Θεωρία μα και πράξη!

Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ η περιγραφή της πολιτικής συγκυρίας, η προσαρμογή – με διαφορετικούς τρόπους – στις αναγκαιότητες των περιόδων, η χρησιμοποίηση λέξεων και όρων, προκειμένου να δικαιολογήσει και να υπερασπιστεί επιλογές ασύμβατες με τις αρχές του.

Και επειδή το να αδικούμε το σήμερα δεν είναι έντιμο, ας θυμηθούμε απλά μερικά παραδείγματα:

Το άρθρο 4 του Αρσένη το ’84 που απαγόρευε στην ουσία τις απεργίες συνδυάστηκε περίπου με την αυτοδιαχείριση!

Η λιτότητα του ’85 επί Υπουργίας Σημίτη ταυτίστηκε με τον αγώνα για απεξάρτηση της χώρας!

Η διορισμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ εμφανίστηκε περίπου σαν λογική εξέλιξη!

Η δεξιά στροφή στα χρόνια του Σημίτη ονομάστηκε εκσυγχρονισμός!

Το πρώτο μνημόνιο επί Παπανδρέου σαν όρος επιβίωσης της χώρας και οι περικοπές κάτι σαν υποχρέωση των πολιτών απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα.

Ποτέ δεν έλλειπαν ούτε τα λόγια ούτε οι δικαιολογίες!

Το ίδιο και σήμερα:

Διαβάζοντας την ομιλία Βενιζέλου στην εκδήλωση για την 3η του Σεπτέμβρη, είναι σίγουρο ότι αλλού θα συμφωνήσει κάποιος, αλλού θα διαφωνήσει. Δεν λείπουν ενδιαφέρουσες αναφορές ακόμα και αν αυτές σηματοδοτούν την οριστική και αμετάκλητη στροφή του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ στο δρόμο της «σοσιαλδημοκρατίας», που παρεμπιπτόντως βρίσκεται σε μόνιμη κρίση αξιών και προοπτικής όχι γιατί εφάρμοσε τι ς βασικές αρχές πάνω στις οποίες στήθηκε αλλά γιατί αντίθετα  αποδέχθηκε με τόση θέρμη την αναγκαιότητα του καπιταλισμού όσο και οι νεοφιλελεύθεροι!

Το πρόβλημα πάντοτε ήταν η απόσταση λόγων και καθημερινής πολιτικής πρακτικής.

Εκεί δηλαδή που τα λόγια αποκάλυπταν εντελώς διαφορετικές κυβερνητικές αποφάσεις. Εκεί που η προοδευτικότητα έμενε άδειο πουκάμισο…

Το ίδιο πρόβλημα καλείται να λύσει και σήμερα…

Πως θα διαχειριστεί την κυβερνητική εμπλοκή σε μια Κυβέρνηση σκληρής λιτότητας και άγριων μέτρων, σε συνέχεια μάλιστα των προηγουμένων του Παπανδρέου και του Παπαδήμου;

Πως θα αντιμετωπίσει την ολοένα και αυξανόμενη οργή της ελληνικής κοινωνίας που βλέπει τα πάντα να γκρεμίζονται και την επιβίωση να γίνεται το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο;

Το πρόβλημα, με απλά λόγια, είναι ότι αυτά που λες, αυτά που πιστεύεις ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΙ στην άσκηση της Κυβερνητικής Πολιτικής.

Αυτή η διπρόσωπη τακτική λειτουργεί ανασταλτικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ. Και όσο χρεώνεται τη συνδιαχείριση των σκληρών επιλογών ( και αδιέξοδων κατά την ταπεινή μου γνώμη) το πρόβλημα θα γιγαντώνεται…

Δεν αρκεί να μιλάς θεωρητικά και να περιγράφεις «πιστεύω» που διαψεύδονται από την πολιτική καθημερινότητα.

Εκτός και αν παρακολουθούμε απλώς τους ύστατους σπασμούς ενός οργανισμού που βλέπει τις μέρες κυβερνητικής του δόξας να έχουν μετατραπεί στον χιτώνα του Νέσσου.

Ο χρόνος είναι πάντοτε αμείλικτος. Και η ιστορία επίσης!

ΥΓ

Όσο βλέπω αυτό το παγωμένο χαμόγελο στην τριάδα τόσο προβληματίζομαι για τη στάση των υπολοίπων που δεν ήταν παρόντες.  Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου και Χρυσοχοΐδης δεν νομίζω να διαφωνούσαν αν οι ακτίνες του ήλιου θα είναι 7 ή 9.Τα θέματα είναι περισσότερο βαθειά και οπωσδήποτε τα χαμόγελα δεν μπορούν να μετριάσουν τις εντυπώσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s