Της Μαριλίζας η … «Αυγή»

Τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί την Μ. Ξενογιαννακοπούλου να αρθρογραφεί για την ανάγκη εναλλακτικής πρότασης στην «Αυγή» και να υπογράφει κιόλας σαν «πρώην αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις»;

Να υποθέσω ότι δεν αναζητά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.

Να υποθέσω επίσης ότι θέλει να απευθυνθεί στους αναγνώστες ενός συγκεκριμένου κομματικού εντύπου, όχι γιατί έτσι τυχαία επέλεξε το target group, αλλά γιατί κάπου στοχεύει.

Να υποθέσω επίσης ότι τα όσα γράφει με την ιδιότητα της πρώην Υπουργού, τα πιστεύει.

Αλλά έτσι φτάνω πάλι σε αδιέξοδο:

Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πως ένας πολιτικός που υπηρέτησε μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη και τακτική, είτε στο Υπουργείο Υγείας είτε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ανακαλύπτει σήμερα, όσα έπρεπε να εφαρμόσει και να υπερασπιστεί το προηγούμενο διάστημα.

Επίσης φαντάζομαι ότι δεν μπορεί η ίδια να αποδέχεται τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ για τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, ούτε βέβαια να ξεχνά πως συμμετείχε ενεργά (;) σε πολιτικές που βρέθηκαν στο στόχαστρο των νέων της πολιτικών φίλων.

«Η αντίληψη του «καλού παιδιού» που άνευ όρων λαμβάνει μέτρα και στη συνέχεια ζητάει επιβράβευση οδηγεί τη χώρα μας σε συνεχώς δυσμενέστερη θέση και υποκαθιστά τη στρατηγική εξόδου από την κρίση με ένα ατέρμονο αγωνιώδες κυνήγι της επόμενης δόσης.», γράφει.

Κάτι μου θυμίζει Μαριλίζα. Όταν όμως τα λέγαμε μας κοιτούσατε αφ’ υψηλού, όχι τώρα αλλά από το 2010! Τότε κάνοντας ακριβώς αυτό που γράφεις, σώζατε τη χώρα. Τότε και μέχρι που εγκατέλειψες τη θέση σου, αν δεν παίρναμε τη δόση, σαν καλά παιδιά, θα καταστρεφόμασταν! ΄Η μήπως τα ξέχασες; Δεν πάει και πολύς καιρός από τότε!

Μήπως κάποια στιγμή θα σου είναι εύκολο να περιγράψεις τη στρατηγική εξόδου από την κρίση  που και εσύ υπηρέτησες, σαν μέλος των Κυβερνήσεων σου; Εκτός και αν τώρα στα στερνά την ανακάλυψες ( υποθέτω ότι δεν ταυτίζεσαι με την πρόταση εξόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή που έλεγες τότε επικίνδυνη…)

«Σήμερα, απαιτείται εναλλακτική πρόταση και αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται μακροπρόθεσμη στρατηγική εξόδου από την κρίση και σθεναρή διαπραγμάτευση τόσο για τη χώρα μας όσο και τη συνολική ευρωπαϊκή προοπτική», γράφει παρακάτω.

Συμφωνώ! Δεν θυμάμαι όμως να κατέθεσες κάποια εναλλακτική πρόταση όταν τα μνημόνια διέλυαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Άντε πάλι η στρατηγική εξόδου!

Μήπως να το κάνουμε  λίγο πιο καθαρό;

Μου θυμίζει το άρθρο εξεταστική διαδικασία. Διαγωνιζόμαστε στα νεοελληνικά κείμενα, προκειμένου να βαθμολογηθούμε επαρκώς, ώστε με καλό βαθμό να περάσουμε στον εκπαιδευτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση να εξευμενίσουμε τα πλήθη, να συγκροτήσουμε λόγο αρεστό στους νέους πολιτικούς ταγούς και να προχωρήσουμε στα νέα πολιτικά βήματα…

Μόνο που εκεί δεν βλέπω να υπάρχουν «περιβάλλοντα», «φίλοι» και η προσπάθεια να διεισδύσει στην αυλή του νέου φύλαρχου, δεν έχει τις ίδιες προϋποθέσεις με όσα τα προηγούμενα χρόνια γνωρίσαμε!

