Η επανάσταση του Μίμη;

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης δήλωσε ότι δεν θα ψηφίσει αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. «Υπάρχει κι ένα όριο κι εγώ εδώ σταματώ», δήλωσε στο ρ/σ ΒΗΜΑ.

«Κάποτε», πρόσθεσε, «βλέπαμε κόσμο να συνταξιοδοτείται στα 45 και στα 50. Τώρα, πώς θα πούμε στον κόσμο ότι πρέπει από τα 65 να πάει στα 67;».

«Αν δεν ανοίξει η συζήτηση κι αν δεν δημιουργηθεί αποθεματικό για το ασφαλιστικό, δεν μπορώ να υπογράψω τίποτε από αυτά που μου έφερε τώρα το ΠΑΣΟΚ», συνέχισε.

Δηλαδή θέμα συζήτησης είναι μωρέ Μίμη;

Δηλαδή να υποθέσω ότι θα ψηφίσεις όχι στα νέα μέτρα;

Αναρωτιέμαι γιατί πολλές φορές ακούσαμε για ΟΧΙ αλλά βρεθήκαμε μπροστά σε ΝΑΙ!

Για να δούμε αυτή τη φορά…

Advertisements

Γιατί;

Το ότι τα «Ζάππεια» του Σαμαρά ήταν μια τρύπα στο νερό, ήτανε γνωστό!

Το ότι οι προεκλογικές και αντιπολιτευτικές του ανάγκες τον οδηγούσανε σε επιλογές που στερούταν οποιασδήποτε σοβαρότητας ήταν επίσης γνωστό!

Το ότι δεν θα εφάρμοζε στο ελάχιστο ΤΙΠΟΤΑ από όσα είχε – υποτίθεται – υποσχεθεί ήταν σίγουρο!

Το ότι το επιτελείο του, ήταν χειρότερο και από παιδική χαρά, αποδείχθηκε πολύ σύντομα, όταν κλήθηκε να διαχειριστεί το βάρος μιας κατάστασης που υποτίθεται είχε αναγνώσει και για την οποία επίσης υποτίθεται ήταν πανέτοιμος!

Το ότι οι δυνατότητες διαπραγμάτευσης ήταν αυτές που βλέπουμε και σε λίγες ημέρες θα κατανοήσουμε και τα αποτελέσματα της, ήταν επίσης γνωστό και λογικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία αμφιβολία!

Το ότι η παλαιοκομματική λογική και η μικροκομματική πρακτική θα επικρατούσε της πραγματικής ανάγκης ήταν ένας επιπλέον φόβος που γίνεται πραγματικότητα, όταν αντιληφθεί ο καθένας τον τρόπο με τον οποίο οι Υπουργοί σχεδίασαν για τα «βιλαέτια» τους, τις «περικοπές»…

Αυτά εντάξει ήταν έτσι και θα παραμείνουν έτσι καθώς όλοι όσοι σήμερα ανέλαβαν για μια ακόμη φορά να «διασώσουν» τη χώρα, είναι φορείς συγκεκριμένων πολιτικών αντιλήψεων και λογικών αλλά και εκφραστές μιας μικροπολιτικής αντίληψης εντελώς ξεπερασμένης.

Άλλωστε όλοι τους έχουν την ιστορία τους και τη συμμετοχή στη σημερινή κατρακύλα της χώρας.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο: Προς τι η υποτιθέμενη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ;

Στήριξε και συμμετέχει σε μια Κυβέρνηση μειωμένων δυνατοτήτων και συγκεκριμένης λογικής.

Υποστηρίζει ακόμη και σήμερα, με όσα συμβαίνουν, ότι η Κυβερνητική σταθερότητα δεν θα διαταραχθεί.

Οδηγείται στην ψήφιση μέτρων που όχι απλά θα μετατρέψουν σε εφιάλτη τη ζωή των Ελλήνων, αλλά θα καταστρέψουν ότι έχει μείνει όρθιο στη χώρα.

Με απλά λόγια στηρίζει με τον πλέον επίσημο τρόπο μια πολιτική απάτης, από ένα κυβερνητικό συνονθύλευμα, που όχι μόνο δεν μπορεί να παράξει αποτελέσματα, αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα πράγματα στη χειρότερη δυνατή εκδοχή τους.

Είναι συνυπεύθυνο και για τα όσα έρχονται και για την κατάληξη μιας διαπραγμάτευσης που στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην εξαθλίωση μισθωτών και συνταξιούχων .

Οι δηλώσεις που είδανε το φώς της δημοσιότητας δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα:

Αφού αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί, αφού κάνει άλλα από αυτά που υποσχέθηκε, αφού οι Υπουργοί της λειτουργούν σαν μικροί πρίγκιπες σε ένα υπό διάλυση πριγκιπάτο, αφού δεν τους ενημερώνουν, αφού δεν τους ακούν, αφού δεν τους υπολογίζουν γιατί συνεχίζουν να στηρίζουν;

Πόσο άραγε δεσμεύουν τη σημερινή του ηγεσία οι υπογραφές της Κυβέρνησης Παπαδήμου;

Πόση αξία έχει το «συγγνώμη» του σημερινού του Προέδρου τον περασμένο Απρίλιο;

Η ΝΔ παίζει με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο που ανέλαβε…

Το ΠΑΣΟΚ πως μπορεί να ελπίζει όταν επιλέγει για τον εαυτό του μονίμως το ρόλο του κομπάρσου;