Η ιστορία εκδικείται αγαπητή Σοφία!

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία στην πολιτική. Πολύ περισσότερο όταν το ΤΙΠΟΤΑ αναλαμβάνει ρόλους που περιέργως δημιουργούνται στη στιγμή.

Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τη Σοφία Γιαννακά. Ούτε με ενδιαφέρουν οι επιλογές της. Γούστο της, καπέλο της! Επειδή όμως η διαδρομή λέει πολλά, ήθελα απλά να θυμίσω:

Δεν θεώρησα ποτέ τυχαία την εκλογή της, καθώς τα «πουλέν» του Ψυχάρη έπρεπε να αναλάβουν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Δεν με εντυπωσίασε η θέρμη με την οποία υποστήριξε τον Γ. Παπανδρέου και το 2007 και κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της Κυβέρνησης. Και ξαφνικά όταν το σύνθημα για την ανατροπή του έπεσε, ανέλαβε δράση, με δηλώσεις και εμφανίσεις που με έκαναν να αναρωτιέμαι αν ακούω και βλέπω καλά.

Πρώτη στην αμφισβήτηση του ΓΑΠ, στην οργανωμένη κίνηση που οδήγησε στην παραίτηση του από την Πρωθυπουργία:

Ο εκβιασμός!

4-11-2011

«Ο Πρωθυπουργός πρέπει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του απόψε, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη δημιουργία χάους και αναρχίας αύριο», τόνισε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Σοφία Γιαννακά.

 Η κ. Γιαννακά πρόσθεσε επιπλέον πως είναι απαραίτητη η συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

«Αν ο Πρωθυπουργός δεν το πει αυτό, τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν πολύ άσχημα απόψε» κατέληξε.

Πρώτο βιολί στην πίεση για άμεση αντικατάσταση του από άλλον Πρόεδρο

Έφτασε στο σημείο να θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα Σοβιετικού τύπου!

28-12-2011

«Αν είμαστε η τελευταία χώρα που έχει ακόμη σοβιετικές δομές στην οικονομία της, εκτιμώ ότι αυτές είναι και οι τελευταίες κομματικές δομές σοβιετικού τύπου που παρακολουθούμε τώρα. Πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ μετά τον Γιώργο Παπανδρέου θα χρειαστεί πλέον να είναι ένα κόμμα μη σοβιετικό, ένα κόμμα μη αρχηγικό, ένα κόμμα πιο δημοκρατικό, ένα κόμμα με διαφορετικές λειτουργίες που θα μπορεί να παίρνει τις αποφάσεις του ειδικά σε ότι αφορά στην επιβίωση του με πιο υγιή, με πιο ταχύ τρόπο και πιο δημοκρατικό».

Επίθεση στον Παπανδρέου μέχρι τέλους… Άκου διαρχία!

08-01-2012

«Η λύση που πρότεινε ο κύριος Παπανδρέου μάλλον εγκαθιδρύει τελικά ένα περίπλοκο και παραλυτικό σύστημα αρχηγία το οποίο αυτή τη στιγμή δεν είναι συμφέρον ούτε για το ΠΑΣΟΚ, ούτε και για τον τόπο.

Και εκτιμώ επιπλέον ότι θα πρέπει πραγματικά έως την επόμενη Κυριακή να είναι μια καταληκτική ημερομηνία γιατί τρεις μήνες συζητάμε κρυφίως και ημιδημοσίως πράγματα, δίνοντας την εντύπωση στον ελληνικό λαό πως η πολιτική είναι ένα κλειστό σύστημα προσώπων ρόλων και φιλοδοξιών, το οποίο δε διστάζει –παρότι η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή- να μπει σε μια διαρκή και περίεργη συναλλαγή.

Αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει. Και είναι μια υπηρεσία που δεν πρέπει να την προσφέρει -την υπηρεσία αυτή της ανεξιχνίαστης συνδιαλλαγής- ο κος Παπανδρέου, ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε και στη χώρα», σημείωσε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Σοφία Γιαννακά, μιλώντας στον ΑΝΤ1 97,2

«Αν εγκριθεί η λύση διαρχίας, θα αποσταθεροποιήσει και το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα», υπογράμμισε ακόμη η κα Γιαννακά, εκτιμώντας πως την Πέμπτη, στο Πολιτικό Συμβούλιο, ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει να θέσει μια «νέα πρόταση καθαρής λύσης», για να λυθεί άμεσα το θέμα, με εκλογή νέου αρχηγού πριν τις εκλογές.

