Μνημόνιο 3 : Το τέλος του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.

Το να  επαναλαμβάνω ότι αυτού του τύπου οι οικονομικές συνταγές είναι εκ των πραγμάτων ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕΣ, νομίζω ότι γίνεται κουραστικό.

Και αν κάποιος θα μπορούσε να δικαιολογήσει την πρώτη φορά όσους μπαίνανε σε αυτή τη διαδικασία ( λέω θα μπορούσε), ότι τάχατε δεν ήξεραν , ότι τάχατε κάνανε λάθος, η επιμονή στη συνέχιση του λάθους οδηγεί σε άλλες σκέψεις.

Οι δραματικές αλλαγές στη ζωή όλων μας, η πλήρης ανατροπή οτιδήποτε είχε σχέση με εργασιακά και ασφαλιστικά «δικαιώματα», οι νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η πλήρης ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, σε συνδυασμό με τις νέες φορολογικές επιβαρύνσεις επί δικαίων και αδίκων, δημιουργούν την απαραίτητη βάση για τη μετατροπή της Ελλάδας σε μία χώρα, που ναι μεν θα ανήκει στην Ε.Ε., ναι μεν θα ανήκει στη ζώνη του ευρώ αλλά θα παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά μιας χώρας της Αφρικής.

Τα διλλήματα, οι απειλές και η διάχυση του φόβου προς τους πολίτες, προκειμένου να πειστούν – όχι τόσο αυτοί, αλλά – οι εκπρόσωποι τους στο Κοινοβούλιο, είναι δομημένα ακριβώς στη βάση των προηγούμενων διλλημάτων, που κατά κόρον τέθηκαν στις προηγούμενες περιπτώσεις:

Μέτρα ή χάος. Δραχμή ή ευρώ. Καταστροφή ή υποταγή.

Με αυτά το υπάρχον πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποι του παίζουν τα ρέστα τους.

Μπλοφάρουν σε ένα παιχνίδι στο οποίο ούτε «καλά χαρτιά» έχουν, ούτε και τα δύναμη για να κοιτάξουν στα μάτια το λαό.

Αυτή τη φορά με ιδιαίτερη ένταση χρησιμοποίησαν το επιχείρημα ότι θα είναι «τα τελευταία σκληρά μέτρα». Το είπανε σε όλους τους τόνους.

Γνωρίζουν όμως ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ισχύσει. Θα κληθούν πολύ γρήγορα, μέσα στο Φεβρουάριο, να πάρουν και νέα μέτρα. Να σαρώσουν ακόμη περισσότερο ότι υπάρχει από μισθούς. Γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι η ύφεση , που ενδυναμώνεται και τροφοδοτείται από τα υφεσιακού χαρακτήρα μέτρα θα παραμείνει στο 4,5 %, ούτε βέβαια ότι το 2014 θα υπάρξει θετικό πρόσημο ανάπτυξης, σε μια οικονομία και σε μια κοινωνία πλήρως διαλυμένες και αδύναμες να αντιδράσουν.

Στην ουσία με αυτά τα μέτρα οριστικοποιείται η πορεία «βαλκανοποίησης» της χώρας, που αν δεν ανατραπεί, θα οδηγήσει πολύ πιο σύντομα από όσο κάποιοι υπολογίζουν στην προσαρμογή μισθών και συντάξεων με αυτές των υπολοίπων Βαλκανικών χωρών.

Αυτή η γρήγορη διάψευση της προσδοκίας των «τελευταίων μέτρων» και η εκτίναξη της πολιτικής αναξιοπιστίας είναι σίγουρο ότι θα συνοδευτεί από σεισμικές αλλαγές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η προπαγάνδα του φόβου δύσκολα θα μπορέσει να εξηγήσει τις νέες «αναγκαιότητες» και θα θέσει επί τάπητος το πραγματικό δίλημμα που δεν είναι μέτρα ή χάος, αλλά μέτρα ή σωτηρία.

Ζούμε τις στιγμές της επίσημης έναρξης της πορείας αφρικανοποίησης της χώρας αλλά και τις τελευταίες στιγμές ενός απαξιωμένου, συμβιβασμένου, εχθρικού προς τον πολίτη και αναποτελεσματικού πολιτικού συστήματος.

 

Και για να μην ξεχνιόμαστε:

Ένα περίπου χρόνο πριν, στις 21 Οκτωβρίου του 2011, ο τότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και σημερινός Πρωθυπουργός με άρθρο του στη Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung ( FAZ ), υποστήριζε την αντίθεση του στο τότε μνημόνιο, υποστηρίζοντας ανάμεσα στα άλλα τα εξής:

«- Δεν μπορείς να επιβάλλεις μαζικές αυξήσεις φόρων σε μια οικονομία που ήδη βυθίζεται στην ύφεση.

– Αν το κάνεις, δεν βελτιώνεις την ανταγωνιστικότητα.

– Δεν μπορείς να ιδιωτικοποιείς τη στιγμή που πέφτει κατακόρυφα το χρηματιστήριο. Η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων κρατικών επιχειρήσεων έχει πέσει κατά 50% μόνο το τελευταίο τρίμηνο!

– Δεν μπορείς να προχωρείς σε αξιοποίηση της ακίνητης δημόσιας περιουσίας, τη στιγμή που η κυβέρνηση επιβάλει νέους φόρους κάθε δύο μήνες, αδυνατεί να τους εισπράξει και κατόπιν επιβάλει νέους επιπλέον των παλαιών.»

Και ακόμη:

«Το μόνο που ζητάμε είναι μια πολιτική που να επιτυγχάνει το σκοπό της, που θα δώσει στην Ελλάδα μια πραγματική ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος.

Ζητάμε μια πολιτική που θα μας επιτρέψει να αντιμετωπίσουμε τις δημοσιονομικές υπερβάσεις, ενώ ταυτόχρονα θα αντιμετωπίζει την ύφεση.

Ζητάμε μια πολιτική που θα μας επιτρέψει να ιδιωτικοποιήσουμε τη δημόσια περιουσία και να μειώσουμε άμεσα ένα μέρος του χρέους μας.

Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γίνει χωρίς ταχεία ανάκαμψη.

Ζητάμε μια πολιτική που θα επιτρέψει στην Ελληνική οικονομία να λειτουργήσει και στην Ελληνική κοινωνία να παραμείνει ενωμένη στη δύσκολη αυτή περίοδο.

Κανένα σχέδιο όμως δεν θα το πετύχει αυτό, αν οι άνθρωποι δε βλέπουν κάποιο «φως στην άκρη του τούνελ».

 

Θυμηθείτε τη συνέντευξη διαβάζοντας τη ολόκληρη ΕΔΩ!

Αλλάξανε οι ρόλοι και ντύθηκε αλλιώς!

Για πόσο ακόμη;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s