Να περιμένω και το βιογραφικό του Ρινάλντι και την καταγραφή της ιστορίας της Κ.Ο.Ε. με υπογραφή Ξενογιαννακοπούλου;

Η μήπως δοκίμιο για την ανάγκη διατήρησης της πολιτικής αξιοπρέπειας;

Το πρώτο το βλέπω πιο πιθανό!

Δείτε το άρθρο της Μ. Ξενογιαννακοπούλου ΕΔΩ!

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=731116

Advertisements

Τι να πάρεις από αυτόν που δεν έχει;

Σχεδιάζουν και ξανασχεδιάζουν φορολογικές πολιτικές. Σβήνουν και γράφουν νέους φόρους. Ανακαλύπτουν πηγές εσόδων που όμως έχουν στερέψει εδώ και καιρό.

Πριν λίγο καιρό οι ίδιοι έλεγαν σε όλους τους  τόνους πως πλήρωσαν αρκετά τα συνήθη φορολογικά υποζύγια και ότι δεν θα ήταν σωστό (sic) να συνεχίσουν να πληρώνουν.

Έπρεπε να συνεισφέρουν και όσοι όλα αυτά τα χρόνια γλύτωναν με διάφορες κομπίνες τη φορολόγηση ρίχνοντας τα βάρη στους ίδιους και τους ίδιους.

Η σίγουρη λύση είναι καλύτερη όμως από οποιαδήποτε άλλη.

Και πάλι μισθωτοί και συνταξιούχοι ετοιμάζονται να εισπράξουν τις «ευχαριστίες» των κυβερνόντων για την αυτοθυσία τους , προκειμένου να σωθεί η χώρα.

Προκαλεί κυριολεκτικά δέος η φορολογική επιβάρυνση που ετοιμάζεται για τους μισθωτούς που ευτύχησαν να έχουν παιδιά! Και προκαλεί δέος η νέα επιβάρυνση για μια μέση οικογένεια που έχει δύο παιδιά. Υπολογίζουν ανάλογα με το εισόδημα νέους φόρους κατά μέσο όρο 2000 ευρώ! Με το εισόδημα να μειώνεται με τις κρατήσεις λόγω κατάργησης του αφορολόγητου ακόμη περισσότερο. Με την εξαφάνιση των «δώρων». Με τις ολοένα αυξανόμενες φορολογικές επιβαρύνσεις.

Δεν ξέρω ποιο φωτεινό μυαλό σκέφτηκε την κατάργηση του αφορολόγητου για τα παιδιά. Δεν ξέρω ποιος οικονομικός εγκέφαλος λειτουργεί με τόσο διεστραμμένο τρόπο σκέψης. Ξέρω όμως ότι όταν δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί να τα πάρει η εφορία.

Ξέρω επίσης ότι όσο οι υπολογισμοί γίνονται στο επίπεδο του ανέφικτου τόσο τα αποτελέσματα θα είναι μονίμως αρνητικά.

Και ξέρω τέλος ότι το μέγεθος της αδικίας, της επαναλαμβανόμενης αδικίας γίνεται προκλητικό.

 Πολιτικές του … αέρα! Μυαλά άχρηστα, πολιτικές αποφάσεις ανεφάρμοστες και καταστροφικές.

Απομυθοποίηση

Είναι συγκινητική η εικόνα του υπουργού διοικητικής μεταρρύθμισης, στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα.

Η ουσία των πεπραγμένων του έγκειται στις δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση απέναντι στην τρόικα και ο Αντ. Μανιτάκης είναι αποφασισμένος να υλοποιήσει. Βαφτίζοντας την ένταξη των δημοσίων υπαλλήλων στον προθάλαμο της απόλυσης ως «διαθεσιμότητα», απειλώντας με συλλήβδην απολύσεις αν δεν του αποσταλούν οι λίστες των «μελλοθανάτων».

