Τρία χρόνια μετά…

Αυτό το διάστημα συμπληρώνονται τρία χρόνια από την συνειδητοποίηση της έκτασης της κρίσης στην ελληνική οικονομία.

Ήταν τα τέλη του 2009 όταν η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου εγκατέλειπε το δόγμα «λεφτά υπάρχουν» κι απευθυνόταν στο Δ.Ν.Τ και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναζητώντας βοήθεια, ώστε ν’ αποφύγει την δημοσιονομική κατάρρευση.

Τότε πολλοί μίλησαν γι’ αμιγώς εσωτερική υπόθεση, οφειλόμενη στις καταναλωτικές αμαρτίες και την διαφθορά που αναπαρήγαγαν στο διηνεκές οι πελατειακές σχέσεις. Η συνέχεια απέδειξε ότι επρόκειτο απλά για την είσοδο των συμπτωμάτων μιας συστημικής κρίσης στην ευρωζώνη μέσω του «αδύνατου κρίκου», της Ελλάδας δηλαδή.

 Η «κρίση χρέους» είναι ο δείκτης και όχι ο λόγος του φαινομένου.

Η σχάση του χρηματοπιστωτικού τομέα –αυτονομημένου, και κυρίαρχου επί των άλλων μορφών ύπαρξης του κεφαλαίου- επηρέασε τις πλέον ευάλωτες οικονομικές δομές, εκείνες του μεσογειακού νότου.

Η «δημοσιονομικά άψογη» Ισπανία δεν απέφυγε την μοίρα της Ιρλανδίας, όταν το κράτος σώρευσε τα ελλείμματα των τραπεζών προσπαθώντας να τις διασώσει.

Η «σταθεροποιημένη» Πορτογαλία δεν είχε κάποιον ιδιαίτερα αυξημένο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων (και συναφών κρατικών δαπανών) όταν άρχισε να καταρρέει.

Εσχάτως και το υπόδειγμα απελευθερωμένης αγοράς, η Κύπρος, ακολουθεί ασθμαίνοντας τον δρόμο των μνημονίων.

Κοντολογίς οι (εμφανείς και αδιαμφισβήτητες) παθολογίες του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και του κρατικού του περιβλήματος δευτερεύουσα σημασία είχαν στην εκδήλωση του οικονομικού Αρμαγεδδώνα.

Ίσως να επιτάχυναν την έλευση ενός γεγονότος που είχε λάβει ήδη τεράστιες διαστάσεις με την έκρηξη στις ΗΠΑ το 2008, από την πτώχευση τραπεζικών και ασφαλιστικών γιγάντων. Να το πούμε μ’ ένα παράδειγμα: «ελάχιστη αξία έχει η φυσική κατάσταση κάποιου κολυμβητή όταν υφίσταται επιδρομή «τσουνάμι».

Μια τέτοια ανάγνωση δεν ήταν πολιτικά αρεστή, για πλήθος ιδιοτελών λόγων, από τους πυλώνες του ευρωενωσιακού οικοδομήματος το 2009.

Το δίδυμο Μέρκελ- Σαρκοζί ήλπιζε να περιορίσει το πρόβλημα στα στενά ελληνικά όρια. Αντίθετα ο Στρος-Καν του (τότε) Δ.Ν.Τ, ο Ομπάμα και ο (ενταγμένος σ’ αυτό το δίκτυο εξουσίας) Γ. Παπανδρέου είχαν ζητήσει ν’ αντιμετωπισθεί η ελληνική περίπτωση ως τοπική όψη μιας γενικευμένης αποσταθεροποίησης που σοβούσε.

Τρία χρόνια μετά ουδείς τολμά να μιλήσει σοβαρά για «τεμπέληδες του νότου» οι οποίοι «απολαμβάνουν δωρεάν επιδόματα».

Εκείνο που τρομάζει ωστόσο είναι η ταξική ωμότητα με την οποία δανειστές και πολιτικοί τους υπερασπιστές προωθούν την έξοδο από τον λαβύρινθο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s