Σκοτεινές και υπόγειες μεθοδεύσεις!

Μέσα στον ορυμαγδό των επερχόμενων μέτρων ειδήσεις εξαιρετικά σημαντικές κινδυνεύουν να επισκιασθούν από την (επιτηδευμένη) «παραδρομή σχολιασμού». Κραυγαλέα περίπτωση τα όσα προετοιμάζονται γύρω από τις νομικές –και ευρύτερες θεσμικές- διαστάσεις των ιδιωτικοποιήσεων, ειδικά δε στην πώληση κρατικής περιουσίας.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες η τρόικα απορρίπτει κάθε σκέψη να έρχεται στην βουλή (προς κύρωση) κάθε σχετική σύμβαση.

Θεωρώντας πως κάτι τέτοιο θ’ αποτελέσει τροχοπέδη, στην προσέλκυση επενδυτών.

Έτσι καλείται το ΤΑΙΠΕΔ, με την προσεκτικά επιλεγμένη διοίκησή του, να κάνει την «βρώμικη δουλειά». Πάλι καλά που θα ενημερώνει (οπότε κι όπως εκείνη νομίζει) το κοινοβούλιο.

Ως προς την στάση της κυβέρνησης δεν υπάρχει κάποια έκπληξη.

Η ίδια αποδέχεται ασμένως την συγκεκριμένη φόρμουλα των δανειστών, αφού την απαλλάσσει από τις αυταπόδεικτες πολιτικές ευθύνες για την εκ- ποίηση του δημόσιου πλούτου.

Για την ακρίβεια και να ήθελε δεν μπορεί να πράξει κάτι διαφορετικό. Οι υποχρεώσεις που έχουν αναληφθεί, μέσω της δανειακής σύμβασης και των συνοδών μνημονίων, την υποχρεώνουν ν’ ασκεί έναν ρόλο πλασιέ, συνοδευόμενο από κάποια ποσοστά μεσάζοντα στο γιγαντιαίο πάρτι που εκκινεί οσονούπω.

Οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς (εγχώριες και αλλοδαπές) αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν τις ταξικές τους προτεραιότητες, δίχως την μεσολάβηση των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Η λειτουργική ανεξαρτησία του ΤΑΙΠΕΔ –στο πλαίσιο που περιγράψαμε- αποτελεί εγγύηση, ώστε οι σχεδιασμοί επί χάρτου να τελεσφορήσουν και πρακτικά. Δίχως ίχνος ελέγχου από ανεπιθύμητα μάτια, συχνά χωρίς καν να μαθεύονται οι τρόποι εκπλήρωσης επιχειρηματικών «deal» τεράστιου ύψους.

Απανταχού της γης τέτοιας έκτασης μεταφορά πλούτου –στο ιδιωτικό κεφάλαιο-συνοδοιπορεί με την διαφθορά, τις ρεμούλες, τις υπόγειες και σκοτεινές μεθοδεύσεις. Ακόμα και στην περίπτωση της Ανατολικής Γερμανίας (που φαίνεται ν’ αποτελεί το υπόδειγμα για τις ελληνικές εκδοχές ιδιωτικοποιήσεων) είχαμε μιαν απίστευτης έκτασης λεηλασία.

Λογικό κι επόμενο λοιπόν οι σχεδιαστές των σωρηδόν εκποιήσεων (ΔΕΚΟ, κρατικής γης, ενεργειακών πόρων) να μην επιθυμούν εμπλοκή παραγόντων διαφάνειας, όπως ο στοιχειώδης κοινοβουλευτικός έλεγχος. Μιας και η κρατική περιουσία μεταβιβάζεται στα βουλιμικά επιχειρηματικά συμφέροντα, ποιος ο λόγος να πληροφορηθούμε ανεπιθύμητες –γι’ αυτά- λεπτομέρειες;

Αφού η εξουσία έχει (πρακτικά) μεταφερθεί στους τοποτηρητές του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε, το κοινοβούλιο οφείλει ν’ αποδεχθεί την μοίρα του.

Να λειτουργεί εν είδει πρωτοκολλητή των δανειστών και των στρατηγικών τους αποφάσεων.

Ας ελπίσουμε πως αυτά δεν θα γίνουν όπως τα προωθούν οι «σοφοί εγκέφαλοι» της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών και οι εγχώριες δυνάμεις που συνδέουν την τύχη τους μ’ εκείνη των επιτηρητών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s