Χθες επανήλθε ορκιζόμενος πως δεν πρόκειται να υπογράψει απολύσεις, ενώ διαβεβαίωσε πως όσες είναι «αυθαίρετες, αθρόες, οριζόντιες» είναι περιττές. Προφανώς ετοιμάζει τις τεκμηριωμένες, λελογισμένες και κάθετες, αφού θυμήθηκε πως υφίστανται από το 1951 λόγοι απολύσεων που ισχύουν, και «αυτούς θα εφαρμόσω αν χρειαστεί».

Η απομυθοποίηση των ανθρώπων –ακόμα και συνταγματολόγων ολκής- όταν η Κίρκη της εξουσίας αγγίζει τα μυαλά και τα συναισθήματα.

Όλα για την πάρτη τους!

Νέες (έμμεσες) παροχές στους εργοδότες επιφύλαξε η εγκύκλιος του υπουργείου εργασίας. Από την μια διευθετείται υπέρ τους ο χρόνος απασχόλησης εργαζομένων, που υποχρεούνται να δεχθούν την εξαήμερη (πλέον) κατανομή του 40ώρου τους.

Από την άλλη μειώνεται ο χρόνος προειδοποίησης (από 6 στους 4 μήνες) για όσους θα λάβουν μισή αποζημίωση. Οι αμοιβές των υπερωριών μειώνονται στο μισό (από 80% επί του ωρομισθίου στο 40%), ενώ όσοι εργοδότες δεν έχουν ενταχθεί σε φορέα που υπέγραψε συλλογική σύμβαση εργασίας μπορούν να περικόψουν άμεσα το επίδομα γάμου των υπαλλήλων τους.

Πρόκειται για μια οργανωμένη επιχείρηση εκθεμελίωσης κάθε εργασιακού δικαιώματος, με στόχο την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και την περαιτέρω υποτίμηση της αξίας της εργατικής ικανότητας.

Όπως γίνεται αντιληπτό τα φούμαρα περί «θυσιών απ’ όλους» αποτελούν το άλλοθι μιας πολιτικής που στηρίζει παντοιοτρόπως το κεφάλαιο.

Ωδή στα … μνημόνια!

Το τρίτο μνημόνιο ολοκλήρωσε την τροχιοδρομημένη από τα δύο προηγηθέντα πορεία.

Αν το πρώτο επέβαλλε τις ασφυκτικές δημοσιονομικές προδιαγραφές και το δεύτερο προσδιόρισε την «αξιοποίηση» της κρατικής περιουσίας και την κατεδάφιση των εργασιακών κανόνων που ίσχυαν το τρίτο έχει μιαν επιπλέον διάσταση.

Ορίζει, με ασφυκτικά όρια και τιμωρητικές λογικές, την κατά γράμμα εφαρμογή των δεσμεύσεων του ελληνικού κράτους απέναντι στην συγχορδία των δανειστών του.

Η ρητή αναφορά σε «ρήτρες ανταποδοτικότητας» και η εγκατάσταση επιτρόπων σε κάθε πλευρά της κοινωνικής και θεσμικής πραγματικότητας (από τις τράπεζες και τα υπουργεία ως τις ΔΕΚΟ και την τοπική αυτοδιοίκηση) εγκαθιστά ένα καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης.

Η στοχοπροσήλωση στις προκρούστειες διατάξεις που εγκαθιστά η τρόικα είναι εκ των ουκ άνευ. Από τους υπουργούς ως τους διευθυντές των δημοσίων υπηρεσιών απαιτείται τυφλή υπακοή στους «σιδερένιους νόμους» που ρυθμίζουν τις απαιτήσεις της νέας δανειακής σύμβασης. Οι αυτόματες περικοπές, ακόμα και σε μηνιαία βάση, αποτελούν πλέον θέσφατο. Κάθε υπέρβαση δαπανών μετατρέπεται σε μίασμα, τ’ οποίο πρέπει να καθαρθεί με αυτόματο ψαλίδισμα δαπανών.

Οι εποπτεύοντες υπουργεία, οργανισμούς και φορείς του δημοσίου φέρουν προσωπική ευθύνη –με οικονομικές, μέχρι στιγμής, ποινές ως πρόβλεψη- για τα του οίκου τους. Μάλιστα η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να εκδώσει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ώστε να κατοχυρωθούν οι αξιώσεις του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε.