Κληθείσα να απαντήσει εάν φοβάται τη διάσπαση του κινήματος, απήντησε πως δε τη θέλει κανείς, ούτε η ίδια, αλλά σημείωσε πως: «Αν κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ επιμείνουν σε αυτή την περίπλοκη και δυσλειτουργική διαρχία, τότε εκείνοι θα έχουν επιλέξει πιστεύω, το δρόμο της ενδεχόμενης διάσπασης»…

Άλλωστε δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν αποφασίσει να μην επιτρέψουν ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ρόλους σε άλλους!

Και μετά; Ενώ περίμενε να εξαργυρώσει το αντι-παπανδρεικό της μένος… να’ σου ο Βερελής! Πώς να εκλεγεί τώρα βουλευτής; Γιατί μου το έκανε αυτό ο Βαγγέλης;

Έγραφε το «Ποντίκι», παραμονές εκλογών:

Έξαλλοι είναι οι Σοφία Γιαννακά και Ανδρέας Μακρυπίδης με την απόφαση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου να συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια της Αιτωλοακαρνανίας τον Χρίστο Βερελή.

Σύμφωνα με «Το Ποντίκι» η μεν κυρία Γιαννακά λόγω του αγώνα που έκανε για να φύγει ο Γιώργος Παπανδρέου, ο δε Ανδρέας Μακρυπίδης επειδή βλέπει τα περιθώρια επανεκλογής του να στενεύουν.

Ο κ. Βερελής πάντως, φρόντισε να στείλει εγκαίρως επιστολή στους πολίτες εξηγώντας τους λόγους της αποχής του τα τελευταία τρία χρόνια από την πολιτική και το ΠΑΣΟΚ «πουλώντας ανέξοδο αντι-παπανδρεϊσμό».

Χθες ενεφανίσθη στην ομιλία Τσίπρα! Για τον οποίο βεβαίως μόλις πριν από λίγο καιρό , εν μέσω προεκλογικής περιόδου, υποστήριζε το πόσο επικίνδυνος είναι για την πορεία της χώρας!

Ε! Και;

Μετανόησε και αλλαξοπίστησε! Μπροστά στο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή έκανε κόμπο την καρδιά της , στέγνωσε τα δάκρυα της για το σπίτι ( το πολιτικό) που αφήνει και άνοιξε τα πανιά της για άλλα! Γιατί ο Κοτσακάς ή ο Γκίβαλος είναι πιο έξυπνοι;

Άλλωστε για μια ιδεολογία ζούμε…

Οφείλω να πω ότι στην αρχή μου προξένησε έκπληξη, αλλά μετά σκέφτηκα ότι το «Συγκρότημα» δεν έχει εκπρόσωπο στο ΣΥΡΙΖΑ…

Advertisements

Βαρέλι δίχως πάτο

Μέσω e-mail η τρόικα επανέφερε τις πάγιες αξιώσεις της, για πλήρη ανασύνταξη των εργασιακών σχέσεων στον δημόσιο τομέα.

Κάτι που περνά μέσα από την κατάργηση του πενθήμερου, το πετσόκομμα των αποζημιώσεων και την «ευελιξία» (πόσο κομψά περιγράφεται η δυστυχία) στις απολύσεις. Πριν καν στεγνώσει το στόμα του πρωθυπουργού από την διαβεβαίωση περί «τελευταίων μέτρων», οι αγγελιαφόροι των βουλήσεων των ηγεσιών του ΔΝΤ και της ΕΕ, έσπευσαν να προσθέσουν νέα ζητήματα προς επαναρρύθμιση.

Οριοθετώντας με περισσό κυνισμό τις αρμοδιότητες της ελληνικής κυβέρνησης και δείχνοντας ανενδοίαστα το «ποιος κάνει κουμάντο»!

Υπάρχει πολύς δρόμος προς τον Γολγοθά και μπόλικη βρώμικη δουλειά προς διεκπεραίωση!

Θεωρία μα και πράξη!

Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ η περιγραφή της πολιτικής συγκυρίας, η προσαρμογή – με διαφορετικούς τρόπους – στις αναγκαιότητες των περιόδων, η χρησιμοποίηση λέξεων και όρων, προκειμένου να δικαιολογήσει και να υπερασπιστεί επιλογές ασύμβατες με τις αρχές του.

