Ωδή στα … μνημόνια!

Το τρίτο μνημόνιο ολοκλήρωσε την τροχιοδρομημένη από τα δύο προηγηθέντα πορεία.

Αν το πρώτο επέβαλλε τις ασφυκτικές δημοσιονομικές προδιαγραφές και το δεύτερο προσδιόρισε την «αξιοποίηση» της κρατικής περιουσίας και την κατεδάφιση των εργασιακών κανόνων που ίσχυαν το τρίτο έχει μιαν επιπλέον διάσταση.

Ορίζει, με ασφυκτικά όρια και τιμωρητικές λογικές, την κατά γράμμα εφαρμογή των δεσμεύσεων του ελληνικού κράτους απέναντι στην συγχορδία των δανειστών του.

Η ρητή αναφορά σε «ρήτρες ανταποδοτικότητας» και η εγκατάσταση επιτρόπων σε κάθε πλευρά της κοινωνικής και θεσμικής πραγματικότητας (από τις τράπεζες και τα υπουργεία ως τις ΔΕΚΟ και την τοπική αυτοδιοίκηση) εγκαθιστά ένα καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης.

Η στοχοπροσήλωση στις προκρούστειες διατάξεις που εγκαθιστά η τρόικα είναι εκ των ουκ άνευ. Από τους υπουργούς ως τους διευθυντές των δημοσίων υπηρεσιών απαιτείται τυφλή υπακοή στους «σιδερένιους νόμους» που ρυθμίζουν τις απαιτήσεις της νέας δανειακής σύμβασης. Οι αυτόματες περικοπές, ακόμα και σε μηνιαία βάση, αποτελούν πλέον θέσφατο. Κάθε υπέρβαση δαπανών μετατρέπεται σε μίασμα, τ’ οποίο πρέπει να καθαρθεί με αυτόματο ψαλίδισμα δαπανών.

Οι εποπτεύοντες υπουργεία, οργανισμούς και φορείς του δημοσίου φέρουν προσωπική ευθύνη –με οικονομικές, μέχρι στιγμής, ποινές ως πρόβλεψη- για τα του οίκου τους. Μάλιστα η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να εκδώσει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ώστε να κατοχυρωθούν οι αξιώσεις του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε.

Μπορεί αυτή η τακτική να προσκρούει σε συνταγματικού τύπου ανελαστικότητα, αλλ’ αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Το σύνταγμα αποχυμώνεται μέσω ειδικών νόμων οι οποίοι εξουδετερώνουν τις κανονιστικές του διατάξεις. Η αλλοίωσή του προχωρά δίχως να μεταβληθούν οι τυπικές του μορφές, ως την στιγμή που η (επικείμενη) συνταγματική αναθεώρηση θα καλύψει το χάσμα.

Στο τέλος ένα κράτος που ανήκει στον αστερισμό των «αθλιέστερων προτεκτοράτων» της ζώνης του ευρώ είναι υποχρεωμένο ν’ αποδεχτεί την μοίρα που του επιφυλάσσουν τα κυκλώπεια συμφέροντα των δανειστών και των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Διατηρούνται ασφαλώς τα κοινοβουλευτικά σχήματα και οι τυπικότητες της πολιτειακής διάρθρωσης της Ελλάδας, τα περιεχόμενα ωστόσο έχουν μετακομίσει σε άλλα κέντρα εξουσίας και δύναμης.

Δεν πρόκειται περί «κατοχής», αλλά περί οργανικής ένταξης στην οικοδομούμενη (νέα) αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Μιας και η ελληνική περίπτωση εμπίπτει στις προδιαγραφές της «τρίτης ταχύτητας» της Ε.Ε. είναι φυσικό να υποτάσσεται στις ανάγκες που ορίζει μια τέτοια διαβάθμιση. Τα δικαιώματα(είτε πρόκειται για κρατικά είτε για κοινωνικά) ιεραρχούνται συγκεκριμένα και λεπτομερειακά.

 Οι άνθρωποι σπρώχνονται στην κοινωνική τους έκπτωση, αν δεν αρνηθούν όσα ετοιμάζονται γι’ αυτούς δίχως αυτούς…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s