Μπορεί αυτή η τακτική να προσκρούει σε συνταγματικού τύπου ανελαστικότητα, αλλ’ αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Το σύνταγμα αποχυμώνεται μέσω ειδικών νόμων οι οποίοι εξουδετερώνουν τις κανονιστικές του διατάξεις. Η αλλοίωσή του προχωρά δίχως να μεταβληθούν οι τυπικές του μορφές, ως την στιγμή που η (επικείμενη) συνταγματική αναθεώρηση θα καλύψει το χάσμα.

Στο τέλος ένα κράτος που ανήκει στον αστερισμό των «αθλιέστερων προτεκτοράτων» της ζώνης του ευρώ είναι υποχρεωμένο ν’ αποδεχτεί την μοίρα που του επιφυλάσσουν τα κυκλώπεια συμφέροντα των δανειστών και των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Διατηρούνται ασφαλώς τα κοινοβουλευτικά σχήματα και οι τυπικότητες της πολιτειακής διάρθρωσης της Ελλάδας, τα περιεχόμενα ωστόσο έχουν μετακομίσει σε άλλα κέντρα εξουσίας και δύναμης.

Δεν πρόκειται περί «κατοχής», αλλά περί οργανικής ένταξης στην οικοδομούμενη (νέα) αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Μιας και η ελληνική περίπτωση εμπίπτει στις προδιαγραφές της «τρίτης ταχύτητας» της Ε.Ε. είναι φυσικό να υποτάσσεται στις ανάγκες που ορίζει μια τέτοια διαβάθμιση. Τα δικαιώματα(είτε πρόκειται για κρατικά είτε για κοινωνικά) ιεραρχούνται συγκεκριμένα και λεπτομερειακά.

 Οι άνθρωποι σπρώχνονται στην κοινωνική τους έκπτωση, αν δεν αρνηθούν όσα ετοιμάζονται γι’ αυτούς δίχως αυτούς…

Βιάζονται να το τελειώσουν!

Διάβασα και ξαναδιάβασα το άρθρο του επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ στα ΝΕΑ , τη Δευτέρα.

Ο κ. Γιώργος Σιακαντάρης, ορισμένος στη θέση από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ τελείωσε, ότι πρέπει το Συνέδριο τον Φεβρουάριο να αποτελέσει το κύκνειο άσμα και να ξεκινήσει αμέσως μετά η συνδιαμόρφωση του νέου φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4768763

Πρόκειται για μια διαφορετική ανάγνωση της «φούσκας» του Γ. Δατσέρη, στηριγμένη πάλι στα ίδια ιδεολογήματα και στις ίδιες υπερβατικές αντιλήψεις για την πολιτική.

Πρόκειται για μια κατευθυνόμενη και ανιστόρητη ανάγνωση της πολιτικής μας ιστορίας και μια ετσιθελική εκτίμηση της διαδρομής του ΠΑΣΟΚ και της προσφοράς του στη χώρα.

Φαντάζομαι ότι μόνο τυχαία δεν είναι η συγκεκριμένη αρθρογραφία.

Εκφράζει την αντίληψη ορισμένων νεόκοπων «σοσιαλδημοκρατών» που ερμηνεύουν σαν βαρίδιο στην εξέλιξη της όποιας σοσιαλδημοκρατίας ονειρεύονται, το ΠΑΣΟΚ, όχι γιατί απλά δεν θέλουν να κουβαλήσουν τα όποια αρνητικά φέρνει μαζί της μια διαδρομή 38 χρόνων, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι οι ίδιες οι αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε αυτό, έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τις δικές τους απόψεις περί ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, εκσυγχρονισμού κ.τ.λ.

