Διαχωριστικές γραμμές από τη Σοσιαλδημοκρατία.

Με ένα φυλλάδιο, που στην πρώτη του σελίδα υπάρχει η φωτογραφία του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου, και με τον τίτλο : Είμαστε Σοσιαλιστές,  Είμαστε Πατριώτες,  Είμαστε Δημοκράτες, Είμαστε Προοδευτικοί, Είμαστε ΠΑΣΟΚ, Η Αριστερή Πρωτοβουλία, διαχώρισε τη θέση της από τις λογικές της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας.

Καταθέτοντας στην ουσία την πολιτική της πλατφόρμα, ενόψει Συνεδρίου, προσδιόρισε τις κατευθύνσεις σε ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο για την ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστικά σημεία:

 

 Σοσιαλιστικό κίνημα ή σοσιαλδημοκρατικό κόμμα;

 

Η συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και καιρό στο ΠΑΣΟΚ οδηγεί στην αναγκαιότητα άμεσης απάντησης σε ένα από το πιο βασικά θέματα που αφορούν τη φυσιογνωμία του.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το αντίστοιχο ερώτημα μπαίνει προς απάντηση.

Αντίστοιχο ήταν το ερώτημα κατά την ίδρυση του κινήματος, αλλά και στη συνέχεια όσες φορές  οι «δεξιές» πτέρυγες του ΠΑΣΟΚ προσπαθούσαν να αλλοιώσουν την ιστορική του φυσιογνωμία.

» Η σοσιαλδημοκρατία έχει τόση σχέση με το σοσιαλισμό όση έχει ο Φάντης με το Ρετσινόλαδο», είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν τα στελέχη της « Δημοκρατικής Άμυνας» έθεσαν το 1975  το θέμα.

Αν για κάποιους το ερώτημα θεωρείται «γραφικό» πιστεύω ότι για το ΠΑΣΟΚ αποτελεί την καρδιά του πολιτικού του προβλήματος .

Γιατί πράγματι ένα σοσιαλιστικό κίνημα με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και στρατηγικές οδηγήθηκε στην πλήρη ενσωμάτωσή του από το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της χώρας, στον πολιτικό του ευνουχισμό από κάθε αριστερή πολιτική, στην οργανωτική γραφειοκρατικοποίησή του και ακολούθησε τη μοίρα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας: Εκείνη των μεγάλων πολιτικών ηττών, της απαξίωσης και του στιγματισμού, σαν ένα κόμμα (και όχι κίνημα) συμπληρωματικό του νεοφιλελεύθερου δόγματος!

Σήμερα το ερώτημα επιστρέφει καθώς η νεοφιλελεύθερη μεταστροφή του ΠΑΣΟΚ και η κρίση πολιτικής, ιδεολογίας και στρατηγικής παίρνει μόνιμα χαρακτηριστικά. Οι συνεχιστές και υλοποιητές αυτών των πολιτικών στην περίοδο της Κυβερνητικής εξουσίας 2009 – 2012, απαιτούν τη οριστική αλλαγή των θεμελιωδών αρχών του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου πίσω από απολίτικα και αταξικά πυροτεχνήματα περί μεταρρυθμίσεων να αποτελέσουν τους διαχειριστές μιας νέας κατάστασης που πολιτικά δεν θα έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ.

 

Ποια σοσιαλδημοκρατία ονειρεύονται;

Μικρή αναφορά στην ιστορική διαδρομή και εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.

Τα σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα γεννήθηκαν ως κόμματα του κόσμου της εργασίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.  Προσπαθούσαν να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων και στόχων για το εργατικό κίνημα ενώ συγχρόνως ο τελικός τους σκοπός ήταν αυτός της ανατροπής του παρόντος συστήματος. Η συνεχής πάλη, μεταξύ τελικού σκοπού  και καθημερινών στόχων, τα οδήγησε  σε τρεις μεγάλες αναθεωρήσεις.

