Καημένη Κεντροαριστερά!

Τι είναι τελικά η Κεντροαριστερά που όλοι οραματίζονται;

Αυτή που όλοι επικαλούνται;

Αυτή που όλοι ερωτεύονται;

Μην είναι η χώρα, τα ψηλά βουνά ,οι θάλασσες κι οι κάμποι;

Τι είναι αυτό για το οποίο όλοι θέλουν να αγωνιστούν, να συμβάλουν, να προσφέρουν;

Δεν είναι βόας , δεν είναι κροταλίας.

Είναι το απλοϊκό δημιούργημα μιας φαντασίωσης που θέλει να κρύψει:

Την έλλειψη δυνατότητας ανάλυσης της σημερινής κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Την αδυναμία προβολής με το φακό της νεοσυντήρησης δοξασιών που ονοματίζονται αριστερές.

Η κολυμβήθρα εξαγνισμού όσων υποστήριξαν, ανέχτηκαν , υπηρέτησαν και υλοποίησαν μνημόνια, λιτότητα, διάλυση εργασιακών δικαιωμάτων.

Όσων θέλουν να κρύψουν την ιδεολογική τους γύμνια, τις μεταλλαγμένες πολιτικές αρχές τους, το στρατηγικό τους αδιέξοδο.

Τι είναι η Κεντροαριστερά που βολεύει τους πάντες;

Τι υπηρετεί; Τι πρεσβεύει; Που οδηγεί και που στοχεύει;

Βαρέθηκα να ακούω τόσους και τόσους να την επικαλούνται.

Αν είναι η σύγχρονη μορφή του «Κέντρου» να τη χαίρεστε! Ποιο Κέντρο; Του Σαμαρά, του Κουβέλη ή του Λοβέρδου;

Αν είναι Αριστερά ποια είναι η ιδεολογική της αφετηρία, ποια η στρατηγική της κατάληξη. Ποιο το όραμα της δηλαδή;

Τελειώστε τα παιχνίδια και το ψάρεμα στα θολά νερά. Από πότε οι ταξικές αντιθέσεις «βολεύονται» στην προσωπική ανάλυση του καθένα σας;

Και ειδικά για όσους βρεθήκανε στο ΠΑΣΟΚ απλά μια υπενθύμιση: Για Σοσιαλισμό μιλήσαμε. Για Σοσιαλισμό αγωνιστήκαμε! Ούτε για Κέντρο, ούτε για μαϊμού – Αριστερά.

Για αυτό που έλεγε ο Ανδρέας το 1987, στην 22η Σύνοδο της Κ.Ε.:

« Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση, χωρίς αλλοτρίωση. Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

Προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια νέα κλίμακα προτεραιοτήτων , επιλογών και αξιών. Ταυτόχρονα ένα νέο πρότυπο παραγωγής και κατανάλωσης.

Η λέξη Σοσιαλισμός προσδιορίζει το πραγματικό περιεχόμενο ιδεών και πανανθρώπινων αξιών για να μην είναι ακρωτηριασμένες, φθαρμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

Η λέξη Σοσιαλισμός σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας της δικαιοσύνης και της ισότητας»

Αυτά τα ξεχάσατε;

Αλλά συγγνώμη, τι σχέση είχατε τότε με το ΠΑΣΟΚ;

Advertisements

Επικίνδυνα παιχνίδια!

Δεν γνωρίζω  πόσους (πώς και πόσο) προβλημάτισαν τα όσα συνέβησαν χθες εντός του κοινοβουλίου.

Με τις φαιδρές καταμετρήσεις του προέδρου Β. Μεϊμαράκη, όπου οι «δι’ εγέρσεως» περισσότεροι – ένεκα της απουσίας πλήθους βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ από την αίθουσα- μετατράπηκαν σε λιγότερους, ώστε ν’ απορριφθεί αίτηση αντισυνταγματικότητας των μέτρων.

