Αχός βαρύς ακούγεται…

Ιδιαίτερα αιχμηρά τα σχόλια που ακολούθησαν την ανακοίνωση των υπευθύνων των Τομέων του ΠΑΣΟΚ, κυρίως στο διαδίκτυο, από τον Πρόεδρο του.

Και όχι άδικα.

Καθώς η προσπάθεια αναγέννησης του κινήματος φαίνεται να ξεκινά από λάθος βάση και με λάθος λογική. Κινδυνεύοντας να αυτοακυρωθεί ήδη από το ξεκίνημα της.

Δεν μου αρέσει η αναφορά σε πρόσωπα. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Όλοι γνωστοί είμαστε και όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Είναι όμως λογικό να αναρωτηθεί κανείς τι εξυπηρετεί αυτή η επιλογή;

Το μεγάλο ΠΑΣΟΚ ή το μικρό και πλήρως ελεγχόμενο;

Το ΠΑΣΟΚ που θα αναζητήσει την επανασύνδεση του με την κοινωνία ή το ΠΑΣΟΚ που θα συνεχίσει να πορεύεται εναντίον της, χωρίς δυνάμεις, χωρίς ψυχή, χωρίς αρχές.

Το ΠΑΣΟΚ που διαμορφώνει εξελίξεις ή εκείνο που αποτελεί απλά ένα επιθυμητό συμπλήρωμα του νέου πολιτικού συστήματος που στήθηκε μετά τις τελευταίες εκλογές.

Το ΠΑΣΟΚ που είναι χρήσιμο στο λαό ή εκείνο που στηρίζει επιλογές και πολιτικές που σαρώνουν κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης.

Έχω πει πολλές φορές ότι με υλικά κατεδάφισης, απαξιωμένα από την ίδια την κοινωνία δεν μπορείς να χτίσεις το καινούργιο.

Με λογικές ¨κολλητών, δικών μας και πιστών στρατιωτών» δεν κατοχυρώνεις ούτε την ενιαία κίνηση αλλά ούτε και την ενότητα στο εσωτερικό του.

Με πρόσωπα από το χθες, των οποίων η προσφορά έχει πολλές φορές κριθεί, δεν μπορείς να πείσεις ότι θέλεις να εκφράσεις την ανανέωση, όπως και αν την εννοείς.

Είναι λάθος η λογική της αναζήτησης ρόλων αλλά και άλλο τόσο λάθος η αποδοχή μιας τέτοιας αναγκαιότητας σε αυτές τις πολιτικές συνθήκες!

Η διαδικασία αναγέννησης πρέπει να έχει το χαρακτήρα της αφύπνισης συνειδήσεων και όχι της στενής μικροκομματικής λογικής που επιβραβεύει τους διαρκώς κοιμώμενους στην αγκαλιά του κυβερνητικού και κρατικού  μορφέα!

Εκτός και αν αποδέχεσαι τη μοίρα του μικρού και απαξιωμένου και αποφασίζεις να το διαχειριστείς οπότε απλά παγιώνεις την κομματική σου μιζέρια, οδηγώντας ακόμη περισσότερους στην αδράνεια, την αποχώρηση, την αποστράτευση.

Το εύκολο είναι να διώξεις, το δύσκολο να εμπνεύσεις και να στρατεύσεις κόσμο. Και με αυτά τα δεδομένα η έμπνευση πάει … περίπατο!

Αν η αρχή, όπως λέγεται ,είναι το ήμισυ του παντός οι εξελίξεις προδιαγράφονται αρνητικές.

Advertisements

Καθαρά τα μηνύματα , καθαρή και η προοπτική

Προπομπός των συναντήσεων του Αντ. Σαμαρά με Μέρκελ και Ολάντ ο Κλ. Γιούνκερ, ήταν λογικό να μην επιθυμεί να φορτίσει πολιτικά το κλίμα. Συνεπώς οι ωραίες κουβέντες και η εμψύχωση του Έλληνα πρωθυπουργού – να συνεχίσει στον δρόμο του μνημονίου και των δανειακών υποχρεώσεων- ήταν ένα σαφές μήνυμα προς την εγχώρια κοινή γνώμη.

Η ρήση περί «τελευταίας ευκαιρίας» είναι ενδεικτική της κρισιμότητας των περιστάσεων.

Επομένως αυτό που εκπέμπεται είναι ένα σήμα στήριξης στον Αντ. Σαμαρά, ώστε να συνεχίσει το έργο του. Άλλωστε κι ο ίδιος έχει δεσμευτεί πως προτιμά να πέσει η τρικομματική κυβέρνηση της οποίας προΐσταται παρά ν’ αλλάξει πολιτική.