Με την πρώτη εγκατέλειψαν  ουσιαστικά το στόχο της επανάστασης και υιοθέτησαν την πορεία προς τον σοσιαλισμό μέσα από μεταρρυθμίσεις, εντός του  καπιταλιστικού συστήματος  και όχι ενάντιά του. Πρόκειται ουσιαστικά για την   γνωστή διαπάλη Μπερνστάιν και Καούτσκι στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Με την δεύτερη αναθεώρηση εγκατέλειψαν κάθε σχεδιασμό υπέρβασης του καπιταλισμού, επιδιώκοντας  κυρίως να του δώσουν ένα περισσότερο κοινωνικό και δίκαιο πρόσωπο. Η αναθεώρηση αυτή οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε «συμφιλίωση με τον καπιταλισμό» σύμφωνα όμως  με σοσιαλδημοκρατικούς όρους . Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας που υιοθετήθηκε  στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 1958 στο προάστιο της Βόννης,  Bad Godesberg . Στο συνέδριο αυτό εγκαταλείφθηκε επισήμως ο μαρξισμός.

Σήμερα  βρίσκονται σε μια διαδικασία τρίτης αναθεώρησης, η οποία οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη συμφιλίωση με τον καπιταλισμό αυτή τη φορά με όρους νεοφιλελευθερισμού (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης). Οι σοσιαλδημοκράτες επιδιώκουν να εμφανιστούν ως οι εκσυγχρονιστές και οι πιο αποτελεσματικοί διαχειριστές  του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτός ο νέος αναθεωρητισμός τείνει, μετά την εγκατάλειψη των θέσεων της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, να εγκαταλείψει   τα σύμβολα, τις ιστορικές παραστάσεις και  τις εικόνες που την συνόδευαν από την ημέρα της εμφάνισής της στο ιστορικό προσκήνιο. Η αλλαγή των συμβόλων σηματοδοτεί την συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος.

Σήμερα τα ιστορικά εργατικά κόμματα της Δύσης βιώνουν μία ακόμα κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της  ταυτότητάς τους.

            Aυτή η κρίση αποτελεί τον πυρήνα του τεράστιου πολιτικού προβλήματος του ΠΑΣΟΚ που ζει τη φάση του νέου αναθεωρητισμού:

Η φάση αυτή  χαρακτηρίζεται από την προσχηματική αδυναμία να προσδιοριστεί  με ακρίβεια η σχέση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με τον καπιταλισμό. Βρίσκεται στη φάση όπου περιορίζει την μεταρρυθμιστική του πολιτική σε εσωτερικές αλλαγές του καπιταλισμού σε ένα τετράγωνο πλαίσιο που τις πλευρές του αποτελούν οι οικονομικές  έννοιες της ανταγωνιστικότητας, αποδοτικότητας, ευλυγισίας και ιδιωτικοποίησης. Παράλληλα διατυπώνεται  και μια κάποια επίκληση ηθικών αρχών περί ελευθερίας και σε λιγότερες περιπτώσεις περί δίκαιης κοινωνίας. Οι περιορισμοί  αυτοί δεν μπορεί να εκφραστούν σε έναν  ιδεολογικό και θεωρητικό λόγο διαφορετικό από αυτόν του οικονομικού φιλελευθερισμού,  εκτός από τη διέξοδο της επίκλησης ορισμένων αξιών του πολιτικού φιλελευθερισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε την εποχή της μαζικοδημοκρατίας.

Συνολικά, ο νέος αναθεωρητισμός δείχνει να γνωρίζει τι θέλει να εγκαταλείψει, αποδεχόμενος πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει πού θέλει να πάει, δεδομένου ότι έχει εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού και δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι πέραν αυτών. Ακόμη περισσότερο, ίσως να μην μπορεί να προσδιορίσει, επειδή δεν υπάρχει κάτι να  προσδιοριστεί, στο πλαίσιο της ακολουθούμενης λογικής του. Το αδιέξοδο είναι συνηθισμένη κατάληξη  πολλών πολιτικών επιλογών στο παρελθόν και ως εκ τούτου και στο παρόν και στο μέλλον.

 

 

Καθίσταται εμφανές ότι η σοσιαλδημοκρατία  δεν μπορεί να επιβιώσει , ως τέτοια, κάνοντας απλά κριτική στον άλλο   πυλώνα του συστήματος, τους χριστιανοδημοκράτες-λαϊκά κόμματα , απλά και μόνο για λόγους εκλογικής τακτικής.

Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε την αργή έκλειψη του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού   προτάγματος από την προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική. Σήμερα το σοσιαλιστικό πρόταγμα  το συναντάμε ως ιδεοληψία, δημαγωγία ή νοσταλγία.

Και πάντα ως απογοήτευση.