Παραθέτοντας μια σειρά από εικασίες –ξεχωρίζει το ότι «Το ΠΑΣΟΚ όμως ως γένος, ως μέτοχος δηλαδή σε μια συνολική ομάδα (τη σοσιαλδημοκρατική) ιδεών και ως εκπρόσωπος μιας κοινωνικής αντίληψης για την ανάγκη αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, της ύπαρξης κοινωνικού κράτους και της αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, έχει ακόμη μέλλον μπροστά του. Μόνο που αυτό το μέλλον δεν το έχει ως ΠΑΣΟΚ.», καταλήγει στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον συμπέρασμα ότι :

«Υπό τις σημερινές συνθήκες, ένα ακόμη συνέδριο συνέχειας του ΠΑΣΟΚ θα είναι «κίνηση» πολιτικής αδράνειας (σχήμα οξύμωρο, αλλά αποδίδει την πραγματικότητα).»

Και προτείνει:

«τον Φεβρουάριο, αν όχι νωρίτερα, να πραγματοποιήσει το τελευταίο του, με αυτό το όνομα και αυτά τα σύμβολα, συνέδριο….Το επόμενο βήμα θα είναι η άμεση σύγκληση ενός άλλου συνεδρίου, από μηδενική βάση, όλων των δυνάμεων του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού και αριστερού δημοκρατικού χώρου, με αντικείμενο αφενός την κατάθεση ιδεών και προγραμματικών θέσεων, αφετέρου τη συνδιαμόρφωση του νέου πολιτικού φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.»!

Ο διορισμένος από τον Αύγουστο σαν επιστημονικός διευθυντής του ΙΣΤΑΜΕ, ανήκει προφανώς στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που βιάζονται να τελειώσουν το ΠΑΣΟΚ. Βιάζονται να το εξαφανίσουν από την πολιτική ζωή της χώρας. Βιάζονται να γράψουν τον επικήδειο και να πανηγυρίσουν τα σαράντα του!

Είναι η συνεπής στάση του σύγχρονου αναθεωρητισμού της σοσιαλδημοκρατίας που τους οδηγεί στην πλήρη συμφιλίωση με τον καπιταλισμό με όρους νεοφιλελευθερισμού.

Αυτός ο νέος αναθεωρητισμός, τείνει, μετά την εγκατάλειψη των θέσεων της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, να εγκαταλείψει και τα σύμβολα, τις ιστορικές παραστάσεις και εικόνες που την συνόδευαν από την ημέρα της εμφάνισής της στο ιστορικό προσκήνιο. Η αλλαγή των συμβόλων σηματοδοτεί την συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος .

Για αυτό και αυτές οι απόψεις δεν μπορούν να εκφραστούν σε ένα  ιδεολογικό και θεωρητικό λόγο διαφορετικό από αυτόν του οικονομικού φιλελευθερισμού  εκτός από τη διέξοδο της επίκλησης ορισμένων αξιών του πολιτικού φιλελευθερισμού όπως αυτός διαμορφώθηκε την εποχή της μαζικοδημοκρατίας.

Σε αυτές τις λογικές οι αξίες και οι βάσεις πάνω στις οποίες γεννήθηκε και έδρασε το ΠΑΣΟΚ είναι αντίθετες. Για αυτό και πρέπει να το τελειώσουν…

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα πιο απλοϊκό:

Εκφράζουν αυτές οι λογικές – που υπογράφονται με την ιδιότητα του επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ – όσους τον διόρισαν εκεί;

Εκφράζει αυτή η προοπτική τη σημερινή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ;

Αν ναι έχει καλώς. Θα θερίσουν αυτά που σπέρνουν.

Αν όχι πόσο συμβατό με τη λογική είναι κάποιος που υποτίθεται εργάζεται για ένα κόμμα και φαντάζομαι ότι καλοπληρώνεται από αυτό, να εξομολογείται τη βιασύνη του να τελειώσει;

Ας τον χαίρονται!

Σε κάθε περίπτωση άξιος ο μισθός του!

 

 

 

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στο απόσπασμα!

