Φορολογικός παραλογισμός και θέατρο σκιών!

Θέατρο του παραλόγου θυμίζουν τα όσα σχετίζονται με το φορολογικό νομοσχέδιο και την ψήφισή του στο κοινοβούλιο. Εν πρώτοις υπήρξε μια διαρροή, από την κυβέρνηση, περί συντελεστή 45% στην φορολόγηση εισοδημάτων άνω των 25.000 ευρώ. Φήμη η οποία πήρε μορφή ημιεπίσημης πληροφορίας, αφού διακινήθηκε επί μέρες στα Μ.Μ.Ε άνευ οποιασδήποτε διάψευσης από τον (κατά τ’ άλλα λαλίστατο) κυβερνητικό εκπρόσωπο. Μόλις έγινε αντιληπτό το μέγεθος της κοινωνικής δυσφορίας, αφού δεν πρόκειται για υψηλά εισοδήματα που χαρατσώνονται αγρίως αλλά και για μεγέθη κινούμενα στ’ όριο της αξιοπρεπούς επιβίωσης, υπήρξε αναστροφή πορείας.

Ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς ανακοίνωσε δημοσίως πως τα περί 45% δεν είχαν σχέση με τις προθέσεις του, αλλά κυκλοφόρησαν περίπου ανεξάρτητα από τους σχεδιασμούς του οικονομικού επιτελείου.

Εν συνεχεία ξεκίνησε το σύνηθες γαϊτανάκι συσκέψεων μ’ εκπροσώπους των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης, ώστε ν’ απαλυνθούν οι δευτερεύουσες αιχμές και να δοθεί χαρακτήρας διαβούλευσης και σύνθεσης.

Μόλις τέλειωσε κι αυτό το επικοινωνιακό τερτίπι και ολοκληρώθηκε το προσχέδιο του νομοσχεδίου άρχισε να ομολογείται η πικρή αλήθεια.

Αποφασιστικός παράγοντας για την έγκριση των περιεχόμενων του πονήματος θα είναι η τρόικα και οι απαιτήσεις της. Κάτι που ήταν εξ’ αρχής γνωστό, όπως επίσης και τ’ ότι διαθέτει δικαίωμα αρνησικυρίας για τις διατάξεις που εμπεριέχονται στο φορολογικό.

Προς τι λοιπόν όλη αυτή η σχοινοτενής μεθόδευση, αφού το δυσάρεστο τέλος της ιστορίας είναι γνωστό;

Μα για να προβληθούν δικαιολογίες, εκ των υστέρων διατυπούμενες μα εκ των προτέρων υπολογισμένες. Ότι η κυβέρνηση προσπάθησε, αλλά η ανάλγητη τρόικα ήταν ανένδοτη κ.τ.λ.

Ωστόσο όλα τα βασικά στοιχεία έχουν ήδη ψηφισθεί με το «μεσοπρόθεσμο». Σ’ αυτό προβλέπεται μια καταιγίδα φόρων, άμεσων κι έμμεσων, με σκοπό την άντληση εσόδων από τα συνήθη υποζύγια –μισθωτούς και συνταξιούχους. Αφού οι απαλλαγές στους μαικήνες του χρήματος, με την μορφή ελάφρυνσης των φοροδοτικών υποχρεώσεων των εταιριών τις οποίες κατέχουν (ή στις οποίες μετέχουν), αποτελούν την πεμπτουσία της προσδοκώμενης ανάπτυξης.

Επομένως οι πιρουέττες του οικονομικού επιτελείου και οι βλοσυρές παρατηρήσεις του πρωθυπουργού προς όσους αμφισβητούν τις φιλολαϊκές ευαισθησίες του αποτελούν έσχατο καταφύγιο, εν πλήρη απογνώσει. Η ανελαστικότητα του μνημονίου δεν προσφέρεται για παροχές, μπορεί ωστόσο ν’ αποτελέσει άλλοθι για όσους (υποκριτικά) ανακαλύπτουν τις επιπτώσεις του.

Για τον προοδευτικό επαναπροσανατολισμό του ΠΑΣΟΚ και τη σοσιαλιστική του προοπτική

Από τη Σύσκεψη στη Θεσσαλονίκη

Από τη Σύσκεψη στη Θεσσαλονίκη

Η εισήγηση μου στη σύσκεψη της Αριστερής Πρωτοβουλίας ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012.

Στην πολιτική αποδείχθηκε πολλές φορές ότι δεν υπάρχουν ιερές γραφές και δόγματα. Είναι η ίδια της η φύση της τέτοια, που απαιτεί πολλές φορές νέες προσεγγίσεις, νέες αναλύσεις , καθώς κοινωνικές διεργασίες και καθημερινές εξελίξεις διαμορφώνουν νέα πλαίσια μέσα στα οποία όσοι εκφράζουν πολιτικό λόγο πρέπει να κινηθούν.

Υπάρχουν όμως κάποια δεδομένα που αφορούν στη συγκρότηση και τη λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών, τα οποία άσχετα με τις όποιες εξελίξεις χαρακτηρίζουν τις κατευθυντήριες γραμμές τους και τα οριοθετούν το ένα από το άλλο.

Όταν αυτά αλλοιώνονται, όταν αυτά γίνονται δυσδιάκριτα ή μεταλλάσσονται τότε τίθεται εν αμφιβόλω η ίδια η ύπαρξη του πολιτικού φορέα.

Στην πολιτική ιστορία καταγράφονται και θα καταγράφονται δύο τουλάχιστον συγκρουόμενα μεγάλα πολιτικά σχήματα, που εκφράζουν διαχρονικά διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, στρώματα και συμφέροντα:

Από τη μία πλευρά τα κόμματα της συντήρησης, με τα όποια ονόματα τους αλλά με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές που αποτελούν τους διαχρονικούς πολιτικούς εκπροσώπους των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και από την άλλη εκείνα που εκφράζουν εκείνες τις κοινωνικές συμμαχίες που στέκονται απέναντι σε αυτή και συνήθως με τη μαρξιστική θεώρηση αποτελούν τα αντικείμενα της εκμετάλλευσης.

Μπορεί οι ονομασίες να είναι διαφορετικές στη διάρκεια των χρόνων αλλά όλοι συμφωνούν ότι σε μια κοινωνία ταξικών αντιθέσεων η σύγκρουση θα είναι πάντοτε ανάμεσα στο κεφάλαιο και τις δυνάμεις της εργασίας, επαναλαμβάνω όπως και αν τα ονομάσει κάποιος, όποια δευτερεύοντα χαρακτηριστικά και αν τους δώσει.

Συντήρηση και πρόοδος, συντηρητικές πολιτικές και προοδευτικές πολιτικές σε μια αέναη σύγκρουση του χθες και του σήμερα.

Ο νεοφιλελευθερισμός αναγνωρίζεται από τον συντηρητισμό τον οποίο αποπνέει: Δεν ζητά ποτέ αλλαγές, ζητά μόνο περιορισμό του χρήματος με προκάλυμμα το μονεταρισμό, ζητά μόνο εξισορρόπηση χρηματιστική, αλλά όχι κατ’ ανάγκη δομικές μεταβολές του παραγωγικού συστήματος. Όραμα του Νεοφιλελευθερισμού είναι η επιστροφή σε κάποιο φανταστικό παρελθόν , κάποια «χρυσή εποχή», στην οποία οι αξίες ήσαν πραγματικές και δεν είχαν διαβρωθεί από την αφθονία του χρήματος. Όμως αυτό βέβαια, σε τελευταία ανάλυση εξυπηρετεί αυτούς που έχουν ήδη δικούς τους πόρους και δεν έχουν ανάγκη δανεισμού.

Ο μονεταρισμός είναι σε ανταγωνιστική σχέση απέναντι στη δυνατότητα των δομικών μεταβολών και του καλώς εννοούμενου εκσυγχρονισμού.

Αυτές οι επισημάνσεις , νομίζω ότι , είναι απαραίτητες για τη συνέχεια του συλλογισμού αλλά και για την καλύτερη ανάγνωση των σημερινών δεδομένων.

Το αντίπαλο στρατόπεδο των σοσιαλιστικών – σοσιαλδημοκρατικών ή εργατικών κομμάτων, βρίσκεται σε μόνιμη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 κρίση στρατηγικής και προσανατολισμού.

Σοσιαλδημοκρατία: η χαμένη ευκαιρία.

» Η σοσιαλδημοκρατία έχει τόση σχέση με το σοσιαλισμό όση έχει Φάντης με το Ρετσινόλαδο», είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν τα στελέχη της « Δημοκρατικής Άμυνας» είχαν θέσει  το 1975 το θέμα.