Έτσι προλειάνθηκε το έδαφος για τις «δίδυμες» επαφές του πρωθυπουργού με τους κορυφαίους εκπροσώπους των κρατικών συμφερόντων της Γερμανίας και της Γαλλίας. Εννοείται πως τα λόγια και οι εξωτερικεύσεις προθέσεων ελάχιστη πρακτική αξία έχουν, μιας και τα πάντα θα κριθούν από την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης.

Καθώς ένα νέο κύμα πολιτικών και κερδοσκοπικών παιχνιδιών μέσω του ευρώ και των χρεόγραφων της Ισπανίας και της Ιταλίας ενδεχομένως ν’ αποτελέσει την ταφόπλακα της υφιστάμενης δομής της Ε.Ε.

Το ερχόμενο φθινόπωρο ίσως ν’ αποδειχθεί το πλέον κρίσιμο για την ύπαρξη της ευρωζώνης. Δεδομένου ότι οι παρούσες ισορροπίες έχουν οδηγήσει σε παραλυτικά φαινόμενα, που απειλούν την αποτελεσματικότητα της διαχείρισης των (αστικών) κοινωνικών σχέσεων στην ζώνη του ευρώ. Ως τώρα το σύστημα λειτουργούσε με κινητήρα τον ευρωπαϊκό βορρά, με πυρήνα την Γερμανία και το λεγόμενο «τευτονικό μπλοκ» κρατών.

Βασιζόταν στην μεταφορά αξίας από τον νότο, ο οποίος είχε τον ρόλο μιας αγοράς υποδοχής των προϊόντων που παράγονταν στους χώρους όπου εδράζεται η γερμανική ηγεμονία.

Αυτό είναι φυσικό, όταν άνισες οικονομικές μονάδες ανταγωνίζονται (ισότιμα) στην ελεύθερη αγορά.

Έτσι προέκυψε το πλεόνασμα – μαμούθ της Γερμανίας την ώρα που οι λοιποί εταίροι (ειδικά του μεσογειακού νότου) έχουν εμπλακεί στον ιστό της χρεοκοπίας. Αυτή η διελκυστίνδα προκάλεσε τα όσα βιώνουμε σήμερα – καθώς το έλλειμμα του ενός τροφοδοτεί το πλεόνασμα του άλλου.

Είναι σαφή τα αίτια που ωθούν την Αγκ.Μέρκελ στο να οχυρώνεται στις γνωστές θέσεις, αφού το status quo ευνοεί την κρατική οντότητα την οποία διοικεί. Μόνο όταν το αδιέξοδο φθάσει να υπονομεύει την γερμανική κυριαρχία θ’ αρχίσει η πραγματική συζήτηση.

Έως τότε ο Αντ. Σαμαράς θα εισπράττει φιλοφρονήσεις και συγκαταβατικές δηλώσεις, αναμένοντας τις κρίσιμες αποφάσεις.

Και εμείς θα ζούμε τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που όχι μόνο αδιέξοδη είναι αλλά δυστυχώς και καταστροφική για τη χώρα και το λαό της.

Νησίδες πολιτικής ευκαιρίας!

Δίνοντας συνέντευξη (κι εξετάσεις πριν συναντηθεί με τον Ολάντ) στη γαλλική “Le monde”,ο Αντ. Σαμαράς αποκάλυψε πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να πουλήσει «μερικές βραχονησίδες, ακατοίκητες, στο μέσο του αρχιπελάγους

Στην περίπτωση που δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας αυτές οι βραχονησίδες μπορούν να έχουν μια εμπορική εκμετάλλευση».

Η εκποίηση του κοινωνικού πλούτου είναι δεδομένη και η πώληση(ή υπενοικίαση για πολλές δεκαετίες)δημόσιας γης βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων του τρικομματικού συνεταιρισμού.

Όσο για την στοχοθεσία αυτή προσδιορίζεται από τα λόγια του πρωθυπουργού. Οι βραχονησίδες «δεν πρόκειται να ξεπουληθούν αλλά να μετατραπεί ένα άγονο (αχρησιμοποίητο) έδαφος σ’ ένα κεφάλαιο που μπορεί ν’ αποδώσει έσοδα, σε μία σωστή τιμή».

Όντως, η μετατροπή δημόσιας γης σε υπόστρωμα κερδοφορίας (ιδιωτικών) κεφαλαίων είναι η πεμπτουσία του μνημονίου. Ας μην σοκάρει λοιπόν η κυνικότητα των παραδοχών – κι όσων πρόκειται να τις υπηρετήσουν!