Αφού έπεσε το σχετικό «σύρμα» επαναλήφθηκε (διά καταμετρήσεως) η ψηφοφορία , για να δώσει πλειοψηφία 170 ψήφων υπέρ της συνταγματικότητας .

Όλα αυτά δείχνουν μια πολιτειακή μεταλλαγή, όπου το κοινοβούλιο αποτελεί τον θεσμικό μανδύα ενός διευρυνόμενου και  εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού.

Άλλωστε δίχως αυτή την διάσταση είναι αδύνατο να πειθαναγκαστούν οι πολίτες να υπομείνουν τα βάρβαρα μέτρα . Επομένως και επ’ αυτού η τελευταία λέξη ανήκει στους ίδιους .

Υπάρχει όμως ένα τεράστιο ερώτημα που απαιτεί απαντήσεις:

Ποιόν ευνοούν οι συνεχόμενες προσβολές της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, του βασικού στηρίγματος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;

Ποιον  ευνοεί η συνεχόμενη και μερικές φορές προκλητική, καταπάτηση του ίδιου του συντάγματος;

Προφανώς ρίχνει νερό στο μύλο αυτών που προσπαθούν να στηρίξουν την παρουσία τους, εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες αλλά και τα λάθη του πολιτικού συστήματος. Προφανέστατα ευνοεί όσους τοποθετούνται ενάντια σε αυτό, ενάντια στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, ενάντια στους δημοκρατικούς θεσμούς.

Δεν ευτελίζεται απλά η διαδικασία με τα κατορθώματα του Τραγάκη, του Μεϊμαράκη, του Στουρνάρα ή γενικότερα εκείνων που λειτουργούν με βάση μια λογική που λέει «η πλειοψηφία κάνει ότι γουστάρει».

Δημιουργούν το καλύτερο υπέδαφος για να αναπτύσσονται και να ενδυναμώνουν οι λογικές της συνταγματικής εκτροπής και της αντιδημοκρατικής πρακτικής.

Κάποιοι στη Χρυσή Αυγή τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους!

Οι υπόλοιποι απλά κλείνουν τα μάτια τους!

Γ. Παναγιωτακόπουλος: Αλλαγή πορείας ΤΩΡΑ!

Τον επαναπροσανατολισμό του ΠΑΣΟΚ, την αλλαγή πορείας και την αποχώρηση από την Κυβέρνηση Σαμαρά, θέτει σαν όρους για την επιβίωση του ΠΑΣΟΚ, ο επικεφαλής της Αριστερής Πρωτοβουλίας, Γ. Παναγιωτακόπουλος.

Με σημερινή του ανακοίνωση, λίγες ώρες μετά τα όσα συνέβησαν στη Βουλή, το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στην ουσία χαράζει τις κόκκινες γραμμές για την επόμενη ημέρα, προτείνοντας ταυτόχρονα νέα συλλογική ομάδα στο Κίνημα,   με τη συμμετοχή όσων θέλουν να συμβάλλουν στη διαμόρφωση νέων πολιτικών, χωρίς ρόλους, θέσεις και αξιώματα.

Η ανακοίνωση:

»    ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ  – ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

 

Ο κύκλος έκλεισε. Όλοι έκαναν το «καθήκον» τους. Η χώρα να υποθέσω ότι «σώθηκε»!

Για άλλη μία φορά οι κυβερνώντες εξάντλησαν το μένος τους στον απλό κόσμο, στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους.

Γρήγορα θα αποδειχθούν κούφια λόγια τα περί τελευταίων μέτρων, περί ανάκαμψης και επανεκκίνησης της οικονομίας. Όπως αποδείχθηκαν πλάνη τα υπεσχημένα των προηγούμενων κυβερνήσεων, όπως αποδείχθηκαν ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Επάνω στα συντρίμμια μιας διαλυμένης κοινωνίας, το πείραμα της βίαιης φτωχοποίησης μπορεί να βαφτίζεται «σωτηρία», αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι καρποί αυτών των αποφάσεων και αυτών των επιλογών πολύ σύντομα θα αποτελέσουν τη βάση ενός νέου εφιαλτικού τοπίου για το λαό και τη χώρα.

