America Latina και Ελλάδα

Ολοκληρώθηκε η περιοδεία του Αλ. Τσίπρα σε Βραζιλία και Αργεντινή. Ανεξαρτήτως των επικοινωνιακών αστοχιών και ατυχιών (όπως τα θανατηφόρα επεισόδια στο Μπουένος Άιρες όταν ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί) δόθηκε το βασικό μήνυμα αυτής της επίσκεψης.

Ότι δηλαδή υπάρχει κάποιος διαφορετικός δρόμος από αυτόν που επιβάλλει το μνημόνιο στην Ελλάδα, τον οποίον υπαινίσσονται οι διαδρομές των δύο λατινοαμερικάνικων κρατών. Ας μην υποκύψουμε στον πειρασμό της σύγκρισης ποιοτικά ανόμοιων περιπτώσεων.

Οι δύο συγκεκριμένες χώρες έχουν τεράστια πλουτοπαραγωγική υποδομή (παγκόσμιου βεληνεκούς),ενώ οι ιστορικοί δεσμοί με την λατινογενή κουλτούρα τους δίνουν τελείως διαφορετικές δυνατότητες από αυτές της καθημαγμένης Ελλάδας.

Υπάρχει ωστόσο ένα κοινό σημείο που ενδιαφέρει, προς στιγμήν.

Αφορά το αν υπήρξε όντως κάτι το διαφορετικό στην προσπάθεια Αργεντινής και Βραζιλίας να βγουν από την πτώχευση και την κρίση αντίστοιχα.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν τα προγράμματα λιτότητας που εφαρμόστηκαν κατά τις δεκαετίες από το ’60 ως το ’90 (μέρος των οποίων υλοποιήθηκε από στρατιωτικές δικτατορίες στα δύο αυτά κράτη) έχουν να ζηλέψουν κάτι από το ημέτερο. Μάλιστα η κυβέρνηση της Βραζιλίας θεώρησε, το 2010, πως το ελληνικό πρόγραμμα που οργάνωσε το Δ.Ν.Τ ήταν εξαιρετικά επιεικές και γαλαντόμο για την χώρα μας. Κάτι που υπαινίχθηκε ο πρώην πρόεδρος Λούλα σε δημόσια δήλωσή του, μετά την συνάντηση με τον Αλ.Τσίπρα.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες, οι ταξικές διαφορές στις δύο χώρες παραμένουν πελώριες. Ούτε οι σοσιαλδημοκρατικές πινελιές του Λούλα και της (διαδόχου του) Ρούσεφ στην Βραζιλία, ούτε ο «νεοπερονισμός» του Κίρχνερ και της (συζύγου του, ως τον θάνατό του) Κίρχνερ κατάφεραν να τις γεφυρώσουν. Οι ρυθμοί ανάπτυξης μπορεί ν’ απογείωσαν την Βραζιλία και να σταθεροποίησαν την Αργεντινή, ωστόσο η λεγόμενη κοινωνική πολιτική παρέμεινε μακρινό όνειρο. Μόνο που εκεί έπαιξε ρόλο η κοινοτιστική παράδοση, που έχει τις ρίζες της στους γηγενείς πληθυσμούς και αποτέλεσε το αντίδοτο στην οξύτητα της οικονομικής κρίσης.

Εν μέσω καταστροφών, εμφύλιων συγκρούσεων και αναταραχών εμφανίστηκε στον αντίποδα (ως τέκνο της ανάγκης για επιβίωση) η συνεργασία και η κοινωνική αλληλεγγύη. Από τις «φαβέλες» της Βραζιλίας ως τα κατειλημμένα εργοστάσια της Αργεντινής –όταν τα εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους, μετά το 2001- αναπτύχθηκαν κινήσεις άμεσης δημοκρατίας.

Το θέμα δεν ήταν ιδεολογικό, αλλά καθαρά πρακτικό.

Σε οριακές δομές, όπου η μόνη δωρεάν παροχή είναι η ωμή βία (είτε ως δράση εγκληματικών ομάδων είτε ως κρατική καταστολή), οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να οργανώσουν από μηδενική βάση, τους όρους της κοινωνικής παραγωγής και αναπαραγωγής. Κάτι που έχουν την δυνατότητα και την εμπειρία να το πετύχουν, όπως και συνέβη.

Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά με την χώρα μας. Μέχρι στιγμής οι χειμαζόμενοι πληθυσμοί δεν έδειξαν – σε κλίμακα άξια να δημιουργήσει πολιτικό γεγονός- να κινούνται σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Εάν αυτό επιθυμεί να υπογραμμίσει ο Αλ. Τσίπρας με το ταξίδι του στην Λατινική Αμερική, το πέτυχε ήδη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s