Σφίγγουν ιδιαίτερα τα περιθώρια για να μπουν επίτροποι στους Δήμους και τις Περιφέρειες. Εκεί που το προηγούμενο θεσμικό πλαίσιο ήταν αόριστο, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου , γίνεται συγκεκριμένο και έτσι όλα συγκλίνουν στην κατεύθυνση ότι οι περισσότεροι Δήμοι της περιοχής, αν όχι όλοι, και η Περιφέρεια πολύ σύντομα, μέσα σε έξι ή οκτώ μήνες, χάνει το αυτοδιοίκητο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα από την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που υπογράφεται από τον πρωθυπουργό και όλους τους υπουργούς και αναπληρωτές υπουργούς μπαίνουν στόχοι και για τα Υπουργεία και για τους Δήμους και για τις Περιφέρειες από την κατάρτιση του προϋπολογισμού και του πενταετούς προγράμματος. Συγχρόνως προβλέπεται να καταθέτουν στόχους για κάθε μήνα και για κάθε τρίμηνο. Αυτό έχει σαν συνέπεια να υπάρχει έλεγχος συγκεκριμένος σε ότι αφορά την διαμόρφωση των μεγεθών και από εκεί και μετά το πρώτο τρίμηνο προτείνονται διορθώσεις, το δεύτερο τρίμηνο αν δεν βελτιωθούν τα μεγέθη αυτόματα η Περιφέρεια και ο Δήμος τίθεται σε καθεστώς εξυγίανσης και τοποθετείται οικονομικός επίτροπος έτσι ώστε να ελέγχει και τα έσοδα και τα έξοδα και να παίρνει αποφάσεις ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου και των επιτροπών του Δήμου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αρχικά το κείμενο ήταν αόριστο ενώ με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου δικαιολογούνται αποκλίσεις σε επίπεδο 10%, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι αν ένας Δήμος έχει απόκλιση στον προϋπολογισμό του είτε στο σκέλος των εσόδων, είτε σε εκείνο των εξόδων κατά 10% απ’ όσο έχει συμφωνηθεί ευθύς εξαρχής πλέον αυτόματα τίθεται σε καθεστώς εξυγίανσης.

Όπως τουλάχιστον προβλέπεται στην πράξη αυτό σημαίνει απολύσεις προσωπικού, σημαίνει αύξηση τελών, σημαίνει αύξηση φόρων στους δημότες και τους πολίτες, σημαίνει πάγωμα πληρωμών και εξυπηρέτηση μόνο των μισθών. Αυτό σημαίνει μια σειρά από ζητήματα τα οποία ακουμπούν την οικονομία της ίδιας της περιοχής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόκειται για ρυθμίσεις οι οποίες σε κάθε περίπτωση μεταβιβάζουν το πρόβλημα μέσα στους προϋπολογισμούς της Περιφέρειας και των Δήμων.

Μάλιστα όπως τουλάχιστον προβλέπεται και στην εισηγητική έκθεση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου αν διαπιστωθεί στους Δήμους και την Περιφέρεια απόκλιση από τους τριμηνιαίους στόχους άνω του 10% επιβάλλει αύξηση των φόρων στους πολίτες, αύξηση του ανώτατου συντελεστή επιβολής ΤΑΠ για τα ακίνητα που βρίσκονται στην εδαφική περιφέρεια του Δήμου σε ποσοστό μέχρι και 3 τοις χιλίοις, επιβολή υποχρεωτικών μετατάξεων προσωπικού, αύξηση του συντελεστή επιβολής του τέλους επί των ακαθάριστων εσόδων και παρεπιδημούντων από 0,5% μέχρι και 2%, περιορισμό δαπανών μόνο σε υποχρεώσεις μισθοδοσίας και λοιπές απολύτως ανελαστικές δαπάνες.

Σε ότι αφορά τώρα τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που περνούν και αυτά μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία, δηλαδή τις εταιρείες των Δήμων και των Περιφερειών, εφαρμόζονται οι διατάξεις που έχουν σχέση με τις ΔΕΚΟ. Σε περίπτωση αρνητικών αποκλίσεων σε ποσοστό άνω του 10% μειώνεται ισόποσα ο προϋπολογισμός, περικόπτονται οι επιχορηγήσεις, ενώ αναστέλλεται η καταβολή των αμοιβών των μελών του διοικητικού συμβουλίου.