Και επειδή το να αδικούμε το σήμερα δεν είναι έντιμο, ας θυμηθούμε απλά μερικά παραδείγματα:

Το άρθρο 4 του Αρσένη το ’84 που απαγόρευε στην ουσία τις απεργίες συνδυάστηκε περίπου με την αυτοδιαχείριση!

Η λιτότητα του ’85 επί Υπουργίας Σημίτη ταυτίστηκε με τον αγώνα για απεξάρτηση της χώρας!

Η διορισμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ εμφανίστηκε περίπου σαν λογική εξέλιξη!

Η δεξιά στροφή στα χρόνια του Σημίτη ονομάστηκε εκσυγχρονισμός!

Το πρώτο μνημόνιο επί Παπανδρέου σαν όρος επιβίωσης της χώρας και οι περικοπές κάτι σαν υποχρέωση των πολιτών απέναντι στη Διεθνή Κοινότητα.

Ποτέ δεν έλλειπαν ούτε τα λόγια ούτε οι δικαιολογίες!

Το ίδιο και σήμερα:

Διαβάζοντας την ομιλία Βενιζέλου στην εκδήλωση για την 3η του Σεπτέμβρη, είναι σίγουρο ότι αλλού θα συμφωνήσει κάποιος, αλλού θα διαφωνήσει. Δεν λείπουν ενδιαφέρουσες αναφορές ακόμα και αν αυτές σηματοδοτούν την οριστική και αμετάκλητη στροφή του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ στο δρόμο της «σοσιαλδημοκρατίας», που παρεμπιπτόντως βρίσκεται σε μόνιμη κρίση αξιών και προοπτικής όχι γιατί εφάρμοσε τι ς βασικές αρχές πάνω στις οποίες στήθηκε αλλά γιατί αντίθετα  αποδέχθηκε με τόση θέρμη την αναγκαιότητα του καπιταλισμού όσο και οι νεοφιλελεύθεροι!

Το πρόβλημα πάντοτε ήταν η απόσταση λόγων και καθημερινής πολιτικής πρακτικής.

Εκεί δηλαδή που τα λόγια αποκάλυπταν εντελώς διαφορετικές κυβερνητικές αποφάσεις. Εκεί που η προοδευτικότητα έμενε άδειο πουκάμισο…

Το ίδιο πρόβλημα καλείται να λύσει και σήμερα…

Πως θα διαχειριστεί την κυβερνητική εμπλοκή σε μια Κυβέρνηση σκληρής λιτότητας και άγριων μέτρων, σε συνέχεια μάλιστα των προηγουμένων του Παπανδρέου και του Παπαδήμου;

Πως θα αντιμετωπίσει την ολοένα και αυξανόμενη οργή της ελληνικής κοινωνίας που βλέπει τα πάντα να γκρεμίζονται και την επιβίωση να γίνεται το υπ’ αριθμόν ένα ζητούμενο;

Το πρόβλημα, με απλά λόγια, είναι ότι αυτά που λες, αυτά που πιστεύεις ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΙ στην άσκηση της Κυβερνητικής Πολιτικής.

Αυτή η διπρόσωπη τακτική λειτουργεί ανασταλτικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ. Και όσο χρεώνεται τη συνδιαχείριση των σκληρών επιλογών ( και αδιέξοδων κατά την ταπεινή μου γνώμη) το πρόβλημα θα γιγαντώνεται…

Δεν αρκεί να μιλάς θεωρητικά και να περιγράφεις «πιστεύω» που διαψεύδονται από την πολιτική καθημερινότητα.

Εκτός και αν παρακολουθούμε απλώς τους ύστατους σπασμούς ενός οργανισμού που βλέπει τις μέρες κυβερνητικής του δόξας να έχουν μετατραπεί στον χιτώνα του Νέσσου.

Ο χρόνος είναι πάντοτε αμείλικτος. Και η ιστορία επίσης!

ΥΓ

Όσο βλέπω αυτό το παγωμένο χαμόγελο στην τριάδα τόσο προβληματίζομαι για τη στάση των υπολοίπων που δεν ήταν παρόντες.  Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου και Χρυσοχοΐδης δεν νομίζω να διαφωνούσαν αν οι ακτίνες του ήλιου θα είναι 7 ή 9.Τα θέματα είναι περισσότερο βαθειά και οπωσδήποτε τα χαμόγελα δεν μπορούν να μετριάσουν τις εντυπώσεις.