Περί της Συνδιάσκεψης…

Δεν ξέρω αν κανείς περίμενε ουσιαστικά αποτελέσματα από την Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι Συνδιασκέψεις έχουν χάσει το αληθινό τους περιεχόμενο και αποστολή και εξελίχθηκαν σε επικοινωνιακές «φιέστες», που εξυπηρετούσαν συγκεκριμένους σκοπούς.

Ένα ακόμη στοιχείο στην πολυθρύλητη «αποπολιτικοποίηση» των κομματικών διαδικασιών, αποτέλεσμα της υποχώρησης της πολιτικής και ιδεολογικής επεξεργασίας στο ΠΑΣΟΚ.

Ο τρόπος που συγκλίθηκε, ο χρόνος που επιλέχθηκε, το σώμα αλλά και ο διαθέσιμος χρόνος – περιορισμένος λόγω των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή – οδηγούσαν εκ των πραγμάτων σε περιορισμένα έως μηδενικά ουσιαστικά αποτελέσματα.

Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ήθελε να προσδώσει έναν «πανηγυρικό» τόνο στην έναρξη της διαδικασίας ανασυγκρότησης ή αναγέννησης ή ανασύστασης – πείτε το όπως θέλετε – και αυτό επιχείρησε. Αν το πέτυχε αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Τι κρατώ από αυτή;

Τη συμμετοχή του κόσμου. Παρόλο που αυτή τη φορά οι «διευκολύνσεις» δεν υπήρχαν υπήρξε ανταπόκριση. Αυτό είναι καταρχήν θετικό. Βέβαια έχει ενδιαφέρον η παρατήρηση μέλους του παλαιού Ε.Σ.: « Αν όλοι αυτοί δούλευαν για το ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές, τότε θα ήταν πρώτο κόμμα»!

Από την ομιλία Βενιζέλου:

Η προσπάθεια να προσδιοριστεί το νέο ΠΑΣΟΚ  έμεινε στη … μέση. Καθώς έλειψε η αναφορά σε ένα ουσιαστικό ζήτημα : «Με ποιους πάμε». Δεν ζούμε σε μια ουδέτερη αταξική κοινωνία. Αντίθετα η κρίση αλλά και τα αποτελέσματα των πολιτικών που ασκούνται οξύνουν τις ταξικές αντιθέσεις, δημιουργούν νέες κοινωνικές διεργασίες, απαιτούν διαφορετικές κοινωνικές συμμαχίες.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα αν θέλει να διαμορφώσει πρόταση στρατηγικής με προοπτική.

Τουλάχιστον τελείωσε η συζήτηση για την πιθανότητα αλλαγής του ονόματος και των συμβόλων και όλων όσων είχαν ακουστεί σχετικά. Η αναφορά Βενιζέλου ήταν σαφής: ««Είμαστε περήφανοι για τα σύμβολα και το όνομα της παράταξης»

Η γνωστή ιστορία της αποχώρησης.

Η σχεδόν μαζική αποχώρηση των λεγόμενων κορυφαίων στελεχών μετά την ομιλία Βενιζέλου, αποτελεί άλλη μια κακή διαχρονική συνήθεια. ‘Ηρθαμε, ακούσαμε τον αρχηγό και τελειώσαμε με την υποχρέωση μας.! Η λογική αυτή υποτιμά στην πράξη όσους κληρώθηκαν να μιλήσουν. Να είναι η αίσθηση της αυθεντίας; Να είναι η αίσθηση της «βαρεμάρας» και της υποτίμησης των ανθρώπων και των στελεχών που στην ουσία τους κουβάλησαν στην πλάτη τους όλα αυτά τα χρόνια; Το πρόβλημα των πολιτικών διαδικασιών επανέρχεται!

Το φυλλάδιο της Αριστερής Πρωτοβουλίας.

Είναι ίσως η πρώτη πολιτική πλατφόρμα που κατατίθεται ενόψει Συνεδρίου  και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο βαθμό που προσδιορίζει τη στάση της απέναντι στη Σοσιαλδημοκρατία. Είναι ένα πολιτικό κείμενο με ενδιαφέρον, από αυτά που λείπουν από το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια.

Η διαδικασία της «κλήρωσης».

Όταν ο χρόνος είναι περιορισμένος – καθόλου καλό για πολιτικές διαδικασίες σε ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία – η επιλογή των ομιλητών από μόνη της αποτελεί – μπορεί αναγκαία – αλλά αρνητική επιλογή. Γιατί ο διάλογος είναι αυτός που εξαφανίστηκε από το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια, η πολιτική αντιπαράθεση, η κατάθεση απόψεων. Η «κλήρωση» των ομιλητών περιορίζει και δεν βοηθά την πολιτική διαδικασία. Και σε μερικές περιπτώσεις προκαλεί κιόλας.

