Η ιστορία και η φάρσα της…

syrizaΗ πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την μετεξέλιξη – από συνομοσπονδία αντιπολιτευτικού χαρακτήρα τάσεων και ομάδων σ’ ενιαίο μόρφωμα πιθανής ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών- ξεκίνησε επίσημα.

Η εκλογή των αντιπροσώπων που θα οργανώσουν αυτή την μετάβαση ήταν ο στόχος της πανελλαδικής συνδιάσκεψης, η οποία είχε εσωτερικές τριβές και αντιπαραθέσεις.

Η διαφοροποίηση του «αριστερού ρεύματος», η οποία είχε προδιαγραφεί εδώ και καιρό μέσω δηλώσεων κορυφαίων στελεχών του, αποτέλεσε την ύστατη μάχη οπισθοφυλακών. Καθώς οι δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες οδήγησαν στην εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (από το 4,7% του 2009 στο τωρινό 27%), δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις.

Ο ηγετικός πυρήνας, πέριξ του Αλ. Τσίπρα, μεθόδευσε βήμα-βήμα την είσοδο στην «νέα εποχή». Οι επαφές με παράγοντες της διεθνούς πολιτικής σκηνής, σ’ Ευρώπη και όχι μόνο, προλείαναν το έδαφος. Ο προσεταιρισμός δυνάμεων, τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από μερίδα των «αγανακτισμένων», αποτέλεσε το κοινωνικό υλικό αυτής της αλλαγής προσανατολισμού.

Είναι σαφές ότι αυτό το «προεδρικό δίκτυο» (τα πρόσωπα εμπιστοσύνης που αποτελούν τον κύκλο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ) θ’ αποτελέσει το επίκεντρο των εξελίξεων. Αυτό γίνεται κατανοητό από τις «συνιστώσες», οι οποίες κατανοούν πως ο ρόλος τους υποβαθμίζεται δραματικά και η επιρροή τους –στον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής γραμμής του κόμματος- φθίνει.

Ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να γεφυρώσει το χθες με το αύριο αναφερόμενος στα «κινηματικά χαρακτηριστικά» του νεοδημιουργούμενου φορέα και την απαλλαγή του από «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις». Ένα αρχηγικό κόμμα δεν αρκεί να υφίσταται, πρέπει και να φαίνεται. Μπορεί ν’ ακούγονται εντός του οι πιο διαφορετικές απόψεις, ωστόσο εκείνες που αποκτούν εγκυρότητα είναι όσες εκφράζει η ηγετική του ομάδα.

Από διάφορες πλευρές γίνεται σύγκριση της διαδρομής του ΣΥΡΙΖΑ μ’ εκείνη του ΠΑΣΟΚ, την περίοδο 1977-1981.

Ασφαλώς υπάρχουν αναλογίες, ομοιότητες, ενδεχομένως και διάθεση ν’ ακολουθηθεί μια τέτοια «πεπατημένη». Υπάρχουν ωστόσο και ουσιώδεις διαφορές.

Καταλυτικές θα έλεγα για τέτοιου είδους συγκρίσεις.

Πρώτα απ’ όλα η κοινωνική αλλά και πολιτική συγκυρία. Η κρίση με τα σημερινά της χαρακτηριστικά προφανώς και δεν ήτανε παρούσα στη διαδικασία μετάβασης από τον ένα πόλο του δικομματισμού στον άλλο.

Ούτε η καταλυτική σημασία των βιωμάτων της μετεμφυλιακής περιόδου υπάρχει με τα πολιτικά της παρεπόμενα.

Ούτε βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί σήμερα να εκφράσει αυτό που εξέφρασε το ΠΑΣΟΚ με το ιστορικά αξεπέραστο κείμενο της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974.  Ηταν τότε αυτό που ενσάρκωσε πόθους και αγώνες πολλών γενιών αλλά και έκφρασε δημιουργικά τις ελπίδες των πιο ζωντανών λαϊκών δυνάμεων.

Σε επίπεδο πολιτικής πρότασης η σημερινή του ΣΥΡΙΖΑ, που τροφοδοτείται από την αντίδραση απέναντι στις επιλογές των μνημονίων, δεν διαφέρει σε τίποτα από την διαχρονικά θολή πρόταση αλλά και τον στρατηγικά ομιχλώδη στόχο της παραδοσιακής Αριστεράς που είτε ακούει στο όνομα ΚΚΕ ες. ή ΕΑΡ, ή Συνασπισμός ή ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος η πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την εξουσία στηρίχτηκε και στην πολιτική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου ( οι συγκρίσεις εδώ με την σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, απλά δεν μπορούν να υπάρξουν) αλλά και σε ένα οργανωμένο, μαζικό και παρεμβατικό κίνημα, που αποτέλεσε τον καταλύτη των εξελίξεων στη χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε την εξουσία με πολιτική πρόταση (Αλλαγή), με νικηφόρα στρατηγική (Εθνική Λαϊκή Ενότητα), με δυνατή οργάνωση και ενιαία έκφραση.

