Για ποια Χριστούγεννα να μου μιλήσεις;

Πίσω από τα γιορταστικά φώτα, το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δένδρο και τα λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά στολίδια, κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ένας ολόκληρος λαός.

Μια χώρα βυθισμένη στην απογοήτευση και την ανασφάλεια. Μια χώρα που στην πλάτη της δοκιμάζονται απάνθρωπες οικονομικές συνταγές. Συνταγές θλίψης και φτώχειας. Συνταγές κοινωνικής διάλυσης και ανεργίας.

Η σκληρή πραγματικότητα δεν βρίσκεται στα πομπώδη λόγια των πολιτικών, στις «γκλαμουράτες» συναντήσεις με εκπροσώπους πολυεθνικών, στις υπερφίαλες εκτιμήσεις για μια καλύτερη πορεία που όμως στηρίζονται σε προσεκτικά υπερεκτιμημένες προσεγγίσεις. Δεν βρίσκεται στην υποκρισία και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Βρίσκεται δίπλα μας. Βρίσκεται στο σπίτι του καθένα και της καθεμιάς. Βρίσκεται παντού, εκτός ίσως των εικόνων της τηλεόρασης.

Βρίσκεται στο σπίτι του συνταξιούχου που αναγκάζεται να ξαναζήσει σκηνές και καταστάσεις που τον γυρνάνε πολλά χρόνια πίσω. Στα κρύα σπίτια όσων αδυνατούν να τα ζεστάνουν φέτος. Στο τραπέζι που δεν γεμίζει. Στα παιχνίδια που δεν προσφέρονται. Στην απογοήτευση και την ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα του καθένα μας.

Βρίσκεται στο αναπάντητο «γιατί» του «τυχερού» που είναι σε διαθεσιμότητα στα 50 του χρόνια. Σε αυτούς που δεν μπορούν να απαντήσουν στο απλοϊκό ερώτημα των παιδιών τους «τι δώρο θα μου πάρεις στις γιορτές», σε όσους λογαριάζουν και ξαναλογαριάζουν εισοδήματα και υποχρεώσεις και βγάζουν μονίμως αρνητικό αποτέλεσμα.

Βρίσκεται δίπλα μας. Βρίσκεται παντού όπου και αν κοιτάξεις.

Αλλά κυρίως θα την συναντήσουμε στη συνηθισμένη ευχή για «καλή χρονιά».

Θα είναι ίσως η πρώτη φορά που θα πούμε κάτι , ψέμα για τους περισσότερους! Κάτι που ξέρουμε ότι δεν θα ισχύσει. Μια ευχή ταυτόχρονα με κατάρα. Αυτή την κατάρα που πρέπει να ξορκίσουμε , αλλά δεν μπορούμε.

Θα είναι η πρώτη φορά που όλοι μας θα ξέρουμε ότι η χρονιά που θα έρθει θα είναι ακόμη χειρότερη από αυτή που ζήσαμε. Ακόμη πιο σκληρή. Ακόμη πιο απάνθρωπη.

Το ξέρουμε. Και αυτή τη φορά δεν κάνουμε λάθος στις εκτιμήσεις μας. Δεν υπάρχουν τα περιθώρια του λάθους. Καθώς και αυτά φρόντισαν όσοι αποφασίζουν για τις τύχες μας, να τα μηδενίσουν. Μόνο τα δικά τους περιθώρια λάθους υπάρχουν. Αυτά για τα οποία έχουν έτοιμες τις διορθώσεις. Είναι εκεί που υπολογίζουν ξανά όλους τους άλλους…

Αναζητείται ελπίδα… Από κάπου να πιαστούμε θέλουμε… Κάπου να ελπίσουμε ξανά…

Ξέρεις… Όταν φθάνεις σε κάποια ηλικία δύσκολα ξεγελιέσαι με ζαχαρωτά!

Αλλά και αυτά ακριβά είναι που να πάρει…

Τραγικά … συγκεκριμένο!

Μια μητέρα βυθισμένη σ’ εσχατολογικού τύπου δεισιδαιμονίες, που για να επιβιώσει αγόραζε όπλα και συγκέντρωνε νερό και τρόφιμα.

Πιεστική απέναντι στον 20χρονο γιο της, ώστε η τελειομανία της να του γίνει α(ξεδιά)λυτος κόμπος. Τον έπαιρνε μαζί της όταν πήγαινε για μαθήματα σκοποβολής, ώστε ν’ αποκτήσει τις ικανότητες «σωτηρίας» του εαυτού του.

Ο συναισθηματικά εγκλωβισμένος νεαρός εκτελεί, με τέσσερις σφαίρες στο κεφάλι (καθαρή η σημειολογία του μίσους) την μητέρα του, την ώρα που εκείνη κοιμόταν.

Εν συνεχεία, με τα όπλα της ανά χείρας εισβάλλει στο δημοτικό σχολείο «Σάντι Χουκ», στην Νιουτάουν του Κονέκτικατ, και σπέρνει τον όλεθρο.

Απολογισμός της σφαγής είκοσι μικροί μαθητές και έξι ενήλικοι, πριν ο δράστης ρίξει αυλαία στην «φρικαλέα ατραξιόν του» με μια σφαίρα στον εαυτό του.

Μια γρήγορη αναφορά στις κοινωνικές και οικογενειακές παραμέτρους της «βαθειάς Αμερικής», εκεί όπου η οπλοκατοχή αποτελεί επιβεβαίωση προσωπικής εξουσίας και επιβίωσης του γενετικού κώδικα του «Φαρ Ουέστ».

Το συγκεκριμένο ήταν (τραγικά) συγκεκριμένο επειδή αποτέλεσε σύμπτωση πολλών προσδιορισμών!