικών ευθυνών του Β. Βενιζέλου:

«Θ) Συμμετείχε, τον Μάρτιο 2012, έχοντας στην προνομιακή κατοχή του το αρχείο αυτό, στις εκλογές για ανάδειξη Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως μοναδικός υποψήφιος»!

Τι είναι πάλι αυτό; Τι σχέση έχει η προνομιακή κατοχή του αρχείου με την εκλογή του Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ; Υπάρχει κάποιος ψυχολόγος ή έστω ψυχίατρος να μας εξηγήσει τη διασύνδεση των δύο; Γιατί αν πρόκειται για λάθος, άντε να το συγχωρήσεις! Αν όμως όχι τότε είναι βαριά άρρωστο το μυαλό των συγγραφέων…

Και ολοκληρώνω  την μαρτυρική μου νύχτα, διαβάζοντας και το άλλο κομμάτι:

«Ι) Μετά την ανάδειξή του στη θέση του νέου Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ηγείται του Κόμματος στη διάρκεια δύο εκλογικών αναμετρήσεων της 6ης Μαΐου 2012 και της 17ης Ιουνίου 2012, κρατώντας κρυφά στην κατοχή και διάθεσή του το αρχείο, την ώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ. θέτει επιτακτικά και κατ’ επανάληψη την αναγκαιότητα φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, των καταθέσεων εξωτερικού και των καταθέσεων στην Ελβετία και στηλιτεύει το καθεστώς σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών των off-shore εταιριών»

Παρακαλείται ο ψυχίατρος που θα ασχοληθεί με το (Θ) να δει και το (Ι)!

Ωραία! Το τελείωσα!

Άναψα ένα τσιγάρο, ολοκληρώνοντας την αυτοκαταστροφική μου πορεία και σιγοψιθύρισα αυτό που ένας γνωστός μου έκανε σλόγκαν το τελευταίο διάστημα:

«Δεν υπάρχει σωτηρία»!!!

Advertisements

Σκληρή λιτότητα και Νέο- κεϋνσιανά καρότα!

Λίγες μέρες πριν δημοσιεύθηκε έκθεση δύο συνεργατών του Δ.Ν.Τ (του επικεφαλής οικονομολόγου Ολ. Μπλανσάρ και του συνεργάτη του Ντ. Λή) σχετικά με την επίπτωση των πολιτικών λιτότητας στις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες.

Στην έκθεση αυτή γίνεται μνεία στο γεγονός πως αυτού του είδους τα διαχειριστικά μοντέλα δεν οδήγησαν στην πολύφερνη ανάπτυξη. Τα δύο «βαριά ονόματα» που υπογράφουν τα συμπεράσματα θεωρούν πως οι δραστικές περικοπές κρατικών δαπανών οδηγούν στην ύφεση και ναρκοθετούν την ανάκαμψη, έχοντας σύνθετες (αρνητικές) επιπτώσεις.

Αναφέρουν χαρακτηριστικά το παράδειγμα της Ελλάδας όπου ο πολλαπλασιαστής (των υποδειγμάτων της τρόικα) ήταν 0,5, για ν’ αποδειχθεί τελικά πως ανέρχεται στο 1,7-1,8.

Τι σημαίνει αυτό; Για κάθε ευρώ εξοικονόμησης (περικοπής) δημόσιων δαπανών οι εγκέφαλοι του Δ.Ν.Τ, της Ε.Ε. και της Ε.Κ.Τ υπολόγιζαν απώλεια μισού ευρώ στην πραγματική παραγωγή. Για ν’ αποδειχθεί εν τέλει πως, ένεκα των σωρευτικών επιδράσεων, η απώλεια ανήλθε πρακτικά στο 1,7-1,8 ευρώ.

Οι τεχνοκρατικές προσεγγίσεις είχαν ασφαλώς μια ταξική ιδιοτέλεια και υπηρέτησαν πιστά προαποφασισμένες (από τις ηγεσίες του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε) συνταγές λιτότητας. Ωστόσο υπάρχει και μια πρακτική απόδειξη πως οι ρυθμίσεις επί χάρτου συχνά πέφτουν θύματα εκδίκησης από την πολυπλοκότητα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Εδώ θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε τις επιφυλάξεις του Στρος-Καν, σχετικά με την εμμονή των άλλων ηγετικών παραγόντων του παγκόσμιου πολιτικού κατεστημένου στην διαχείριση του ελληνικού προβλήματος. Κάτι που είχε (εν μέρει) αποτυπωθεί στο πρώτο μνημόνιο, που αποδείχθηκε ελαστικότερα από τα δύο που επακολούθησαν.

Θα ήταν αφελές να πιστέψουμε πως στους κόλπους του Δ.Ν.Τ. υπάρχουν «φιλολαϊκές» ή «αντιπλουτοκρατικές» απόψεις. Απλά υπάρχει ένα σχίσμα, ανάμεσα σ’ εκείνους που θεωρούν ότι ενδείκνυται μια σκληρή λιτότητα και σ’ εκείνους που εκτιμούν πως είναι καλύτερο να υπάρξει ένα «νεοκεϋνσιανό καρότο».

Καθώς στόχος είναι η απρόσκοπτη αναπαραγωγή των αστικών κοινωνικών σχέσεων σε οικουμενική κλίμακα η σύγκρουση γίνεται για τα μέσα που εξυπηρετούν τον κοινό σκοπό. Οπότε μέσα σ’ ένα πολιτικό όργανο που αποτελεί οικονομικοπολιτικό πυλώνα της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης (όπως το Δ.Ν.Τ) δημιουργούνται κυρίαρχες και αντιπολιτευόμενες ομάδες.

Προς το παρόν υπάρχει ένας ασταθής συμβιβασμός –με περισσότερη «λιτότητα» και λιγότερη «ανάπτυξη»- αλλά η δοσολογία ίσως χρειασθεί να επανεξετασθεί.