Τα σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα γεννήθηκαν ως κόμματα του κόσμου της εργασίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.  Προσπαθούσαν να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων και στόχων για το εργατικό κίνημα ενώ συγχρόνως ο τελικός τους σκοπός ήταν αυτός της ανατροπής του παρόντος συστήματος. Η συνεχής πάλη μεταξύ τελικού σκοπού  και καθημερινών στόχων, τα οδήγησε  σε τρεις μεγάλες αναθεωρήσεις.

Με την πρώτη εγκατέλειψαν  ουσιαστικά τον στόχο της επανάστασης και υιοθέτησε την πορεία προς τον σοσιαλισμό μέσα από μεταρρυθμίσεις, εντός του  καπιταλιστικού συστήματος  και όχι ενάντιά του. Πρόκειται ουσιαστικά για την   γνωστή διαπάλη Μπερνστάιν και Καούτσκι στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα

Με τη δεύτερη αναθεώρηση εγκατέλειψαν κάθε σχεδιασμό υπέρβασης του καπιταλισμού, επιδιώκοντας  κυρίως να του δώσουν ένα περισσότερο κοινωνικό και δίκαιο πρόσωπο. Η αναθεώρηση αυτή οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε «συμφιλίωση με τον καπιταλισμό» σύμφωνα όμως  με σοσιαλδημοκρατικούς όρους . Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας που υιοθετήθηκε  στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 1958 στο προάστιο της Βόννης,  Bad Godesberg . Στο συνέδριο αυτό εγκαταλείφθηκε επισήμως ο μαρξισμός.

Σήμερα, βρίσκονται σε μια διαδικασία τρίτης αναθεώρησης, η οποία οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη συμφιλίωση με τον καπιταλισμό αυτή τη φορά με όρους νεοφιλελευθερισμού (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης). Οι σοσιαλδημοκράτες επιδιώκουν να εμφανιστούν ως οι εκσυγχρονιστές και οι πιο αποτελεσματικοί διαχειριστές  του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτός ο νέος αναθεωρητισμός, τείνει, μετά την εγκατάλειψη των θέσεων της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, να εγκαταλείψει και τα σύμβολα, τις ιστορικές παραστάσεις και εικόνες που την συνόδευαν από την ημέρα της εμφάνισής της στο ιστορικό προσκήνιο. Η αλλαγή των συμβόλων σηματοδοτεί την συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος .  Σήμερα τα ιστορικά εργατικά κόμματα της Δύσης βιώνουν μία ακόμα κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής τους ταυτότητας.

Συνολικά, ο νέος αναθεωρητισμός δείχνει να γνωρίζει τι θέλει να εγκαταλείψει αποδεχόμενος πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει πού θέλει να πάει, δεδομένου ότι έχει εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι πέραν αυτών. Ακόμη περισσότερο ίσως να μην μπορεί να προσδιορίσει επειδή δεν υπάρχει κάτι να προσδιορίσει στο πλαίσιο της ακολουθούμενης λογικής του. Το αδιέξοδο είναι συνηθισμένη κατάληξη  πολλών πολιτικών επιλογών στο παρελθόν και ως εκ τούτου και στο παρόν και στο μέλλον. Καθίσταται εμφανές ότι η σοσιαλδημοκρατία  δεν μπορεί να επιβιώσει , ως τέτοια , κάνοντας απλά κριτική στον άλλο   πυλώνα του συστήματος τους χριστιανοδημοκράτες-λαϊκά κόμματα , απλά και μόνο για λόγους εκλογικής τακτικής.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε την αργή έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού   προτάγματος από την προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική. Σήμερα το σοσιαλιστικό πρόταγμα  το συναντάμε ως ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Η εμμονή στο αποτυχημένο μοντέλο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε αδιέξοδα το ΠΑΣΟΚ.

Όχι γιατί μόνο αυτό το μοντέλο ωραιοποιεί τον καπιταλισμό, παρακάμπτοντας το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Σοσιαλισμού.

Αλλά γιατί έχει πλήρως υποστεί οριστική μετάλλαξη.

Η αποδοχή του νεοφιλελευθερισμού από σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες, σημαίνει ότι πλέον η σοσιαλδημοκρατία έχει γίνει ένα καθαρά αστικό κόμμα και δεν έχει σχέση με την «παλιά» σοσιαλδημοκρατία, ούτε στο πρόγραμμα, ούτε στις ιδέες ούτε ακόμα και στην κοινωνική της βάση, τον κόσμο που εκφράζει δηλαδή.

Αυτή η άποψη φαίνεται να ταιριάζει με τις εμπειρίες εκατομμυρίων εργαζόμενων και νεολαίας που έχουν υποστεί τις πιο σκληρές επιθέσεις από «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις και βλέπουν τα κόμματα που ίσως παλιότερα πίστευαν, τώρα να βρίσκονται συχνά στην απέναντι πλευρά όταν παλεύουν.

Η  σοσιαλδημοκρατία υποσχόταν ότι με το δρόμο των μεταρρυθμίσεων ο καπιταλισμός θα μπορούσε να εξελιχθεί σταδιακά προς το σοσιαλισμό. Αυτός ο δρόμος αποδείχθηκε αδιέξοδος στην πράξη καθώς  κάθε φορά που ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα αναλάμβανε να κάνει πράξη αυτές τις διακηρύξεις, κατέληγε να ασκεί άκρως συντηρητικές πολιτικές. Σήμερα μάλιστα δεν υπόσχονται καν αυτό: όταν μιλάνε για μεταρρυθμίσεις τους δίνουν την έννοια που τους δίνει ο νεοφιλελευθερισμός. Ναι, είναι αλήθεια ότι το ιδεολογικό περιεχόμενο της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας είναι το πιο συντηρητικό στην ιστορική της διαδρομή.

Ο καπιταλισμός έγινε αποδεκτός από τους σοσιαλδημοκράτες με περίπου τόσο ενθουσιασμό όσο είχαν πάντα οι φιλελεύθεροι, συχνά όμως έγινε αποδεκτός χωρίς πολλή κριτική.

«Απορρίπτουμε το μοντέλο της Σοσιαλδημοκρατίας γιατί ωραιοποιεί τον καπιταλισμό , παρακάμπτοντας το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Σοσιαλισμού» επέμεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου, πολλά χρόνια αργότερα το 1987!

 

Το ιδεολόγημα της Κεντροαριστεράς

Από το 1996 και μετά αρχίζει και αναπτύσσεται ένα καινούργιο ιδεολόγημα, με κεντρικούς εκφραστές συντηρητικών αντιλήψεων πολιτικούς, υπέρμαχους του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού», σε μια προσπάθεια να επενδυθεί με ιδεολογικά χαρακτηριστικά η δεξιόστροφη – συντηρητική πορεία του ΠΑΣΟΚ.

Με το «Αριστερά» προσπαθούν να ευνουχίσουν τις πραγματικά προοδευτικές καταβολές του Κινήματος, ενώ με το «Κέντρο» δίνουν την πραγματική διάσταση της νέας πολιτικής θεώρησης των πραγμάτων.

Πολιτική διαχείρισης  που περιορίζεται στα όρια ενός υποτιθέμενου κράτους ευημερίας, χωρίς καμία αμφισβήτηση ιδιοκτησιακών και παραγωγικών σχέσεων, πάντοτε στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος, όπου ακόμη και ο αυτονόητος εξορθολογισμός των δυσπλασιών του κράτους θεωρείται κάτι σαν επανάσταση! Η κατεύθυνση είναι η πλήρης αποδοχή της κυριαρχία των νόμων της αγοράς στην πολιτική.

Το ιδεολόγημα της Κεντροαριστεράς που προβάλλεται ακόμη και σήμερα από τους εραστές της νεοσυντηρητικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ, αποτελεί ένα ανιστόρητο εφεύρημα, χωρίς καμία πολιτική αναφορά, πλήρως αποιδεολογικοποιημένο , που δεν μπορεί να χαρακτηρίσει μια πορεία αλλαγής παρά μόνο μια πορεία συναλλαγής με  τους ρυθμιστές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας.

Με απλά λόγια για όσους το εφεύρανε είναι  προφανές ότι αναζητούσανε και αναζητούν το μεγάλο συμβιβασμό , γιατί έτσι εκτιμούν ότι θα μπορούν να συνεχίζουν να αποτελούν στοιχεία της κρατικής διαχείρισης και της εξουσίας. Αναζητούν με σύγχρονους όρους μια νέα Ένωση Κέντρου, που θα κλείνει το μάτι προς τα Αριστερά ασκώντας όμως πολιτικές που θα είναι πλήρως αποδεκτές από τη συντηρητική τάξη των αγαπητών, τραπεζιτών και Βιομηχάνων.