Τα μνημόνια ήταν λάθος όχι μόνο στην εφαρμογή τους και για αυτό οι ευθύνες είναι αποκλειστικά της ελληνικής πλευράς – όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και στην σύλληψή τους που συνιστούν ευθύνη κυρίως των δανειστών- τροικανών διότι τέτοιο οικονομικό μοντέλο δεν υπάρχει πουθενά.

Εδώ και δύο χρόνια προειδοποιήσαμε, σε όλους τους τόνους για τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής. Εμείναμε στις απόψεις μας για την αναγκαιότητα αλλαγής στον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης.

Φωνάξαμε πολλές φορές, όχι μόνο για τα κοινωνικά αποτελέσματα, αλλά και για το βαρύ τίμημα που πληρώνει το ΠΑΣΟΚ με την εμμονή του σε λανθασμένες πολιτικές, έξω και πέρα από τις αρχές του. Προειδοποιούσαμε ότι η ολομέτωπη σύγκρουση με την κοινωνία, μόνο την απαξίωση της δημοκρατικής παράταξης θα επιφέρει.

Οι ηγετικές ομάδες από το 2009 μέχρι και σήμερα κώφευαν. Όσοι χάραξαν και υλοποίησαν πολιτικές, ακολούθησαν μονότονα το δρόμο που τους έδειξαν οι δανειστές. Συντρίμμια η χώρα, κουρέλια το ΠΑΣΟΚ.

Το μίκρυναν, το προσάρμοσαν στα δικά τους πολιτικά μέτρα. Και το έφεραν ένα βήμα πριν το οριστικό πολιτικό του τέλος.

ΑΥΤΟΣ  Ο ΚΥΚΛΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ.

Η ιστορία κατέγραψε για τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί, τη βαριά πολιτική τους ευθύνη. Ο λαός μας είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει το δρόμο που αποφάσισαν, κατόπιν υποδείξεων, απειλών, ψεύτικων διλλημάτων και των έξωθεν εντολών. Δρόμος στρωμένος μόνο με αγκάθια για τους πολλούς, δρόμος χωρίς ελπίδα.

Έκλεισε και ο κύκλος αυτών των πολιτικών για το ΠΑΣΟΚ. Το φωνάζει η κοινωνία, το καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, το προβλέπουν όλοι: Αυτές οι πολιτικές, οι ασύμβατες με τις αρχές μας και τις κοινωνικές ανάγκες, αυτές οι πολιτικές των νεοσυντηρητικών «εγκεφάλων», πρέπει να τελειώσουν ΤΩΡΑ!

Το ΠΑΣΟΚ για να παραμείνει ο βασικός κορμός της δημοκρατικής παράταξης, για να μπορέσει να απευθυνθεί και πάλι στο λαό, για να διεκδικήσει και πάλι τη θέση του στην πολιτική ιστορία του τόπου σαν πρωταγωνιστής και όχι σαν θλιβερός κομπάρσος, πρέπει να βάλει τέλος στα λάθη που το οδήγησαν στο σημερινό σημείο.

Η σημερινή του ηγεσία οφείλει να αντιληφθεί το μέγεθος της ιστορικής της ευθύνης. Τα στελέχη του – όσα απέμειναν και αγωνιούν- πρέπει να αποφασίσουν αν θα διασώσουν όχι μόνο την ιστορική του κληρονομιά αλλά και ένα κίνημα που προσέφερε τα μέγιστα στη χώρα και ευτελίστηκε στο πείραμα της άσκησης νεοφιλελεύθερης πολιτικής με σοσιαλιστικό προσωπείο.

Η μοναδική διέξοδος είναι ο επαναπροσδιορισμός του ΠΑΣΟΚ στον προοδευτικό χάρτη της χώρας. Η αποκοπή του από κάθε συμμετοχή σε αυτές τις νεοσυντηρητικές πολιτικές. Η έμπρακτη αναγνώριση των λανθασμένων πολιτικών επιλογών.