 

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Ε.Ε.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που πρωταγωνίστησαν στο σχηματισμό της Ε.Ε, στη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης με σαφή νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο στερείται στη μέχρι σήμερα πορεία της πολιτικής ολοκλήρωσης της το πλέον βασικό  μιας αυτοδύναμης «πολιτικής ύπαρξης» αλλά αρνείται ευσχήμως την όποια συζήτηση γι αυτό. Η όποια «πολιτική» έκφραση υπάρχει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί τη συνισταμένη των «διακυβερνητικών» βουλήσεων των εθνικών κυβερνήσεων. Οι βουλήσεις αυτές ουσιαστικά συνίστανται σε μια διεύρυνση της εσωτερικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο και οι εθνικές κυβερνήσεις δρουν πρωτίστως και αποκλειστικώς ως εκφραστές των εθνικών συμφερόντων.

Η «κοινή υπόθεση» της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι στόχος «διακρατικών» συμφωνιών αλλά το κοινό αγαθό μιας ενιαίας πολιτικής βούλησης.

Το θέμα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας που αφορά στην καθαυτή «πολιτική» ύπαρξη της Ενωμένης Ευρώπης, σιωπηρά παραπέμπεται εις «τας ελληνικάς  καλένδας».

            Η πολιτική υπόστασή της  κυριολεκτικά έχει «ανατεθεί» στις ΗΠΑ. Παρότι τα κράτη που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτουν στρατό, τούτος βρίσκεται ενταγμένος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, την ηγεσία του οποίου έχουν με απόλυτο και αδιαμφισβήτητο τρόπο οι ΗΠΑ. Στο διαμορφούμενο νέο διεθνές σκηνικό, κανένας λόγος δεν γίνεται για τον πολιτικό ρόλο της Ενωμένης Ευρώπης και αν γίνεται, αφορά συζητήσεις περιθωριακές, αντιφατικές και ελάχιστα πειστικές.

Σιωπηρώς ισχύει η αρχή της «υποταγής» και μέσω της «υποταγής» εξασφαλίζεται η πολιτική προστασία από την υπερδύναμη της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού.

Ενώ στο οικονομικό πεδίο επανειλημμένως οριοθετούνται ως ανταγωνιστές, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία και μάλιστα πλείστα όσα αναφέρονται για τους επερχόμενους «οικονομικούς πολέμους», στο Πολιτικό επίπεδο που αποτελεί το ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ κάθε Οντότητας, η Ενωμένη Ευρώπη αναζητεί ακόμη τον υποτιθέμενο ΕΧΘΡΟ της σε χώρους όπως η τρομοκρατία, η μετανάστευση  και  η διακίνηση των ναρκωτικών, δηλώνοντας απερίφραστα ότι η «φιλελεύθερη ευημερία» αποτελεί το ύψιστο πολιτικό αγαθό.

 

Η ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δείχνει με τρόπο κατηγορηματικό, πώς οι εθνικοποιήσεις, οι κρατικοποιήσεις και γενικά η δημιουργία ενός δημόσιου τομέα   οδηγούσαν την αριστερά σε αδιέξοδα και όχι στην πραγματοποίηση μιας αυθεντικά «μικτής οικονομίας», διότι έπαιρνε πάνω της το ρίσκο να υπερασπίζεται τη λειτουργικότητα του αστικού κράτους. Και όταν βέβαια η διαδικασία της συσσώρευσης  το επέτρεπε η πολιτική αυτή είχε επιτυχίες. Όταν  όμως ο καπιταλισμός απαιτούσε διαφορετικούς χειρισμούς  και οι συσχετισμοί δύναμης το επέτρεπαν, άλλαζαν άρδην τα κριτήρια καθορισμού του δημοσίου   και του ιδιωτικού, αφήνοντας την αριστερά να υπερασπίζεται τις προηγούμενες επιλογές του αστικού κράτους. Γιατί μέσα από το αίτημα για τις εθνικοποιήσεις, η αριστερά ουσιαστικά προσχωρούσε στη θέση ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί το αστικό κράτος στα καπιταλιστικά πλαίσια με τρόπο που να διευκολύνει την εισαγωγή του σοσιαλισμού.

Σχήμα ασφαλώς με αντιφάσεις, αν όχι και μια δόση θεωρητικής σχιζοφρένειας, η οποία εξίσωνε τον καπιταλισμό με τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και τον σοσιαλισμό με τον κρατισμό, τουλάχιστον όσον αφορά στα επιμέρους  ζητήματα.

 

ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

 

Η οριοθέτησή του τι είναι και τι θέλει το ΠΑΣΟΚ είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία.