Η εξέλιξη του ιδεολογήματος

Τις τελευταίες ημέρες, από την ηγετική ομάδα, κατασκευάστηκε ένα νέο ιδεολόγημα, ενδεικτικό της σύγχυσης που επικρατεί στα ανώτερα κλιμάκια του κινήματος:

«Η ανάταση της παράταξης θα έρθει με την ανάταση της χώρας», λένε…

Μια λογική απλοϊκή, λανθασμένη, ανιστόρητη και επικίνδυνη. Που έχει όμως μια βασική στόχευση:

Τη νομιμοποίηση και μονιμοποίηση της συνδιαχείρισης σε επίπεδο κυβερνητικής εξουσίας και την προσχεδιασμένη και ειλημμένη απ΄ ότι φαίνεται απόφαση  να συμμετάσχει και επίσημα το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση Σαμαρά. Μια λογική που λέει ότι συμμετέχω για να απολαύσω τους καρπούς της όποιας επιτυχίας της χώρας, αλλά που είναι ταυτόχρονα και το κύκνειο άσμα του προοδευτικού ΠΑΣΟΚ.

Και εξηγούμαι:

Είναι απόλυτα λανθασμένη γιατί υποβιβάζει τις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται στην ελληνική κοινωνία στο επίπεδο των μετρήσιμων οικονομικών αποτελεσμάτων, που όμως δεν είναι αποτέλεσμα προοδευτικών αλλά βαθειά συντηρητικών πολιτικών.

Θυμίζω στους αναθεωρητές της προοδευτικής μας φυσιογνωμίας ότι τα οικονομικά αποτελέσματα δεν συμβαδίζουν πάντοτε με την ενδυνάμωση και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ. Κλασσικό παράδειγμα το 2004, όταν οι δείκτες ευημερούσαν, το εκλογικό αποτέλεσμα κατέδειξε ότι η κοινωνία των πολιτών οριοθέτησε διαφορετικά και έκρινε επίσης με άλλα κριτήρια τη διακυβέρνηση της χώρας!

Είναι επικίνδυνη, γιατί επιτείνει στο όνομα της αναμονής των όποιων αποτελεσμάτων απαραίτητες διεργασίες που πρέπει να γίνουν ΣΗΜΕΡΑ στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, συμβάλλοντας στην ακόμη μεγαλύτερη απαξία του.

Είναι αδιέξοδη γιατί δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: Τι θα εκφράζει το ΠΑΣΟΚ διαφορετικό από τη ΝΔ, όταν θα ταυτίζονται στο άμεσο μέλλον σε επίπεδο κυβερνητικής εξουσίας, μιας εξουσίας που θα οδηγείται σε ακόμη περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα, μιας εξουσίας που θα συμβάλλει στην πλήρη κοινωνική διάλυση, στη βίαιη φτωχοποίηση και στη μετατροπή της χώρας σε παρία της Ε.Ε.

Είναι η λογική της συγκαλυμμένης, οριστικής μετατροπής του ΠΑΣΟΚ σε ένα μικρό, νεοσυντηρητικό σχηματισμό, που θα εξυπηρετεί λίγους, θα εκφράζει ακόμη πιο λίγους και τελικά θα έχει το τέλος ανάλογων σχηματισμών που αδυνατώντας να εκφράσουν οποιαδήποτε κοινωνική ανάγκη, θα περάσουν στη λήθη της ιστορίας.

Υπάρχει μία και μοναδική προϋπόθεση ανάτασης, αναγέννησης και επιβίωσης του ΠΑΣΟΚ. Και επειδή η ύπαρξη του σηματοδοτεί και μια αναγκαία παράμετρο  για την σωτηρία της χώρας, επειδή η δημοκρατική παράταξη αποτελεί βασική συνιστώσα της πορείας της χώρας, η επιβίωση της αποκτά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Ποια είναι αυτή;

Το ΠΑΣΟΚ ταυτίστηκε στη συνείδηση του λαού σαν ένα κίνημα προοδευτικό, σαν φορέας αλλαγής και όχι συναλλαγής, σα δύναμη ανατροπής και όχι συμβιβασμού.

Το ΠΑΣΟΚ όσο θα ταυτίζεται με τον γνήσιο εκφραστή της συντήρησης στη χώρα, όσο θα βαδίζει με τα ίδια βήματα, όσο θα ασκεί πολιτικές ενάντια στα συμφέροντα τη κοινωνίας, όσο θα μετατοπίζεται στον πολιτικό χάρτη προς τα δεξιά, όσο θα απομακρύνεται από τις ιστορικές καταβολές, όσο θα προσβάλει τις μνήμες και τις παρακαταθήκες των αγώνων του, τόσο θα απομονώνεται, τόσο θα μικραίνει , τόσο θα μετατρέπεται σε φορέα – καθρέπτη της κρίσης, τόσο θα απαξιώνεται και τόσο θα γίνεται μισητό από εκείνους που το πίστεψαν, το υπηρέτησαν, στρατεύτηκαν και αγωνίστηκαν για εντελώς διαφορετικά ιδανικά.

Το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε σαν κυρίαρχη έκφραση ενός μαζικού και προοδευτικού ρεύματος με ριζοσπαστικό πατριωτικό , πολιτικό και κοινωνικό προσανατολισμό. Το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του σαν σύγχρονο και ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό κίνημα, κατάφερε και να υπερβεί τις όποιες δυσκολίες και να εκφράσει μια συγκεκριμένη προοπτική για το λαό και την πατρίδα. Για αυτό ρίζωσε στις καρδιές του λαού. Για αυτό νίκησε.

Το ΠΑΣΟΚ δεν συμβιβάστηκε με τις κεντρώες λογικές αλλά τις αφομοίωσε και τις έδωσε νέο πιο ριζοσπαστικό περιεχόμενο.

Το ΠΑΣΟΚ για τον κόσμο αλλά και για εμάς έχει περιεχόμενο όσο μπορεί να εκφράζει και να προωθεί ένα πρόγραμμα ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ, που αφορά το Έθνος , τους θεσμούς, την οικονομία και την κοινωνία.

Το ΠΑΣΟΚ της δεξιάς πολιτικής, της συγκυβέρνησης με το Σαμαρά, της λεηλασίας των εργαζομένων, των συντηρητικών απόψεων, της αποϊδεολογικοποίησης, της οπισθοχώρησης και του εναγκαλισμού με τις παρυφές της νέο-συντήρησης δεν μπορεί να ανακάμψει, δεν μπορεί να αναγεννηθεί. Μπορεί μόνο να μετατραπεί σε κάτι άλλο. Πάντως δεν θα είναι ΠΑΣΟΚ.

Για αυτό το λόγο αντί να κατασκευάζονται ιδεολογήματα που δεν μπορούν να σταθούν στην απλή λογική, που επιτείνουν την ιδεολογική σύγχυση και συγκαλύπτουν την πραγματικότητα, οφείλει να πάρει σημαντικές αποφάσεις, καθοριστικές για τη συνέχεια του.

Αποχώρηση από την Κυβέρνηση Σαμαρά : Για να σηματοδοτήσει μια διαφορετική πρόταση και να μπορεί να πείσει ότι εκφράζει κάτι διαφορετικό.

Παραδοχή των λανθασμένων επιλογών που οδήγησαν στην Ελλάδα του μνημονίου. Θα είναι μια γενναία πράξη ύψιστης πολιτικής ευθύνης απέναντι στο λαό και τους ανθρώπους που στρατεύτηκαν σε αυτό.

Συζήτηση, επεξεργασία και κατάθεση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου εξόδου από την κρίση, με κεντρικούς άξονες την αναγκαιότητα επαναδημιουργίας μιας κοινωνίας συνοχής, ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας για τον καθένα, την πολιτική διαπραγμάτευση για την οριστική  λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα και τέλος τη συμμετοχή με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης όλων σε μια προσπάθεια ανασύνταξης, δημιουργίας και βηματισμού προς το μέλλον. Όχι λαϊκισμός, όχι υποσχέσεις, όχι ανεδαφικές προσεγγίσεις. Η αλήθεια γυμνή, καθαρή και ειλικρινής για όλους. Όχι μόνο για τους φτωχούς και τους διαλυμένους από την κρίση.

