Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.

Αγαπητή μου Μαριλίζα,

Κάπως έτσι θα ξεκινούσε ένα γράμμα μου, προς την παραιτηθείσα από το ΠΑΣΟΚ πρώην βουλευτή , ευρωβουλευτή, Υφυπουργό κ.τ.λ, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Με την οποία οφείλω να ομολογήσω ότι συνεργάστηκα πολύ καλά, την περίοδο που ήμουνα Γραμματέας της ΝΟΕΣ στη Λάρισα, ενόψει του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, το 2008.

Πάντοτε όμως είχα την απορία τι είναι αυτό που οδηγεί κάποια στιγμή στην αποχώρηση από το κόμμα που υπηρέτησαν, εκείνα τα στελέχη ( αν θέλετε βάλετε εισαγωγικά), που είναι κατά κόρον ευνοημένα και μάλιστα διαχρονικά.

Δέχομαι τις πολιτικές αντιρρήσεις. Είναι άλλωστε λογικό να υπάρχουν.

Δέχομαι τις διαφορετικές εκτιμήσεις. Δέχομαι ακόμα και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Από τέτοιες γεμάτες είναι η πολιτική μας ιστορία.

Αλλά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο, που από τα 23 χρόνια του, διορίστηκε σε θέσεις με το τσουβάλι, που του εμπιστεύτηκαν σχεδόν τα πάντα, που επιλέχτηκε να υπηρετήσει στις πιο καλοπληρωμένες θέσεις που υπήρχαν, να αποχωρεί διαγράφοντας τα πάντα.

Πολύ δε περισσότερο όταν υπηρέτησε πολιτικές ανάλογες με τις σημερινές και μάλιστα από Κυβερνητικά πόστα. Πολύ δε περισσότερο όταν τις υπερασπίστηκε και τις έκρινε και σαν μονόδρομο.

Στα 23 μου χρόνια και εγώ και πολλοί από τους Νεολαίους του ΠΑΣΟΚ είχαμε ριχθεί στη μάχη της αναζήτησης εργασίας και ξεκινούσαμε να χτίσουμε τη ζωή μας. Πολλοί είναι αλήθεια είχανε ήδη αγκαλιάσει το κράτος και δεν πρόλαβαν να ζήσουν την αγωνία του να είσαι άνεργος ή του να παλεύεις για ένα μεροκάματο.

Ήταν τότε που ενώ κάποιοι έκλειναν θέσεις, σε κάποιους άλλους έμπαινε πιεστικά η αναγκαιότητα να παρατείνουν τις σπουδές τους γιατί το απαιτούσαν «οι ανάγκες της οργάνωσης»! Αλλά δεν βαριέσαι…

Η Μαριλίζα ήταν «τυχερή».

Με το που τελείωσε τη Νομική (1985), δεν είχε τέτοιο πρόβλημα. Διορίστηκε Επιστημονικός  Συνεργάτης της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1986). Φαντάζομαι – δεν ξέρω – συγγνώμη αν κάνω λάθος, κάπως έτσι έκανε και το μεταπτυχιακό της στο Παρίσι. Και στη συνέχεια Προεδρείο Ένωσης Ευρωπαϊκών Σοσιαλιστικών Κομμάτων (1989-1991) και στην Σοσιαλιστική Διεθνή (1990-1992). Από το 1991 έως το 1995 εργάστηκε ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη συνέχεια ορίστηκε Αναπληρώτρια Διευθύντρια του γραφείου του Έλληνα Επιτρόπου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες (1995-1999). Γεμάτα τα χρόνια της δηλαδή.

Από το 2002 έως τις εκλογές του Μαρτίου του 2004, διετέλεσε Γενική Γραμματέας Εμπορίου του Υπουργείου Ανάπτυξης και το 2004 στις Ευρωεκλογές να σου ευρωβουλευτής! Και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ κατ’ επιλογή του ΓΑΠ.

Έτσι το 2007 εκλέγεται βουλευτής, όπως και το 2009. Υπουργός Υγείας μέχρι τον Σεπτέμβριο  του 2010 (το θυμόσαστε;)και μετά Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2012.

Ζωή σαν παραμύθι δηλαδή. Να είναι καλά το ΠΑΣΟΚ που για 26 ολόκληρα χρόνια της έδωσε σχεδόν τα πάντα. Να είναι καλά!

Σ τις 10 Φεβρουαρίου 2012 παραιτείται από τη θέση της « λόγω της διαφωνίας της με τις ρυθμίσεις του δεύτερου μνημονίου όσον αφορά στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στα εργασιακά δικαιώματα» . Αλλά παρόλα αυτά ξαναείναι υποψήφια στις εκλογές του περασμένου Μαΐου, ξεχνώντας ότι το κόμμα της υποστήριξε τις ρυθμίσεις για τις οποίες αυτή παραιτήθηκε! Αμ, πώς να εκλεγεί ξανά…

Χθες έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Κούνησε μαντήλι. Ύψωσε δραματική φωνή αποχωρισμού.

