Δείγματα … αποδόμησης

Πριν εισέλθουμε στην τελική ευθεία για την έγκριση του πακέτου των νέων μέτρων από το κοινοβούλιο καταμετρώνται ήδη οι πρώτες απώλειες στα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά.

Ο Ν. Σταυρογιάννης διαγράφηκε από την ΝΔ μετά τις δηλώσεις του, με τις οποίες επιβεβαίωνε την άρνηση υπερψήφισης των μέτρων ύψους 13,5 δις ευρώ.

Ο Γ. Μιχελογιαννάκης επισημοποίησε την ρήξη του με την ΔΗΜ.ΑΡ, για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Υπάρχουν αρκετοί βουλευτές, τόσο στα δύο αυτά κόμματα όσο και στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι κοσκινίζουν μεθοδικά τις επιλογές τους. Καθώς οι πάντες γνωρίζουν τις κοινωνικές επιπτώσεις των προωθούμενων ρυθμίσεων, οι οποίες θ’ αποδειχθούν από δυσβάσταχτες ως αβάσταχτες για την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας.

Τώρα που πλησιάζει απειλητικά η «dead line» τα περιθώρια ελιγμών και πολιτικάντικων διαφυγών φαντάζουν ανύπαρκτα.

Συνεπώς ισχύει απολύτως το «έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις».

Μέσα σ’ ένα τοπίο που δεν εγγυάται οτιδήποτε, υπό το καθεστώς συνειδησιακών και κοινωνικών πιέσεων, οι αποφάσεις δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. Η σύγχυση επιτείνεται από το γεγονός της ρευστοποίησης των πολιτικών κομμάτων, μιας και η αίσθηση πως αποτελούν είδη υπό ριζικό μετασχηματισμό είναι κυρίαρχη.

Αυτό είναι που δυσχεραίνει την υλοποίηση προθέσεων, φιλοδοξιών, προσωπικών ή συλλογικών σχεδιασμών.

Επί της ουσίας τα κομματικά σχήματα αποτελούν θεσμικά περιβλήματα που κινδυνεύουν να μεταβληθούν σε κουφάρια.

Λόγου χάρη στην ΝΔ κινείται ένας πυρήνας στελεχών πέριξ του πρωθυπουργού, ο οποίος δρα σχεδόν αυτονομημένος από το λοιπό «γαλάζιο» δυναμικό.

Είναι η άλλη όψη της πραγματικότητας, καθώς ο Αντ. Σαμαράς υποχρεούται να κυβερνήσει μ’ ένα δίκτυο στενών συνεργατών του, ώστε να διατηρεί κάποιον στοιχειώδη έλεγχο των καταστάσεων.

Παρομοίως στο ΠΑΣΟΚ (κυρίως) αλλά και στην ΔΗΜ.ΑΡ οι προβληματισμοί κινούνται σε αντίστοιχο μήκος κύματος. Όλο και πυκνώνουν οι ενδείξεις πως μπορεί ν’ αποτελούν προσωρινές μορφές εμφάνισης του εναπομείναντος σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος στην ελληνική κοινωνία.

Ο φόβος πως η όξυνση της κρίσης θα τροφοδοτήσει διαδικασίες απαξίωσης και εκκαθάρισης, με άγνωστα τα περιθώρια πολιτικής επιβίωσης, είναι καταλυτικός.

Άρα, όταν ο ούριος άνεμος αποκλείεται να φυσήξει, ακόμα και όσοι σκέφτονται ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ιφιγένειας χάνουν και το ύστατο κίνητρο. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μπορούμε να πιθανολογήσουμε πως ο ασκός του Αιόλου άνοιξε ήδη.

Μένει να παρακολουθήσουμε το ποιοι θα παρασυρθούν και ποιοι θα σταθεροποιηθούν στις θέσεις τους.

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΗΜΕΡΑ» ΛΑΜΙΑΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s