Όποιος θεωρεί μονόδρομο τις μονεταριστικές πολιτικές δεν μπορεί να μιλά στο όνομα του ΠΑΣΟΚ.

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο να επαναδιατυπώσουμε αλλά και να επαναδιαπραγματευθούμε τη σχέση μας με την Ευρώπη.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν πρέπει ούτε να αποδεχτεί ,ούτε να υπηρετήσει μια Ευρώπη τριών ταχυτήτων. Δεν μπορεί να διεκδικήσει την επόμενη ημέρα σαν παρίας μιας παρέας ισχυρών, ούτε να συμβιβαστεί με τη λογική του φτωχού και εξαρτημένου που κάνει τα πάντα προκειμένου να τον λυπηθούν οι πλούσιοι «συγγενείς»! Να μιλήσουμε και πάλι για την αναγκαιότητα πραγματικής σύγκλισης και ενιαίας πορείας. Για αποτελεσματικής αναδιανεμητική πολιτική  προς όφελος των κρατών-μελών του ευρωπαϊκού νότου και των οικονομικά καθυστερημένων περιοχών. Για κάλυψη των ανισοτήτων οι οποίες δημιουργούνται από την ίδια τη διαδικασία και λειτουργία της ελεύθερης και ενιαίας αγοράς.

Να θυμίσουμε και να διεκδικήσουμε και πάλι το όραμα μας για μια Ενωμένη Ευρώπη. Τι περιλαμβάνει το όραμα της ενωμένης Ευρώπης για μας; Το σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας, της δημοκρατίας και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.. Τη διασφάλιση των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών. Την ανάδειξη της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας των κρατών-μελών. Την οικονομική ανάπτυξη και πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού. Τη δωρεάν Παιδεία και ιατρική περίθαλψη. Την κοινωνική μέριμνα. Την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων από οποιαδήποτε επιβουλή, την προστασία του περιβάλλοντος. Αυτό είναι το όραμα της ενωμένης Ευρώπης.

Επαναπροσδιορισμός και οριοθέτηση της ιδεολογικής μας φυσιογνωμίας.

Οφείλουμε να απαντήσουμε θετικά και επιθετικά.

Να μην υποταχθούμε μοιρολατρικά στη συγκυρία και την καθημερινή φθορά.

Να ξεφύγουμε από τις συμπληγάδες του άκριτου δογματικού λόγου και μιας λογικής που παγιδεύει, που αναγορεύει τη διαχείριση της εξουσίας , ως αυτοσκοπό.

Για αυτό πιστεύουμε ότι το ΠΑΣΟΚ οφείλει να προχωρήσει εδώ και τώρα, στην αναγκαία και επιθυμητή αναγέννηση της φυσιογνωμίας, της στρατηγικής, της πολιτικής , των ιδεών, των προτύπων, των αξιών και των πρακτικών του.

Αυτή η προσπάθεια αναγέννησης είναι μια πορεία σύγκρουσης και αντιπαλότητας:

1. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με την ιδεολογική ανυποληψία που οδηγεί σε πολιτικό θάνατο.

Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ και του ιστορικού του ρόλου με την πολιτική και τα προγραμματικά σχέδια κομμάτων της Βόρειας Ευρώπης , που έχουν κατά καιρούς εφαρμόσει μια κλασσική σοσιαλδημοκρατική πολιτική είναι και ανιστόρητη και επικίνδυνη καθώς ταυτίζει διαφορετικές ιστορικές, κοινωνικο – οικονομικές συνθήκες , διαφορετικά μοντέλα σκέψης , θεσμών και συστημάτων.

2. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με την προσπάθεια μετατροπής ενός Κινήματος από δύναμη Αλλαγής σε βοηθητικό υποστήριγμα ενός συστήματος που έχει σαν στόχο την υποταγή στις απαιτήσεις και τις πολιτικές φόρμες, των συντηρητικών δυνάμεων της Ευρώπης.

3. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με τη λογική ενός ορισμένου τύπου πολιτικής και κοινωνικής διαπάλης, ενός συγκεκριμένου τύπου οικονομικού προγραμματισμού, ενός συνηθισμένου τύπου σκέψης, διαλόγου και δράσης, που έχει κλείσει τον κύκλο του.

Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι το μέλλον έχει ανοίξει , χωρίς να μας ρωτήσει, ένα λογαριασμό με το Έθνος, για την κοινωνία, για όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς, για όλους τους κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς , για όλα τα συνδικάτα, για όλους τους πολίτες.

Αυτό το λογαριασμό οφείλουμε να τον ξοφλήσουμε χωρίς καμία δυνατότητα υπεκφυγής και άρνησης.

4. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με τις λογικές της αυθεντίας.

Σε αντίθεση με αυτές τις λογικές εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι η επιτυχής κατάληξη της προσπάθειας μας στηρίζεται στον ουσιαστικό διάλογο, σε αποτελεσματικές μορφές πρωτοβουλιών και πράξης, σε συναινέσεις, σε αναζήτηση και οικοδόμηση των αναγκαίων μίνιμουμ συγκλίσεων και κοινών στάσεων πάνω στη διαλεχτική σύνθεση των αντιθέσεων.

5. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με τη λογική του κόμματος στελεχών.

Η νικηφόρα πορεία του ΠΑΣΟΚ οφείλεται και στην κινηματική του μορφή. Όταν αυτή έπαψε να υπάρχει – η αλήθεια είναι ότι πολλοί προσπάθησαν για αυτό – απομονώθηκε βίαια από την κοινωνία, πορεύτηκε ένα μοναχικό δρόμο, χωρίς να μπορεί να ανατροφοδοτεί τις δυνάμεις του και κατέληξε σε ένα σχηματισμό, πολιτικά και οργανωτικά απονευρωμένο, αδύναμο να παρέμβει στις εξελίξεις, πολύ περισσότερο δε να τις καθορίσει.

Σήμερα οφείλουμε να δώσουμε απαντήσεις ανατρεπτικές και αναιρετικές αυτών των αρνητικών όψεων της πολιτικής μας.

Η απαντήσεις μας οφείλουν να συναρτώνται με την υιοθέτηση μιας πολιτικής κουλτούρας μαχόμενης, όχι για το παρελθόν αλλά για το μέλλον. Οφείλουν να συμπορεύονται με μια διαδικασία αναζήτησης , ψηλάφησης και προπαντός δοκιμασίας των δυνατοτήτων μας για αυθεντικούς προσδιορισμούς του προγραμματικού μας λόγου και σχεδιασμού.

6. Σύγκρουση και αντιπαλότητα με τη λογική της υποταγμένης σοσιαλδημοκρατίας

Αξίζει ο κόπος να ξανασυζητήσουμε και να ξαναθυμηθούμε 5 λέξεις με νόημα και αξία, με σημασία και προοπτική και για τη θεωρητική μας ανάλυση και για την καθημερινή μας πρακτική:

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ.

Ελληνικός γιατί προσδιορίζουμε με αυτόν τον τρόπο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας περιφερειακής χώρας του ευρωπαϊκού Νότου. Με συγκεκριμένη κοινωνική και οικονομική δομή, με συγκεκριμένη και ιδιαίτερη πολιτική ιστορία και ιδιαίτερο συσχετισμό πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Δημοκρατικός γιατί προσδιορίζουμε την ευαισθησία μας στην αρχή της Ελευθερίας και την ιδέα της Δημοκρατίας. Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και Πλουραλισμός δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια αλλά συστατικό στοιχείο της φυσιογνωμίας και της πορείας μας.

Ειρηνικός γιατί δεν έχουμε καμία σχέση με στρατηγικές εφόδου και βίαιη επιβολή καθεστώτων. Προσδιορίζει τα Μέσα που προκρίνουμε, υιοθετούμε και πιστεύουμε. Μοναδική πηγή εξουσίας είναι ο Κυρίαρχος Λαός.

Δρόμος γιατί ανάμεσα στη σημερινή κοινωνία και την αυριανή υπάρχει μια απόσταση που πρέπει να διανυθεί . Μια μεταβατική φάση με κοινωνικές , πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές αντιφάσεις, μια διαδικασία σύγκρουσης ανάμεσα στο παλιό και το νέο.

Σοσιαλισμός γιατί προσδιορίζουμε και σηματοδοτούμε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση , χωρίς αλλοτρίωση. Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία.

Σηματοδοτεί την κλίμακα προτεραιοτήτων, επιλογών  και αξιών.

Ταυτόχρονα σηματοδοτεί ένα νέο πρότυπο παραγωγής .