Θέλω να πιστέψω ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό. Αναρωτιέμαι όμως στ’ αλήθεια τι πολιτικές υποστήριξε μέχρι το 2012; Δηλαδή να καταλάβω: Το πρώτο μνημόνιο ήταν «αριστερό» και το τρίτο «κεντροδεξιό»; Οι περικοπές μισθών και συντάξεων είναι ανάλογα με τη χρονική περίοδο προοδευτικές ή αντιδραστικές;

Θα μου πείτε, μα η διαφορά είναι ότι τότε ήταν Υπουργός και σήμερα δεν υπάρχει πολιτικός ρόλος. Ναι. Τελικά πόσο απλά είναι τα πράγματα και εσύ καημένε μου ψάχνεις να βρεις πολύπλοκες εξηγήσεις.

Το ΠΑΣΟΚ φέρθηκε πολύ απλόχερα σε πολλούς,  που αποδείχθηκαν τελικά πολύ λίγοι.

Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.

Υ.Γ.

Οι χρονολογίες είναι από το βιογραφικό της στην ιστοσελίδα της

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Advertisements

Πολιτικές εκτός λογικής

Του Φ. ΚΑΚΟΥΡΗ από τη «Ναυτεμπορική»

Αν ο προϋπολογισμός του 2013 και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2013-2016 αποτελούσαν πτυχιακή εργασία φοιτητή οικονομικής σχολής, ο συγκεκριμένος νέος δεν θα ελάμβανε ποτέ πτυχίο ούτε από το πλέον υποβαθμισμένο Πανεπιστήμιο του κόσμου.

Οι παραδοχές που καλείται να λάβει υπόψη ο φοιτητής είναι μια οικονομία ευρωπαϊκής χώρας που βυθίζεται στην ύφεση για έξι συναπτά έτη, έχει μεγάλο χρέος, στο 190% του ΑΕΠ, το οποίο μειώνεται ως ποσό αλλά αυξάνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ, εμφανίζει ελλείμματα και δεν έχει ανταγωνιστικότητα. Στο πλαίσιο αυτό του ζητείται να προτείνει ένα μοντέλο επαναφοράς της συγκεκριμένης οικονομίας σε βιώσιμη τροχιά και εξόδου από την κρίση, μέχρι το 2016.

Η πρώτη λογική σκέψη θα ήταν η αναζήτηση παρεμβάσεων που θα προωθούσαν την ανάπτυξη, για να ξεφύγει η συγκεκριμένη οικονομία από την ύφεση και να μπορέσει κατόπιν να αντιμετωπίσει και το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Αντί όμως να αναγορεύσει σε κεντρικό θέμα την ανάπτυξη, προτείνει οποιοδήποτε μέτρο, που θα διατηρήσει την οικονομία σε ύφεση. Δηλαδή συστήνει την επιβολή και νέων φόρων και μειώσεις δαπανών, που θα μειώσουν περαιτέρω την εγχώρια ζήτηση.

Σε μια οικονομία με ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητα που απουσιάζουν οι ιδιωτικές επενδύσεις, καλώς ή κακώς, το μοναδικό αναπτυξιακό εργαλείο είναι οι δημόσιες επενδύσεις. Προτείνει λοιπόν την περικοπή τους, για να εξοικονομηθούν εγχώριοι πόροι και να μειωθεί το έλλειμμα. Για την τόνωση της αναπτυξιακής διαδικασίας και την προσέλκυση επενδύσεων, παραβλέπει τις αγκυλώσεις του κράτους και θεωρεί πως θα τονωθεί, αντιγράφοντας μοντέλα χωρών της Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Ενώ τα εισοδήματα των νοικοκυριών μειώνονται σε σημείο που δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τους υφιστάμενους φόρους, επιβάλλει και νέους φόρους, που θα καταφέρουν να διογκώσουν ακόμη περισσότερο το ύψος των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, από τα 53 δισ. ευρώ που βρίσκονται ήδη. Η πρότασή του καταφέρνει το απίστευτο.

Να αυξάνει τη φορολογία και να μειώνονται τα φορολογικά έσοδα, μέχρι το 2016, επειδή αγνοεί ότι οι αυξημένοι φόροι επιβάλλονται σε μειωμένα εισοδήματα. Διαπιστώνει ότι με την προτεινόμενη πολιτική δεν αντιμετωπίζεται το χρέος, το οποίο μετά από τέσσερα χρόνια, το 2016, θα είναι στο απειλητικό ποσοστό του 185% του ΑΕΠ, αλλά θεωρεί το μείγμα της πολιτικής του ως το μοναδικό για την έξοδο από την κρίση.

Κανείς φοιτητής οικονομικής σχολής δεν θα πρότεινε τέτοιου είδους πολιτικές. Αν παρ’ όλα αυτά, συμπεριλαμβάνονταν σε πτυχιακή εργασία, ο φοιτητής που θα την προσκόμιζε θα είχε μόνο μία πιθανότητα να λάβει πτυχίο. Οι εξεταστές του να είναι οι οικονομολόγοι που συνέγραψαν τον προϋπολογισμό και το μεσοπρόθεσμο.