Αρκεί άραγε η αφομοίωση του σημερινού αντι- μνημονιακού ρεύματος και η λαϊκιστική ρητορική για να διαμορφώσουν συνθήκες αντίστοιχες με αυτές του 1981;

Αρκεί ο μαζικός δανεισμός απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που όμως δεν δείχνουν ιδιαίτερη διάθεση να βρεθούν στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, για να δημιουργηθεί ρεύμα αντίστοιχο με αυτό του 1981;

Αρκεί τέλος η σημερινή ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ (που εκφράζει κατά την ταπεινή μου άποψη τη σύγχρονη εκδοχή ενός αριστερόστροφου λαϊκισμού) για να λειτουργήσει σαν καταλύτης στις εξελίξεις;

Στην σημερινή περίοδο, στο μέσο προγραμμάτων λιτότητας και με ψαλιδισμένες τις προσδοκίες, η δημιουργία ρεύματος εξουσίας είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Δεν μπορεί ν’ αποκλεισθεί οτιδήποτε, ειδικά σ’ εποχές (δια)ταραγμένες από κάθε πλευρά.

 Η ιστορία μπορεί κάποτε να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά δεν εγγυάται (ακόμα και στους υποψήφιους αντιγραφείς) μια τέτοια εκδοχή της.

Προς γνώση και συμμόρφωση

imagesΗ περιπέτεια της κατασκευής (ή μη) του Ε-65 είναι μια τρανή απόδειξη του τι σημαίνει η απόδοση έργων μείζονος δημόσιου ενδιαφέροντος στις εξυμνούμενες «δυνάμεις της αγοράς».

Ένας ζωτικής σημασίας οδικός άξονας, που θα συνέδεε την κεντρική με την δυτική Ελλάδα, κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά λόγω της κρίσης των ισπανικών τραπεζών που θα χρηματοδοτούσαν την διάνοιξή του.

Αποδεικνύοντας πως όταν αποδίδονται δημόσια αγαθά (όπως το δικαίωμα στην διευκόλυνση των συγκοινωνιών) στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς,  κινδυνεύουν να χαθούν μπρος στις δικές του προτεραιότητες.

Με την προσοχή στραμμένη στην ανακεφαλαίωσή τους, οι ισπανικές τράπεζες δεν έχουν σκοπό να εκταμιεύσουν χρήματα, τουλάχιστον σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο.

Ωστόσο έμειναν αμανάτι στις τοπικές κοινωνίες τα διόδια, τα οποία δόθηκαν ως πανωπροίκι στις κατασκευαστικές εταιρίες που εμπλέκονται στον Ε-65.

Το δίδαγμα προς τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες που έβαλαν πλάτη σ’ αυτή την υπόθεση είναι πικρό …αν τους ενδιαφέρει βέβαια!

Σεμινάριο αλητείας

b6e5e1643132c65b433ac4c1e0f0e3fe_XLΆνθρακες ο θησαυρός σχετικά με την υποτιθέμενη εμπλοκή της Μ. Παπανδρέου στην «λίστα Λαγκάρντ».

Δεν είναι μόνο ο δημοσιογράφος που έφερε στην δημοσιότητα το ντοκουμέντο (ο Κ. Βαξεβάνης) που διέψευσε μια τέτοια ανάμιξη, αλλά και οι παράγοντες του ΣΔΟΕ που ατύπως (;) διέρρευσαν αυτή την «είδηση».

Το ενδιαφέρον είναι γιατί κυκλοφόρησε κάτι που ήταν βέβαιο πως δεν αντέχει σε βάθος χρόνου.

Το ΠΑΣΟΚ στοχοποίησε τον επικεφαλής του ΣΔΟΕ (προσωπικό φίλο του Αντ. Σαμαρά, που τον διόρισε άλλωστε) Στασινόπουλο, για την όλη εμπλοκή.

Ωστόσο εντύπωση προκάλεσε η δημοσιογραφική κάλυψη που έδωσαν στην όλη υπόθεση «το Βήμα» (του Στ. Ψυχάρη) και το «Πρώτο θέμα» (του Θ. Αναστασιάδη).

Ο μεν πρώτος είχε κατηγορηθεί από τον Γ. Παπανδρέου ότι απαιτούσε δάνειο για τον ΔΟΛ που δεν του δόθηκε, ο δε δεύτερος είχε συλληφθεί στα γαλλογερμανικά σύνορα για «παράνομη έξοδο» 5 εκ. ευρώ.

Είναι από τις περιπτώσεις που το μέσο ενημέρωσης στα χέρια ενός επιχειρηματία που προσπαθεί να εκδικηθεί έναν πολιτικό λειτουργεί σαν φονικό εργαλείο. Μόνο που ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν αποκάλυψη των προθέσεων και των τακτικών.

Η δημοσιογραφία δεν μπορεί να κάνει το άσπρο – μαύρο. Μπορεί όμως να κάνει το άσπρο – γκρί και το γκρι – μαύρο. Θα μπορούσε και αυτή η περίπτωση να αποτελέσει το περιεχόμενο σεμιναρίου με θέμα : «τεχνικές πολιτικής αλητείας και στρεβλής διαμόρφωσης της πολιτικής πραγματικότητας»