Η λέξη ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ σηματοδοτεί το πραγματικό περιεχόμενο των πιο ισχυρών πανανθρώπινων αξιών.

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας , της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Όλα αυτά πρέπει να ειπωθούν, να παλευτούν και να καταγραφούν σε ένα Συνέδριο ουσίας και αποτελέσματος.

Το τελευταίο διάστημα ακούγονται διάφορες απόψεις και μάλιστα από πρόσωπα του προεδρικού περιβάλλοντος. Τελευταίο χτύπημα αυτό του επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ, του Σιακαντάρη, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ ζητά αυτό να είναι το τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και κάνει λόγο για νέο φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Σε αυτό το τελευταίο συνέδριο προτείνει να συμμετέχουν με προσκλήσεις οι πάντες και τα πάντα, καταργώντας μια ουσιαστική παράμετρο ενός Συνεδρίου ενός συγκροτημένου κόμματος, που είναι η συμμετοχή των εκλεγμένων αντιπροσώπων του.

Έτσι όμως δεν μπορούν να υπάρξουν αποφάσεις, δεν μπορούν να καταμετρηθεί η δύναμη των προτάσεων και δεν μπορεί να διασφαλιστεί στο ελάχιστο μια στοιχειωδώς δημοκρατική διαδικασία.

Κάποιοι βιάζονται να τελειώσουν με το ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να αποενοχοποιήσουν το εγώ τους. Λες και λειτούργησαν εκτός ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια, λες και δεν ήταν αυτοί που εκλέγονταν με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ και που σαν ΠΑΣΟΚ συμμετείχαν στις Κυβερνήσεις.

Κάποιοι το είπαν καθαρά, χαρακτηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ σαν φούσκα, ότι δεν μπορούν να κουβαλούν τα αρνητικά μιας πορείας. Θέλουν να εμφανιστούν σαν από παρθενογέννηση, ξεχνώντας όμως ότι εξαιτίας του ΠΑΣΟΚ χάρηκαν προνόμια που σε άλλη περίπτωση ούτε με κιάλια δεν θα τα έβλεπαν.

Θεωρώ ότι το Συνέδριο που εξαγγέλθηκε για το Φεβρουάριο, αν θέλουν να είναι Συνέδριο ουσίας θα πρέπει να είναι ουσιαστικό και να τηρηθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες.

Και εκεί να παρθούν οι όποιες αποφάσεις, να εκλεγούν νέα όργανα, να χαραχτούν νέες πολιτικές , να διαμορφωθούν οι νέοι συσχετισμοί.

Στο 26,1 % η ανεργία και … ανεβαίνει!

ANERGIAΣτο 26% εκτινάχθηκε το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα τον Σεπτέμβριο εφέτος, με τον αριθμό των ανέργων να αυξάνεται κατά 38% μέσα σε ένα έτος και να διαμορφώνεται σε 1.295.203 άτομα.

Στους μαύρους καταλόγους της ανεργίας είναι κυρίως νέοι έως 24 ετών (ποσοστό ανεργίας 56,4%) και γυναίκες (ποσοστό ανεργίας 30,1%). Ενώ, στη δεύτερη θέση μεταξύ των περιφερειών της χώρας με τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, έχει «σταθεροποιηθεί» η Αττική, στην οποία διαμένουν τα περίπου 2/3 του πληθυσμού της χώρας, με ποσοστό 27,6%.

Στην κεντρική Ελλάδα η ανεργία έχει κάνει άλματα μέσα σ’ ένα χρόνο και αυξήθηκε κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως και το Σεπτέμβριο του 2012. Στις Περιφέρειες Στερεάς Ελλάδας και Θεσσαλίας που περιλαμβάνονται από κοινού στην έρευνα της Στατιστικής η πορεία της ανεργίας είναι συνεχώς αυξανόμενη.

Από το 19,2% που ήταν το Σεπτέμβριο του 2011 έχει φτάσει ένα χρόνο αργότερα, το Σεπτέμβρη του 2012, στο 26,1%.

Εκείνο που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι σε καμία εποχή δεν παρουσιάζει μείωση η ανεργία, αλλά ακόμη και σε περιόδους όπου υποτίθεται ότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση ιδιαίτερα στα τουριστικά επαγγέλματα βλέπουμε την ανεργία να είναι σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα.

Για παράδειγμα τον Μάιο η ανεργία είχε αυξηθεί σε σύγκριση με τον Απρίλιο και από το 24,3 που ήταν τον Απρίλιο ανέβηκε στο 25,9 τον Μάιο.

Μια μικρή πτώση κατά 1,3 είχαμε μεταξύ του Μαΐου και Ιουνίου η οποία όμως συνεχίστηκε για κάτι παραπάνω από μισή ποσοστιαία μονάδα και τον Ιούλιο. Η ανάπαυλα έφτασε μέχρις εκεί. Γιατί τον Αύγουστο όχι μόνο υπερκάλυψε την ενδιάμεση ύφεση της ανεργίας αλλά με το 26% που έχει καταγραφεί έχει ξεπεράσει όλα τα προηγούμενα κομβικά σημεία. Έτσι το Σεπτέμβρη σύμφωνα με την έρευνα της Στατιστικής Αρχής φτάνει στο 26,1%.

Σε κάθε περίπτωση ο δείκτης της ανεργίας στην κεντρική Ελλάδα συνεχώς τον τελευταίο χρόνο παρουσιάζεται πολύ πάνω από τον εθνικό μέσο όρο και βεβαίως το μεγαλύτερο ποσοστό της ανεργίας αναφέρεται στις μικρές ηλικίες από 15 έως 34 ετών όπου ιδιαίτερα το 2012 καταγράφεται να συγκεντρώνουν ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό αφού πάνω από το μισό όσων έχουν ηλικία από 15 έως 24 ετών είναι άνεργοι και σε ότι αφορά την ηλικία 25 έως 34 που είναι μια παραγωγική ηλικία καταγράφεται στις λίστες ανεργίας το 34,3%.

Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία που ανακοινώθηκαν τη χθεσινή μέρα αναφέρονται στο μήνα Σεπτέμβριο. Οι ενδείξεις που υπάρχουν σε ότι αφορά τη συνέχεια δηλαδή τους επόμενους μήνες μέχρι και τώρα δείχνουν ότι τα πράγματα γίνονται πολύ πιο δύσκολα τουλάχιστον σε ότι αφορά τους συγκεκριμένους δείκτες οι οποί- οι αναμένεται να αποτυπωθούν τους επόμενους μήνες.

Τα στοιχεία

Σύμφωνα με την έρευνα εργατικού δυναμικού της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), το ποσοστό ανεργίας ανήλθε σε 26% τον Σεπτέμβριο εφέτος, έναντι 18,9% τον Σεπτέμβριο 2011 και 25,3% τον Αύγουστο 2012. Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.295.203 άτομα και αυξήθηκαν κατά 356.495 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο πέρυσι (αύξηση 38%) και κατά 34.670 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο 2012 (αύξηση 2,8%).

Το σύνολο των απασχολουμένων εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.695.053 άτομα. Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 325.334 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο 2011 (μείωση 8,1%) και κατά 21.626 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο εφέτος (μείωση 0,6%).

Ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός (τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία) ανήλθε σε 3.373.692 άτομα και αυξήθηκε κατά 283 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο 2011 (μηδενική μεταβολή) και μειώθηκαν κατά 3.119 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο 2012 (μείωση 0,1%).

Στις γυναίκες, το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε 30,1% (από 22,3% τον Σεπτέμβριο 2011) και στους άνδρες σε 22,9% (από 16,4%).

Ηλικιακά, στους νέους 15- 24 ετών η ανεργία εκτοξεύθηκε στο 56,4% (από 47,6% τον Σεπτέμβριο πέρυσι) και ακολουθεί η πλέον παραγωγική ηλικία 25- 34 ετών (34,3% από 25,6%).

Έπονται οι ηλικίες, 35- 44 ετών (21,9% από 15,5%), 45- 54 ετών (19,5% από 13,3%), 55- 64 ετών (13,5% από 8,3%) και 65- 74 ετών (6,9% από 3%).

Σε επίπεδο αποκεντρωμένων διοικήσεων της χώρας, τα «σκήπτρα» διατηρεί η Ήπειρος- Δυτική Μακεδονία (28% τον Σεπτέμβριο 2012 από 20,4% τον Σεπτέμβριο 2011) και στη 2η θέση είναι η Αττική (27,6% από 19,2%). Ακολουθούν, η Μακεδονία- Θράκη (26,3% από 20,5%), η Θεσσαλία – Στερεά Ελλάδα (26,1% από 19,2%), η Πελοπόννησος- Δυτική Ελλάδα- Ιόνιοι Νήσοι (24,4% από 17%), το Αιγαίο (22,6% από 14,2%) και η Κρήτη (20% από 17,8%).

