Της Μαριλίζας η … «Αυγή»

Τι είναι άραγε αυτό που οδηγεί την Μ. Ξενογιαννακοπούλου να αρθρογραφεί για την ανάγκη εναλλακτικής πρότασης στην «Αυγή» και να υπογράφει κιόλας σαν «πρώην αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις»;

Να υποθέσω ότι δεν αναζητά την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.

Να υποθέσω επίσης ότι θέλει να απευθυνθεί στους αναγνώστες ενός συγκεκριμένου κομματικού εντύπου, όχι γιατί έτσι τυχαία επέλεξε το target group, αλλά γιατί κάπου στοχεύει.

Να υποθέσω επίσης ότι τα όσα γράφει με την ιδιότητα της πρώην Υπουργού, τα πιστεύει.

Αλλά έτσι φτάνω πάλι σε αδιέξοδο:

Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πως ένας πολιτικός που υπηρέτησε μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη και τακτική, είτε στο Υπουργείο Υγείας είτε στο Υπουργείο Εξωτερικών, ανακαλύπτει σήμερα, όσα έπρεπε να εφαρμόσει και να υπερασπιστεί το προηγούμενο διάστημα.

Επίσης φαντάζομαι ότι δεν μπορεί η ίδια να αποδέχεται τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ για τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, ούτε βέβαια να ξεχνά πως συμμετείχε ενεργά (;) σε πολιτικές που βρέθηκαν στο στόχαστρο των νέων της πολιτικών φίλων.

«Η αντίληψη του «καλού παιδιού» που άνευ όρων λαμβάνει μέτρα και στη συνέχεια ζητάει επιβράβευση οδηγεί τη χώρα μας σε συνεχώς δυσμενέστερη θέση και υποκαθιστά τη στρατηγική εξόδου από την κρίση με ένα ατέρμονο αγωνιώδες κυνήγι της επόμενης δόσης.», γράφει.

Κάτι μου θυμίζει Μαριλίζα. Όταν όμως τα λέγαμε μας κοιτούσατε αφ’ υψηλού, όχι τώρα αλλά από το 2010! Τότε κάνοντας ακριβώς αυτό που γράφεις, σώζατε τη χώρα. Τότε και μέχρι που εγκατέλειψες τη θέση σου, αν δεν παίρναμε τη δόση, σαν καλά παιδιά, θα καταστρεφόμασταν! ΄Η μήπως τα ξέχασες; Δεν πάει και πολύς καιρός από τότε!

Μήπως κάποια στιγμή θα σου είναι εύκολο να περιγράψεις τη στρατηγική εξόδου από την κρίση  που και εσύ υπηρέτησες, σαν μέλος των Κυβερνήσεων σου; Εκτός και αν τώρα στα στερνά την ανακάλυψες ( υποθέτω ότι δεν ταυτίζεσαι με την πρόταση εξόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή που έλεγες τότε επικίνδυνη…)

«Σήμερα, απαιτείται εναλλακτική πρόταση και αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται μακροπρόθεσμη στρατηγική εξόδου από την κρίση και σθεναρή διαπραγμάτευση τόσο για τη χώρα μας όσο και τη συνολική ευρωπαϊκή προοπτική», γράφει παρακάτω.

Συμφωνώ! Δεν θυμάμαι όμως να κατέθεσες κάποια εναλλακτική πρόταση όταν τα μνημόνια διέλυαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Άντε πάλι η στρατηγική εξόδου!

Μήπως να το κάνουμε  λίγο πιο καθαρό;

Μου θυμίζει το άρθρο εξεταστική διαδικασία. Διαγωνιζόμαστε στα νεοελληνικά κείμενα, προκειμένου να βαθμολογηθούμε επαρκώς, ώστε με καλό βαθμό να περάσουμε στον εκπαιδευτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Προϋπόθεση να εξευμενίσουμε τα πλήθη, να συγκροτήσουμε λόγο αρεστό στους νέους πολιτικούς ταγούς και να προχωρήσουμε στα νέα πολιτικά βήματα…

Μόνο που εκεί δεν βλέπω να υπάρχουν «περιβάλλοντα», «φίλοι» και η προσπάθεια να διεισδύσει στην αυλή του νέου φύλαρχου, δεν έχει τις ίδιες προϋποθέσεις με όσα τα προηγούμενα χρόνια γνωρίσαμε!

Να περιμένω και το βιογραφικό του Ρινάλντι και την καταγραφή της ιστορίας της Κ.Ο.Ε. με υπογραφή Ξενογιαννακοπούλου;

Η μήπως δοκίμιο για την ανάγκη διατήρησης της πολιτικής αξιοπρέπειας;

Το πρώτο το βλέπω πιο πιθανό!

Δείτε το άρθρο της Μ. Ξενογιαννακοπούλου ΕΔΩ!

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=731116

Advertisements

Τι να πάρεις από αυτόν που δεν έχει;

Σχεδιάζουν και ξανασχεδιάζουν φορολογικές πολιτικές. Σβήνουν και γράφουν νέους φόρους. Ανακαλύπτουν πηγές εσόδων που όμως έχουν στερέψει εδώ και καιρό.

Πριν λίγο καιρό οι ίδιοι έλεγαν σε όλους τους  τόνους πως πλήρωσαν αρκετά τα συνήθη φορολογικά υποζύγια και ότι δεν θα ήταν σωστό (sic) να συνεχίσουν να πληρώνουν.

Έπρεπε να συνεισφέρουν και όσοι όλα αυτά τα χρόνια γλύτωναν με διάφορες κομπίνες τη φορολόγηση ρίχνοντας τα βάρη στους ίδιους και τους ίδιους.

Η σίγουρη λύση είναι καλύτερη όμως από οποιαδήποτε άλλη.

Και πάλι μισθωτοί και συνταξιούχοι ετοιμάζονται να εισπράξουν τις «ευχαριστίες» των κυβερνόντων για την αυτοθυσία τους , προκειμένου να σωθεί η χώρα.

Προκαλεί κυριολεκτικά δέος η φορολογική επιβάρυνση που ετοιμάζεται για τους μισθωτούς που ευτύχησαν να έχουν παιδιά! Και προκαλεί δέος η νέα επιβάρυνση για μια μέση οικογένεια που έχει δύο παιδιά. Υπολογίζουν ανάλογα με το εισόδημα νέους φόρους κατά μέσο όρο 2000 ευρώ! Με το εισόδημα να μειώνεται με τις κρατήσεις λόγω κατάργησης του αφορολόγητου ακόμη περισσότερο. Με την εξαφάνιση των «δώρων». Με τις ολοένα αυξανόμενες φορολογικές επιβαρύνσεις.

Δεν ξέρω ποιο φωτεινό μυαλό σκέφτηκε την κατάργηση του αφορολόγητου για τα παιδιά. Δεν ξέρω ποιος οικονομικός εγκέφαλος λειτουργεί με τόσο διεστραμμένο τρόπο σκέψης. Ξέρω όμως ότι όταν δεν υπάρχουν χρήματα, δεν μπορεί να τα πάρει η εφορία.

Ξέρω επίσης ότι όσο οι υπολογισμοί γίνονται στο επίπεδο του ανέφικτου τόσο τα αποτελέσματα θα είναι μονίμως αρνητικά.

Και ξέρω τέλος ότι το μέγεθος της αδικίας, της επαναλαμβανόμενης αδικίας γίνεται προκλητικό.

 Πολιτικές του … αέρα! Μυαλά άχρηστα, πολιτικές αποφάσεις ανεφάρμοστες και καταστροφικές.