Άφησα για τελευταίο την αναφορά Βενιζέλου στη δευτερομιλία για τα εντός του ΠΑΣΟΚ ρεύματα και τάσεις:

«Σήμερα είπατε «όχι» στις ατομικές στρατηγικές, τους προσωπικούς μηχανισμούς νέου τύπου, που τάχα δήθεν εκφράζουν τάσεις ή ρεύματα. Ρεύμα είναι μια προσπάθεια με βάθος και παράδοση, όπως για παράδειγμα η Αριστερή πρωτοβουλία. Ρεύμα δεν είναι μικρές και ευκαιριακές παρέες»

Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως! Από προσπάθεια εξευμενισμού του Παναγιωτακόπουλου που δεν αποδέχθηκε τη διαδικασία της κλήρωσης και μετά από πολλά χρόνια δεν μίλησε, από προσπάθεια προσάρτησης, από εκσυγχρονιστικά στελέχη εκφράστηκε ο φόβος μη τυχόν και παραδώσει το ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος στον Παναγιωτακόπουλο και πολλά ακόμη…

Βέβαια μπορεί απλά να το δει κάποιος σαν μια απλή αναφορά στην … πραγματικότητα, που είναι δημιουργημένη στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ χρόνια τώρα!

Το προσεχές μέλλον θα δείξει.

Το ενδιαφέρον στρέφεται τώρα στη διαδικασία που θα ακολουθηθεί για το Συνέδριο. Η μεταφορά του από τις 3 Σεπτεμβρίου στο Νοέμβριο δίνει το χρονικό περιθώριο να αναπτυχθεί ο πολιτικός διάλογος που είναι αναγκαίος. Αλλά δεν είναι μόνο θέμα χρόνου. Η προσπάθεια θα κριθεί από το πολιτικό της περιεχόμενο και βεβαίως από τα αποτέλεσμα της. Η συγκρότηση των ενδιάμεσων οργάνων, η συγκρότηση της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής, η επεξεργασία των πολιτικών κειμένων απαιτούν υπερβάσεις και όχι προσαρμογές σε «αρεστά» σχήματα και πρόσωπα.

Ταυτόχρονα είναι σαφές πως προϋποθέτει απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα:

Αποδοχή ή ανατροπή και πως των στάσεων που γέννησαν οι σχέσεις εξουσίας; «Κατεστημένες εξουσίες» , αλλαζονεία υπουργικού θώκου, πολυπραγματοσύνη στελεχών, μυθοποίηση συνδικαλιστικής ηγεσίας, εγγυητές κομματικής νομιμότητας, τιμητές πρακτικών, συστοιχίσεις και συσχετισμοί, ταύτιση θεσμών με πρόσωπα, θεωρίες πολιτικού κόστους, διαμεσολαβητικός ρόλος του Κινήματος προς το Κράτος και αποιδεολογικοποίηση της πολιτικής πράξης.

Η νέα πορεία πρέπει να αναιρέσει αυτά τα χαρακτηριστικά άρα να κινηθεί μακριά από τους πνευματικούς τους πατέρες.

Βήμα με βήμα, οργάνωση με οργάνωση να αναιρέσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά:

Στις «κατεστημένες εξουσίες» να απαντήσουμε με κατοχύρωση αρχών ανακλητότητας, εναλλαγής και συλλογικού ελέγχου.

Στις απολίτικες αντιπαραθέσεις να απαντήσουμε με πραγματική πολιτικοποιήση των οργανώσεων και των διαδικασιών τους, με ουσιαστική σύνθεση και ενιαία δράση.

Στην «ταύτιση θεσμών με πρόσωπα» να απαντήσουμε με συλλογικές διαδικασίες που διαμορφώνουν πολιτική την οποία τα πρόσωπα καλούνται να υλοποιήσουν.

Στη θεωρία του πολιτικού κόστους να απαντήσουμε με προβολή της κοινωνικής αναγκαιότητας και των απαιτήσεων μιας προοδευτικής πολιτικής.

Στην «αποιδεολογικοποίηση της πολιτικής» να απαντήσουμε με την κατοχύρωση της ουσιαστικής αντιπαράθεσης ιδεών, απόψεων και πρακτικών , που ξαναφέρνουν την πολιτική στο προσκήνιο σαν ζωντανή και δημιουργική πράξη ανατροπής.

Έτσι μπορούμε να υπερβούμε το σήμερα, μπορούμε να αποκτήσουμε την πολιτική μας αυτονομία σαν σύγχρονος θεσμός προοδευτικής πολιτικής με αριστερό πρόσημο και να αρνηθούμε το ρόλο του συμπληρώματος του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος .

Πρέπει να περάσουμε από το ατομικό και προσωπικό στο συλλογικό και στις οργανώσεις και στα στελέχη και στην ηγεσία του κινήματος

 

 

 

Advertisements

One thought on “Περί της Συνδιάσκεψης…

  1. Παράθεμα: Περί της Συνδιάσκεψης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s