Όταν τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα…

manitaΟι περιπέτειες του θεσμού της «διαθεσιμότητας» των δημοσίων υπαλλήλων ίσως εξέπληξαν όσους απέδιδαν κάποια σημασία στις κυβερνητικές δεσμεύσεις. Για όσους ισχυρίζονται πως η απίσχναση των πολιτειακών θεσμών σημαίνει την ουσιαστική κατάργηση των περιεχομένων μέσω της διατήρησης των τυπικών τους γνωρισμάτων, δεν υπάρχει κάτι παράλογο στην στάση του υπουργού διοικητικής μεταρρύθμισης.

Ο Αντ. Μανιτάκης, χλευάζοντας την θεσμικά κατοχυρωμένη αυτοτέλεια των Ο.Τ.Α, αποφάσισε ν’ αγνοήσει τους επικεφαλής τους στην κατάρτιση των «λιστών διαθεσιμότητας».

Καταργεί, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, την συνταγματική επιταγή.

Εφεξής δεν απαιτείται η έκδοση διαπιστωτικών πράξεων (με αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων και υπογραφή των δημάρχων) για να προχωρήσει η διαδικασία για τους υπαλλήλους της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης.

Αναλαμβάνει εργολαβικά ο υπουργός, να επιβάλλει ότι ο ίδιος θεωρεί πρέπον.

Τα όρια των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων αναβαθμίζονται, αφού έτσι απαιτούν «οι ανάγκες των καιρών». Το γεγονός δε ότι ο Αντ. Μανιτάκης υπήρξε προβεβλημένος καθηγητής συνταγματικού δικαίου στο Α.Π.Θ δίνει επιπλέον κίνητρα σε όσους αναζητούν ερμηνείες στην θλιβερή επιβεβαίωση της ρήσης «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν εκ των πρώτων πανεπιστημιακών που θα κατακεραύνωναν μια τέτοια ρύθμιση. Ας αποφύγουμε δίκη προθέσεων ή ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις για το πώς οι Σειρήνες της εξουσίας μπορούν να σαγηνεύσουν τους ανθρώπους και να τους μετατρέψουν σ’ έρμαια των παθών τους.

Το πιο ανησυχητικό θα ήταν μια τέτοια στάση ν’ αποτελεί προϊόν κυνικής ανάγνωσης της πραγματικότητας. Καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις πως ένα τμήμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου καταλήγει στην ιδέα της αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης μέσω επιβολής «συνθηκών έκτακτης ανάγκης».

Μια τέτοια (σιωπηλή) παραδοχή συνεπάγεται την συστηματική καταστροφή κάθε δημοκρατικής αρχής.

Αυτό δεν σημαίνει πως απαιτείται πολιτειακή μεταβολή, αντιθέτως η διατήρηση της κοινοβουλευτικής προθήκης είναι αναγκαίος όρος μιας τέτοιας φιλοσοφίας. Απλά, υπό τις επιταγές της τρόικα και τις απειλές των επιτρόπων, μια βιομηχανία νόμων και διαταγμάτων ξηλώνει κάθε ίχνος κοινωνικής και θεσμικής δικαιοσύνης.

Πυρήνες της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας συντήκονται, δημιουργώντας καινοφανή συμπλέγματα ισχύος.

Αν προστεθεί μάλιστα και η «τέταρτη εξουσία» (μέσω των ελεγχόμενων από επιχειρηματικά συμφέροντα Μ.Μ.Ε) εξασφαλίζεται η ροή της απαραίτητης, προς τις ανάγκες αναπαραγωγής του συστήματος, πληροφόρησης. Ούτως ώστε ο περιούσιος λαός να εγκρίνει στις κάλπες αυτά που έχουν προαποφασισθεί γι’ αυτόν.

Φορολογικό τραλαλά!

images (1)Έντρομο το κυβερνητικό επιτελείο σήμανε υπαναχώρηση, μόλις τα σενάρια για το φορολογικό νομοσχέδιο που διοχέτευσε στα Μ.Μ.Ε (για σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης) προκάλεσαν σοκ και οργή.

Ειδικά εκείνο για φορολόγηση 45% σε εισοδήματα άνω των 26.000 ευρώ ετησίως (κάτι παραπάνω από 2.000 ευρώ μηνιαίως, άνευ δώρων).

Την ώρα μάλιστα που οι περιουσίες των εκατοντάδων χιλιάδων (ή και εκατομμυρίων) ευρώ ετησίως μπορούν να φοροαπαλλάσσονται μέσω off-shore ή άλλων εταιριών.

Ας θυμηθούμε πάντως πως ο Αντ. Σαμαράς βροντοφώναξε προεκλογικά «όχι σε νέους φόρους», γνωρίζοντας βέβαια πως η τρόικα δεν αστειεύεται με το θέμα.

Είναι δεδομένο πως η συμπεριφορά πολλών (μικρομεσαίων) στρωμάτων, που συνίσταται πρακτικά στην επιβράβευση της φοροδιαφυγής, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή, ηθικά και πολιτικά.

Από εκεί όμως μέχρι του σημείου του ξεζουμίσματος των εισοδημάτων και της απόγνωσης των ανθρώπων υπάρχει μεγάλη διαφορά. Κοινωνική δικαιοσύνη συνεπάγεται αναλογικότητα στα φορολογικά βάρη –ούτε φοροκλοπή από ιδιώτες ούτε κρατική φοροληστεία.

Βέβαια πώς να λειτουργήσεις με αίσθημα στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης όταν πρώτα συμφωνείς στον αριθμό των χρημάτων που πρέπει να εισπράξεις και μετά ψάχνεις να βρεις το πώς και από ποιους θα γίνει αυτό;

Περί ρυθμίσεων των δανείων από τις Τράπεζες…

35059Υποτίθεται πως γίνεται προκειμένου να διευκολυνθούν όσοι έχουν στεγαστικά δάνεια για να ανταπεξέλθουν στα προβλήματα που προέκυψαν από τις τεράστιες μειώσεις στους μισθούς τους. Στην πράξη όμως μιλάμε για κανονική ΛΗΣΤΕΙΑ!

Μάλιστα αυτή η εκμετάλλευση της πραγματικής ανάγκης χιλιάδων πολιτών αυτής της χώρας, έχει τέτοιες διαστάσεις που είναι κυριολεκτικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ!

Το παράδειγμα είναι αληθινό. Τα δε νούμερα αποδεικνύουν τη ληστεία των ανήμπορων συμπολιτών μας…

Πήρε λοιπόν ο άνθρωπος, στεγαστικό δάνειο 60.000 ευρώ, με επιτόκιο (συνδεδεμένο με euribor) 2,63%, to 2009. H μηνιαία δόση περίπου στα 430 ευρώ για λήξη πληρωμής του δανείου το 2023 (15 χρόνια διάρκεια)

Μέχρι σήμερα πληρώνοντας κανονικά, το ποσό που απέμεινε είναι περίπου 47.000 ευρώ!

Αδυνατώντας να συνεχίσει να πληρώνει κανονικά ζήτησε από την Τράπεζα να προχωρήσει σε ρύθμιση του δανείου του, υπολογίζοντας πως με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να πληρώνει περισσότερα από 250 ευρώ το μήνα! Όλα καλά μέχρι εδώ…

Πρώτο σοκ: Πληροφορείται έκπληκτος πως αν κάνει ρύθμιση το επιτόκιο αλλάζει! Και από 2,63% θα πάει στην καλύτερη περίπτωση στο 4,32% (περίπου διπλάσιο). Μα αφού δανειζόμαστε με πολύ χαμηλό επιτόκιο αναρωτήθηκε για να λάβει την απάντηση πως «αυτή είναι η πολιτική της Τράπεζας».

Η ρύθμιση που μπορεί να κάνει η Τράπεζα είναι η εξής:

Ένας χρόνος χάριτος (υποτίθεται, γιατί θα πληρώνει 250 ευρώ το μήνα), επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου κατά 10 χρόνια (λήξη το Σεπτέμβριο του 2033) και δόση που, μετά τον πρώτο χρόνο, θα διαμορφωθεί στα 294 ευρώ το μήνα….