Αν μάλιστα τα ετήσια οικονομικά αποτελέσματα αποκλίνουν σε ποσοστό μεγαλύτερο του 10% τότε η θητεία των εκτελεστικών μελών του ΔΣ του φορέα λήγει αυτοδίκαια εντός ενός μηνός.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με τη συγκεκριμένη πράξη νομοθετικού περιεχομένου ουσιαστικά οι Δήμοι και οι δήμαρχοι αλλά και τα δημοτικά συμβούλια, όπως επίσης και τα αντίστοιχα όργανα των Περιφερειών, αναμένεται να βρεθούν αντιμέτωποι με τραγικές καταστάσεις είτε αφορούν στο σκέλος των εξόδων, είτε αφορούν στο σκέλος των εσόδων.

Για παράδειγμα αν διαπιστωθεί απόκλιση στα κατανεμημένα στους στόχους έσοδα τότε λαμβάνονται μέτρα και για το σκέλος των εξόδων αλλά και για των εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι μέσα από διαδικασίες υποχρεωτικού δικαίου οι Δήμοι θα προχωρούν σε πλειστηριασμούς ακινήτων για οφειλέτες για να εξασφαλίσουν την είσπραξή τους και να βελτιώσουν την εικόνα των οικονομικών τους.

Για όλη αυτή τη διαδικασία δεν χρειάζονται αποφάσεις συλλογικών οργάνων αλλά αντίθετα επιβάλλονται σε όλα τα επίπεδα.

Ένα κομβικό σημείο το οποίο προβλέπεται μέσα στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου είναι ότι όλα αυτά περνούν από έλεγχο νομιμότητας. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με τις προβλέψεις με την έγκριση του πενταετούς αλλά και του προϋπολογισμού υποβάλλονται όλα αυτά τα στοιχεία για έλεγχο στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Ο ελεγκτής νομιμότητας με ηλεκτρονική μορφή τα αποστέλλει στο παρατηρητήριο.

Αυτά αναρτώνται στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εσωτερικών και του ΟΤΑ ή της Περιφέρειας. «Περιλαμβάνει υποχρεωτικά μηνιαίους και τριμηνιαίους στόχους, δράσεις και προθεσμίες σε συμμόρφωση με τον κανόνα του ισοσκελισμού του προϋπολογισμού» όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου ενώ συγχρόνως αξιολογεί όλα αυτά τα στοιχεία και μάλιστα διατυπώνει προτάσεις για την τροποποίησή τους.

Στη συνέχεια παρακολουθεί τη μηνιαία εκτέλεση του προϋπολογισμού.

«Σε περίπτωση που διαπιστώσει απόκλιση από τους τριμηνιαίους δημοσιονομικούς στόχους άνω του 10%, το Παρατηρητήριο ενημερώνει εντός μηνός από τη λήξη του τριμήνου, τον ΟΤΑ και την αρμόδια για την εποπτεία του Αρχή, παρέχοντας οδηγίες και εισηγούμενο μεθόδους για τη διόρθωση της απόκλισης» υπογραμμίζεται στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου ενώ παράλληλα σημειώνεται ότι «ο ΟΤΑ υποχρεούται άμεσα να λάβει υπόψη του τις επισημάνσεις του Παρατηρητηρίου, καθώς και όλα τα προσήκοντα μέτρα, ενημερώνοντας σχετικά το Παρατηρητήριο. Εφόσον η εκτέλεση του προϋπολογισμού του ΟΤΑ εξακολουθεί να παρουσιάζει για δύο συνεχόμενα τρίμηνα απόκλιση από τους στόχους και διαπιστωθεί ότι δεν έχουν ληφθεί τα προσήκοντα μέτρα, με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, που εκδίδεται ύστερα από αιτιολογημένη εισήγηση του Παρατηρητηρίου, ο ΟΤΑ υπάγεται υποχρεωτικά σε Πρόγραμμα Εξυγίανσης» όπως χαρακτηριστικά τονίζεται.

Από κει και μετά Το σενάριο γίνεται περισσότερο εφιαλτικό.