Η χάραξη μιας νέας πορείας που βασανιστικά θα επαναφέρει το κίνημα στο δρόμο της προόδου.

Είναι προφανές ότι δεν υπολογίζω σε αυτή τη διαδρομή, σε αυτή την προσπάθεια, όσους δεν έκρυψαν τη λαγνεία τους για την κυβερνητική εξουσία, αλλάζοντας σαν τον χαμαιλέοντα “πιστεύω” και πολιτικές κατευθύνσεις. Όσοι δόξασαν την κεντροδεξιά αναζητώντας μια κυβερνητική θέση, όσοι  κατευθύνθηκαν αλλού προσπαθώντας να εξαγνιστούν από τη βαριά ευθύνη της συμμετοχής τους στην καταστροφική πορεία που ακολουθήθηκε.

Καλώ τον Πρόεδρο να αναλογιστεί την κρισιμότητα των στιγμών. Καλώ κάθε συντρόφισσα και σύντροφο, που μαζί δώσαμε αγώνες για τη δημοκρατία και την πρόοδο, να δώσουμε και αυτή τη μάχη  προκειμένου να αλλάξουμε την πορεία.

Μια πορεία που ΑΠΑΙΤΕΙ:

  1. 1.       Αποχώρηση από την Κυβέρνηση. Αυτή η κωμωδία πρέπει να τελειώσει. Το ΠΑΣΟΚ της προόδου δεν μπορεί να ταυτίζεται με την παράταξη της υποτέλειας και με τα εν Ελλάδι καλά παιδιά των δανειστών.
  2. 2.       Συγκρότηση Επιτροπής Σωτηρίας ΣΗΜΕΡΑ, συγκρότηση μιας διαφορετικής ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΗΓΕΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ με τη συμμετοχή όσων μπορούν σήμερα να προσφέρουν στη διαμόρφωση μιας προοδευτικής λύσης για την έξοδο από την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική και στρατηγική του κρίση. Εδώ δεν υπάρχουν ρόλοι, ούτε βατήρες για την ανέλιξη σε άλλα αξιώματα. Μόνο η διάθεση και η θέληση για τη σωτηρία της παράταξης αλλά και η συμφωνία για την ανάδειξη νέων ανθρώπων που θα μπορούν να οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ στην επόμενη ημέρα.
  3. 3.       Αναθεώρηση των πολιτικών επιλογών της τελευταίας διετίας και διαμόρφωση ενός στρατηγικού σχεδίου εξόδου από την κρίση μαζί με κάθε δημοκρατική και προοδευτική δύναμη του τόπου.
  4. 4.       Επαναπροσδιορισμός σε προοδευτική κατεύθυνση. Να τελειώσουν οι «αναζητήσεις» στα θολά νερά μιας υποτιθέμενης σοσιαλδημοκρατίας που χωρά τα πάντα και προσαρμόζεται κατά το δοκούν.

5.    Επαναπροσδιορισμός της προοδευτικής φυσιογνωμίας του κινήματος στο πλαίσιο των διαδικασιών ενός Δημοκρατικού – Συμμετοχικού –             Αντιπροσωπευτικού       Συνεδρίου, όπου θα  συζητηθούν τα πάντα, θα                 αποφασιστούν τα πάντα  και θα αποτελέσει την έναρξη της νέας  πορείας προς το λαό. Ένα Συνέδριο Αποφάσεων, Δράσεων αλλά και Απενοχοποίησης, από τα συντηρητικά σύνδρομα του                πρόσφατου παρελθόντος. Ένα Συνέδριο ανατροπής των νεοσυντηρητικών αντιλήψεων που οδήγησαν το κίνημα στο τέλος του.  Συνέδριο αποφάσεων για όλα τα θέματα.

Είναι ώρα ευθύνης και αποφάσεων.

Είναι ώρα επιλογής ποιο δρόμο θα ακολουθήσουμε.»