Κάθισε και έκανε τους υπολογισμούς…

Πλήρωσε μέχρι στιγμής 13.000 από το κεφάλαιο και άλλα 3800 τόκους (σύνολο 16.800).

Απομένει κεφάλαιο 47.000 ευρώ.

Για το χρόνο της χάριτος θα πληρώσει 3.070 ευρώ

Για τα άλλα 21 χρόνια θα πληρώνει από 294 ευρώ ή συνολικά 74.038 ευρώ.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων στο τέλος του δανείου:

Για 60.000 ευρώ θα πληρώσει 94.000! 30% plus, καπέλο!!!!

Αν δεν κάνει τη ρύθμιση θα πληρώσει συνολικά : 73.550!

Η ρύθμιση θα του στοιχίσει άλλα 21.000 ευρώ!!!!

Έχουμε τρελαθεί τελείως!!! Μας δουλεύουν ψιλό γαζί!

Η ιστορία και η φάρσα της…

syrizaΗ πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την μετεξέλιξη – από συνομοσπονδία αντιπολιτευτικού χαρακτήρα τάσεων και ομάδων σ’ ενιαίο μόρφωμα πιθανής ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών- ξεκίνησε επίσημα.

Η εκλογή των αντιπροσώπων που θα οργανώσουν αυτή την μετάβαση ήταν ο στόχος της πανελλαδικής συνδιάσκεψης, η οποία είχε εσωτερικές τριβές και αντιπαραθέσεις.

Η διαφοροποίηση του «αριστερού ρεύματος», η οποία είχε προδιαγραφεί εδώ και καιρό μέσω δηλώσεων κορυφαίων στελεχών του, αποτέλεσε την ύστατη μάχη οπισθοφυλακών. Καθώς οι δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες οδήγησαν στην εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (από το 4,7% του 2009 στο τωρινό 27%), δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις.

Ο ηγετικός πυρήνας, πέριξ του Αλ. Τσίπρα, μεθόδευσε βήμα-βήμα την είσοδο στην «νέα εποχή». Οι επαφές με παράγοντες της διεθνούς πολιτικής σκηνής, σ’ Ευρώπη και όχι μόνο, προλείαναν το έδαφος. Ο προσεταιρισμός δυνάμεων, τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από μερίδα των «αγανακτισμένων», αποτέλεσε το κοινωνικό υλικό αυτής της αλλαγής προσανατολισμού.

Είναι σαφές ότι αυτό το «προεδρικό δίκτυο» (τα πρόσωπα εμπιστοσύνης που αποτελούν τον κύκλο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ) θ’ αποτελέσει το επίκεντρο των εξελίξεων. Αυτό γίνεται κατανοητό από τις «συνιστώσες», οι οποίες κατανοούν πως ο ρόλος τους υποβαθμίζεται δραματικά και η επιρροή τους –στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής γραμμής του κόμματος- φθίνει.

Ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να γεφυρώσει το χθες με το αύριο αναφερόμενος στα «κινηματικά χαρακτηριστικά» του νεοδημιουργούμενου φορέα και την απαλλαγή του από «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις». Ένα αρχηγικό κόμμα δεν αρκεί να υφίσταται, πρέπει και να φαίνεται. Μπορεί ν’ ακούγονται εντός του οι πιο διαφορετικές απόψεις, ωστόσο εκείνες που αποκτούν εγκυρότητα είναι όσες εκφράζει η ηγετική του ομάδα.

Από διάφορες πλευρές γίνεται σύγκριση της διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ μ’ εκείνη του ΠΑΣΟΚ, την περίοδο 1977-1981.

Ασφαλώς υπάρχουν αναλογίες, ομοιότητες, ενδεχομένως και διάθεση ν’ ακολουθηθεί μια τέτοια «πεπατημένη». Υπάρχουν ωστόσο και ουσιώδεις διαφορές.

Καταλυτικές θα έλεγα για τέτοιου είδους συγκρίσεις.

Πρώτα απ’ όλα η κοινωνική αλλά και πολιτική συγκυρία. Η κρίση με τα σημερινά της χαρακτηριστικά προφανώς και δεν ήτανε παρούσα στη διαδικασία μετάβασης από τον ένα πόλο του δικομματισμού στον άλλο.

Ούτε η καταλυτική σημασία των βιωμάτων της μετεμφυλιακής περιόδου υπάρχει με τα πολιτικά της παρεπόμενα.

Ούτε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί σήμερα να εκφράσει αυτό που εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ με το ιστορικά αξεπέραστο κείμενο της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974.  Ηταν τότε αυτό που ενσάρκωσε πόθους και αγώνες πολλών γενιών αλλά και έκφρασε δημιουργικά τις ελπίδες των πιο ζωντανών λαϊκών δυνάμεων.

Σε επίπεδο πολιτικής πρότασης η σημερινή του ΣΥΡΙΖΑ, που τροφοδοτείται από την αντίδραση απέναντι στις επιλογές των μνημονίων, δεν διαφέρει σε τίποτα από την διαχρονικά θολή πρόταση αλλά και τον στρατηγικά ομιχλώδη στόχο της παραδοσιακής Αριστεράς που είτε ακούει στο όνομα ΚΚΕ ες. ή ΕΑΡ, ή Συνασπισμός ή ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος η πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία στηρίχτηκε και στην πολιτική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου ( οι συγκρίσεις εδώ με την σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, απλά δεν μπορούν να υπάρξουν) αλλά και σε ένα οργανωμένο, μαζικό και παρεμβατικό κίνημα, που αποτέλεσε τον καταλύτη των εξελίξεων στη χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε την εξουσία με πολιτική πρόταση (Αλλαγή), με νικηφόρα στρατηγική (Εθνική Λαϊκή Ενότητα), με δυνατή οργάνωση και ενιαία έκφραση.

Αρκεί άραγε η αφομοίωση του σημερινού αντι- μνημονιακού ρεύματος και η λαϊκιστική ρητορική για να διαμορφώσουν συνθήκες αντίστοιχες με αυτές του 1981;

Αρκεί ο μαζικός δανεισμός απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που όμως δεν δείχνουν ιδιαίτερη διάθεση να βρεθούν στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, για να δημιουργηθεί ρεύμα αντίστοιχο με αυτό του 1981;

Αρκεί τέλος η σημερινή ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ (που εκφράζει κατά την ταπεινή μου άποψη τη σύγχρονη εκδοχή ενός αριστερόστροφου λαϊκισμού) για να λειτουργήσει σαν καταλύτης στις εξελίξεις;

Στην σημερινή περίοδο, στο μέσο προγραμμάτων λιτότητας και με ψαλιδισμένες τις προσδοκίες, η δημιουργία ρεύματος εξουσίας είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Δεν μπορεί ν’ αποκλεισθεί οτιδήποτε, ειδικά σ’ εποχές (δια)ταραγμένες από κάθε πλευρά.

 Η ιστορία μπορεί κάποτε να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά δεν εγγυάται (ακόμα και στους υποψήφιους αντιγραφείς) μια τέτοια εκδοχή της.

Προς γνώση και συμμόρφωση

imagesΗ περιπέτεια της κατασκευής (ή μη) του Ε-65 είναι μια τρανή απόδειξη του τι σημαίνει η απόδοση έργων μείζονος δημόσιου ενδιαφέροντος στις εξυμνούμενες «δυνάμεις της αγοράς».

Ένας ζωτικής σημασίας οδικός άξονας, που θα συνέδεε την κεντρική με την δυτική Ελλάδα, κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά λόγω της κρίσης των ισπανικών τραπεζών που θα χρηματοδοτούσαν την διάνοιξή του.

Αποδεικνύοντας πως όταν αποδίδονται δημόσια αγαθά (όπως το δικαίωμα στην διευκόλυνση των συγκοινωνιών) στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς,  κινδυνεύουν να χαθούν μπρος στις δικές του προτεραιότητες.

Με την προσοχή στραμμένη στην ανακεφαλαίωσή τους, οι ισπανικές τράπεζες δεν έχουν σκοπό να εκταμιεύσουν χρήματα, τουλάχιστον σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο.

Ωστόσο έμειναν αμανάτι στις τοπικές κοινωνίες τα διόδια, τα οποία δόθηκαν ως πανωπροίκι στις κατασκευαστικές εταιρίες που εμπλέκονται στον Ε-65.

Το δίδαγμα προς τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες που έβαλαν πλάτη σ’ αυτή την υπόθεση είναι πικρό …αν τους ενδιαφέρει βέβαια!