Όλα πλέον καθορίζονται από το παρατηρητήριο και κατά περίπτωση περιγραφή για εφαρμογή της παρακάτω παρεμβάσεις:

α) άμεση εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων που προβλέπονται από τη νομοθεσία προς διασφάλιση της είσπραξης των απαιτήσεων του ΟΤΑ και της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής,

β) αναστολή προσλήψεων,

γ) επιβολή υποχρεωτικών μετατάξεων προσωπικού,

δ) πρόσβαση στο Λογαριασμό Εξυγίανσης και Αλληλεγγύης της Αυτοδιοίκησης του άρθρου 263 του Νόμου 3852/2010, οι πόροι του οποίου διατίθενται αποκλειστικά για τη χρηματοδότηση του προγράμματος εξυγίανσης,

ε) αύξηση των ιδίων εσόδων από φόρους, τέλη, δικαιώματα και εισφορές,

στ) αύξηση του ανώτατου συντελεστή επιβολής του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας για τα ακίνητα που βρίσκονται στην εδαφική περιφέρεια του δήμου σε ποσοστό μέχρι και 3‰ και επιβολή του τέλους υποχρεωτικά από το δήμο σύμφωνα με το ποσοστό αυτό μέχρι την οικονομική εξυγίανσή του. Ομοίως, αύξηση του συντελεστή επιβολής του τέλους επί των ακαθαρίστων εσόδων και παρεπιδημούντων από 0,5% μέχρι και 2%.

ζ) περιορισμό των δαπανών μόνο σε υποχρεώσεις μισθοδοσίας και λοιπές απολύτως ανελαστικές δαπάνες.

Τι σημαίνουν αυτά

Μέχρι σήμερα στο σύνολό τους οι προϋπολογισμοί των Δήμων και των Περιφερειών είναι μαξιμαλιστικοί. Καταγράφουν και έσοδα που ποτέ δεν πρόκειται να πάρουν ή φουσκώνουν λογαριασμούς για ευνόητους λόγους ιδιαίτερα σε ότι αφορά τους Δήμους. Αξίζει να σημειωθεί ότι μια κλασική περίπτωση είναι μόνον τα ανταποδοτικά τέλη με τη μορφή της είσπραξης έτσι ώστε να δικαιολογούνται οι προσλήψεις εποχικού προσωπικού.

Όταν λοιπόν τοποθετούνται στον προϋπολογισμό πόροι που δεν πρόκειται να εισπραχθούν αρχίζουν τα προβλήματα. Μιλάμε πλέον για ασφυκτικό έλεγχο που η οποιαδήποτε απόκλιση όταν αυτή ξεπερνά το 10% θέτει το δημόσιο καθεστώς κηδεμονίας και από ένα σημείο και μετά εντάσσεται στο καθεστώς εξυγίανσης σύμφωνα με τις προβλέψεις.

Να θυμίσουμε ότι οι δήμαρχοι είχαν αντιδράσει για το συγκεκριμένο παρατηρητήριο ωστόσο, όπως είχε περιγραφεί σε γενικές αρχές και τώρα επανέρχεται με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου, μετά από πιέσεις της τρόικας τα συγκεκριμένα μεγέθη θα ελέγχονται με συγκεκριμένο τρόπο και χρονοδιάγραμμα.

Σύμφωνα με έγκυρη πηγή «μέσα σε 7 ή 8 μήνες θα φανούν τα πρώτα δείγματα και πλέον το πρόβλημα μεταφέρεται στην αυτοδιοίκηση» και μάλιστα σημειώνει με έμφαση πως «τότε όλα θα δοκιμαστούν».

Εκείνα πάντως που θα ησυχάσουν είναι τα αρμόδια υπουργεία που δεν θα χρειαστεί να παίρνουν οριζόντια μέτρα ιδιαίτερα σε ότι αφορά τους ΟΤΑ και τις Περιφέρειες αλλά εξειδικευμένα μέτρα σε κάθε Δήμο και κάθε Περιφέρεια ανάλογα με τα οικονομικά τους.

Εκείνο που επίσης έχει σημασία σ’ αυτή τη φάση είναι οι προϋπολογισμοί και ο τρόπος που αυτοί θα συνταχθούν γιατί εξ αυτών πλέον θα κριθούν και τα επόμενα βήματα.