Εκκαθάριση «εκκρεμοτήτων»!

Τα μέτρα που εντάσσονται στην «θεραπεία-σοκ» του Δ.Ν.Τ και της Ε.Ε. είναι αυτονόητο πως πυροδοτούν ευρύτατη κοινωνική αναστάτωση. Μόνο που οι αντιδράσεις δεν κατανέμονται ισομερώς μεταξύ εκείνων που πλήττονται από τις εφαρμοστικές διατάξεις υπουργών, τεχνοκρατών και ξένων αξιωματούχων. Μάλιστα εκείνοι που υφίστανται τις μεγαλύτερες απώλειες εμφανίζουν (αναλογικά) ελαττωμένη διάθεση αντίστασης.

Μισθωτοί και συνταξιούχοι, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, δείχνουν να έχουν αποδεχθεί την μοίρα τους. Άλλωστε υπήρξαν τα μόνιμα θύματα των τελευταίων δυόμιση χρόνων, ενώ τα συνδικάτα και τα σωματεία τους υπέστησαν «χειρουργικής ακρίβειας» βομβαρδισμούς.

Αντίθετα τα λάβαρα της εξέγερσης υψώνουν εκείνες οι κοινωνικές κατηγορίες που –τηρουμένων των αναλογιών- κατάφερναν ν’ αποφεύγουν την στοχοποίηση από τις κρατικές πολιτικές.

Κατά βάση μπορούμε να τις κατατάξουμε σε δύο μπλοκ.

Το πρώτο αποτελείται από επαγγέλματα με ιδιαίτερο βάρος στην διαμόρφωση της νεοελληνικής πραγματικότητας και με σημαίνουσα θέση στην κοινωνική ιεραρχία. Δικηγόροι, μηχανικοί, φαρμακοποιοί, δικαστικοί είναι κάποιες αναφορές μιας πρόχειρης δειγματοληψίας.

Το δεύτερο αφορά όλον εκείνο τον αστερισμό της μικροιδιοκτησίας, που (με όπλο την φοροδιαφυγή και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας) αποτέλεσε το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μετεμφυλιακής συγκρότησης της κοινωνίας.

Έως τώρα, έστω και με φθίνοντα ρυθμό, κατάφερε να επιβιώσει.

Ακόμα και τα μέτρα που περιόριζαν ορισμένες πτυχές των δραστηριοτήτων τους ουδέποτε εφαρμόστηκαν –από την «απελευθέρωση της αγοράς των ταξί» ως τον αλήστου μνήμης «αντικαπνιστικό νόμο».

Αυτή την φορά ωστόσο διαισθάνονται (ορθά) πως υπάρχει ειδοποιός διαφορά, σε σχέση με το παρελθόν. Τροφοδοτικά (κρατικά) κονδύλια και χαριστικές ρυθμίσεις παύουν να υφίστανται, αφού το απαιτεί η οξύτητα της κρίσης και ο τρόπος κατανομής των βαρών σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της τρόικα.

Όλα δείχνουν πως η κυβέρνηση θα βρει απέναντί της πολλά από τα «χαϊδεμένα παιδιά» του πρόσφατου παρελθόντος. Την ίδια στιγμή που εξοστρακίζονται στο περιθώριο (της σιωπής και της λήθης) εργαζόμενοι, άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι.

Η αναδιάταξη των αστικών σχέσεων πέτυχε τους βασικούς προγραμματικούς της στόχους. Οφείλει απλώς να εκκαθαρίσει το τοπίο απ’ όσους νόμισαν πως (εξ)υπηρετώντας το σύστημα διασφαλίζουν το μέλλον τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s