Σεμινάριο αλητείας

b6e5e1643132c65b433ac4c1e0f0e3fe_XLΆνθρακες ο θησαυρός σχετικά με την υποτιθέμενη εμπλοκή της Μ. Παπανδρέου στην «λίστα Λαγκάρντ».

Δεν είναι μόνο ο δημοσιογράφος που έφερε στην δημοσιότητα το ντοκουμέντο (ο Κ. Βαξεβάνης) που διέψευσε μια τέτοια ανάμιξη, αλλά και οι παράγοντες του ΣΔΟΕ που ατύπως (;) διέρρευσαν αυτή την «είδηση».

Το ενδιαφέρον είναι γιατί κυκλοφόρησε κάτι που ήταν βέβαιο πως δεν αντέχει σε βάθος χρόνου.

Το ΠΑΣΟΚ στοχοποίησε τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ (προσωπικό φίλο του Αντ. Σαμαρά, που τον διόρισε άλλωστε) Στασινόπουλο, για την όλη εμπλοκή.

Ωστόσο εντύπωση προκάλεσε η δημοσιογραφική κάλυψη που έδωσαν στην όλη υπόθεση «το Βήμα» (του Στ. Ψυχάρη) και το «Πρώτο θέμα» (του Θ. Αναστασιάδη).

Ο μεν πρώτος είχε κατηγορηθεί από τον Γ. Παπανδρέου ότι απαιτούσε δάνειο για τον ΔΟΛ που δεν του δόθηκε, ο δε δεύτερος είχε συλληφθεί στα γαλλογερμανικά σύνορα για «παράνομη έξοδο» 5 εκ. ευρώ.

Είναι από τις περιπτώσεις που το μέσο ενημέρωσης στα χέρια ενός επιχειρηματία που προσπαθεί να εκδικηθεί έναν πολιτικό λειτουργεί σαν φονικό εργαλείο. Μόνο που ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν αποκάλυψη των προθέσεων και των τακτικών.

Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να κάνει το άσπρο – μαύρο. Μπορεί όμως να κάνει το άσπρο – γκρί και το γκρι – μαύρο. Θα μπορούσε και αυτή η περίπτωση να αποτελέσει το περιεχόμενο σεμιναρίου με θέμα : «τεχνικές πολιτικής αλητείας και στρεβλής διαμόρφωσης της πολιτικής πραγματικότητας»

Ανδρέας Λούξεμπουργκ…

newego_LARGE_t_1101_54138008_type12128Κι όμως υπάρχει ελπίδα!

Η σοσιαλδημοκρατία επιστρέφει ορμητική και ανασυντάσσεται από τη στάχτη των πολιτικών των μεγάλων Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης!

Τα πολιτικά παράγωγα του Μπλέρ και του Σρέντερ, αναλαμβάνουν στα στιβαρά τους χέρια τη μοίρα της Ελλάδας!

Όραμα τους μια άλλη κοινωνία, πιο φτωχή, πιο δυστυχισμένη, πιο διαλυμένη.

Ένα καινούργιο κοινωνικό κράτος με ναυαρχίδες τύπου ΕΟΠΠΥ, με επιδόματα 20 ευρώ στους πολύτεκνους και με δωρεάν παροχή σε εβδομαδιαία βάση ραδικιών!

Αφού σπούδασαν και πήρανε το μεταπτυχιακό υπηρετώντας αυτό το άτιμο πολιτικό σύστημα που σήμερα καταγγέλλουν – δεν το θέλανε, με το ζόρι τους βάλανε – είναι έτοιμοι να το ανατρέψουν από τα μέσα. Γιατί δεν ξεχνούν τις μαρξιστικές τους καταβολές…

Ριζοσπάστες, που έσπασαν και διέλυσαν ένα μεγάλο κίνημα σε ατελείωτα κομματάκια, διεκδικούν τώρα – πάντα την κατάλληλη στιγμή- κάποιο από τα τιμάρια!

Τρέμετε συμβιβασμένοι γιατί έρχονται ορμητικά στο προσκήνιο οι νέες δυνάμεις!

Με οράματα και λογική. Με κουστούμια και γραβάτες. Με υποστηρίγματα για να βοηθήσουν ένα σύστημα που τρέμει. Να το στηρίξουν σαν χρήσιμοι κολαούζοι μιας εξουσίας που έχει κέρδη για τους λίγους και απέραντη πίκρα για τους πολλούς.

Η διακήρυξη που διάβασα θα μπορούσε με όρους του σήμερα να αντικαταστήσει τουλάχιστον το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!

Γιατί πώς να κρίνω το απίστευτο που διαβάζω: «Δεν θέλουμε να μας εμπαίζουν οι δημαγωγοί ούτε να εμπαίζουμε, ως δημαγωγοί, τους συμπολίτες μας.» Τάση αυτοκριτικής ή τάση για δούλεμα; Look who’s talking!

Είναι και διεθνιστές! «Γι’ αυτό προτείνουμε να συγκροτηθεί ένα ριζοσπαστικό, μεταρρυθμιστικό, ευρωπαϊκό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που θα πείσει τους πολίτες και θα υλοποιήσει τις αναγκαίες και ανατρεπτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.» Ήδη από την υπόλοιπη Ευρώπη κατά κύματα συστρατεύονται εκατομμύρια άνθρωποι.

Και πάνω απ’ όλα έχουν όραμα. Μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις. Μια κοινωνία απελευθερωμένη από τα δεσμά των ισχυρών. Μια κοινωνία ίσων ευκαιριών και αλληλεγγύης! Πως το λένε:

«Απευθυνόμαστε με θάρρος και πίστη στους ανέργους, σε αυτούς που φοβούνται πως θα χάσουν τη δουλειά τους, στους εργαζόμενους του πρωτογενούς τομέα και σε αυτούς που θέλουν να εργαστούν σε αυτόν, στους επιχειρηματίες που καταδικάζουν τον παρασιτισμό και την αισχροκέρδεια, στις υγιείς δυνάμεις του δημόσιου τομέα, στους υπαλλήλους που εντάχθηκαν στο Δημόσιο μέσω εξετάσεων και των Εθνικών Σχολών, στους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη τη στοργή και τη μέριμνα του κράτους και, πρώτα από όλους, στις νέες και τους νέους».

Να υποθέσω ότι στους άνεργους περιλαμβάνονται και όσοι προέκυψαν από την εφαρμογή των επαναστατικών πολιτικών των μνημονίων;

Να υποθέσω ότι στους νέους περιλαμβάνονται και όσοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα, αναζητώντας την ευκαιρία που κάποιοι σοσιαλδημοκράτες σαν και αυτούς, τους στέρησαν;

Να υποθέσω ότι στους επιχειρηματίες περιλαμβάνονται και αυτοί που έκλεισαν τα μαγαζιά τους γιατί δεν άντεξαν την πολιτική της ανατροφοδότησης της ύφεσης που υπερασπίστηκαν σαν … Ευαγγέλιο;

Να υποθέσω ότι σε αυτούς που έχουν την ανάγκη και τη στοργή του κράτους περιλαμβάνονται οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΠΥ;

Το μεγαλείο όμως είναι το άλλο: υγιείς δυνάμεις του Δημοσίου, όσοι εντάχθηκαν στο Δημόσιο μέσω εξετάσεων!!!!!. Η νέα διάσταση της σοσιαλδημοκρατίας διαχωρίζει τους δημόσιους υπαλλήλους με βάση τον τρόπο εισαγωγής και πρόσληψης τους στο δημόσιο! Αγαπητέ Ανδρέα της Σοσιαλδημοκρατίας επειδή εγώ προσελήφθηκα το 1992 και δεν υπήρχε τότε ΑΣΕΠ που τοποθετούμαι;;;;

Αλήθεια όταν διορίστηκες Γενικός Γραμματέας Υπουργείου επί Σημίτη με ποια αξιοκρατική διαδικασία έγινε αυτό;

Κάτι τελευταίο και στα σοβαρά τώρα.

Επειδή δεν καταλαβαίνω αυτό που γράφει η διακήρυξη:

«Δεν υπήρξε ποτέ σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενώ ατόνησε η πολύτιμη διεργασία κοινωνικής αναδιανομής, που είχε οδηγήσει στην καθολίκευση της κοινωνικής ασφάλισης και στη δημιουργία του ΕΣΥ.»

Μπορεί κάποιος να μου πει μια «σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση στην οικονομία»;

Γιατί ο Μαρξ κάπως διαφορετικά αναλύει τα πράγματα.

Θα το θυμάσαι ίσως από το πέρασμα σου στην ΚΝΕ, Ανδρέα!