Γιατί είναι προφανές ότι το Κίνημα πρέπει να αυτοπροσδιορίζεται και όχι να ετεροπροσδιορίζεται σε σχέση με τους άλλους!

Κυρίως όμως το ΠΑΣΟΚ οφείλει, οριστικά και αμετάκλητα, να επανατοποθετηθεί στον «πολιτικό χάρτη της χώρας», σημειώνοντας τα όρια μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί.

Το ΠΑΣΟΚ σαν φορέας της σύγχρονης, ρεαλιστικής, δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν μπορεί να αρνηθεί ούτε τον  ιδιαίτερο πολιτικό του χαρακτήρα – αποτέλεσμα των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της χώρας και της κοινωνίας, ούτε τον σοσιαλιστικό του χαρακτήρα.

Γιατί ακριβώς αυτή η λέξη – ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ – περιγράφει με τον πιο καθαρό τρόπο το όραμά μας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση , χωρίς αλλοτρίωση.

            Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία και αυτοδιαχείριση.

            Προσδιορίζει και σηματοδοτεί ταυτόχρονα την κλίμακα των προτεραιοτήτων, των επιλογών και των αξιών.

            Προσδιορίζει και σηματοδοτεί μια κοινωνία με επίκεντρο τον άνθρωπο, δημιουργό, κριτή και παραγωγό γνώσεων, ιδανικών και αγαθών. Μια κοινωνία για την οποία θα ισχύει το αυτονόητο:

            «Η ελεύθερη ανάπτυξη κάθε ανθρώπου είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη όλων».

            Η λέξη “ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ” σηματοδοτεί το πραγματικό όνομα και το πραγματικό νόημα στις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας. Προσδιορίζει τις πανανθρώπινες αξίες που δεν μπορεί να είναι φθαρμένες, ακρωτηριασμένες, παραπλανητικές και απωθητικές.

            Σηματοδοτεί τη λυτρωτική δύναμη των ιδεών σε όλες τους τις πτυχές, την πολιτική, την κοινωνική, την οικονομική, την πολιτισμική και την ηθική.

 

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

Η εμμονή στο αποτυχημένο μοντέλο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε αδιέξοδα το ΠΑΣΟΚ.

Όχι γιατί μόνο αυτό το μοντέλο ωραιοποιεί τον καπιταλισμό παρακάμπτοντας το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, αλλά γιατί έχει πλήρως υποστεί οριστική μετάλλαξη.

Η αποδοχή του νεοφιλελευθερισμού από σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες  σημαίνει ότι πλέον η σοσιαλδημοκρατία έχει γίνει ένα καθαρά αστικό σύστημα  και δεν έχει σχέση με την «παλιά» σοσιαλδημοκρατία, ούτε στο πρόγραμμα, ούτε στις ιδέες ούτε ακόμα και στην κοινωνική της βάση, τον κόσμο που εκφράζει δηλαδή.

Σύμφωνα με μια έκφραση έχει πλήρως «ενταχθεί στον πυρήνα της αστικής πολιτικής».

            Αυτή η άποψη φαίνεται να ταιριάζει με τις εμπειρίες εκατομμυρίων εργαζομένων και νεολαίας που έχουν υποστεί τις πιο σκληρές επιθέσεις από «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις και βλέπουν τα κόμματα που ίσως παλιότερα πίστευαν, τώρα να βρίσκονται συχνά στην απέναντι πλευρά.

Η  σοσιαλδημοκρατία υποσχόταν ότι με το δρόμο των μεταρρυθμίσεων ο καπιταλισμός θα μπορούσε να εξελιχθεί σταδιακά προς το σοσιαλισμό.

Αυτός ο δρόμος αποδείχθηκε αδιέξοδος στην πράξη καθώς  κάθε φορά που ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα αναλάμβανε να κάνει πράξη αυτές τις διακηρύξεις, κατέληγε να ασκεί άκρως συντηρητικές πολιτικές.

Σήμερα μάλιστα δεν υπόσχονται καν αυτό: όταν μιλάνε για μεταρρυθμίσεις τους δίνουν την έννοια που τους δίνει ο νεοφιλελευθερισμός. Ναι, είναι αλήθεια ότι το ιδεολογικό περιεχόμενο της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας είναι το πιο συντηρητικό στην ιστορική της διαδρομή.

Ο καπιταλισμός έγινε αποδεκτός από τους σοσιαλδημοκράτες με περίπου τόσο ενθουσιασμό όσο είχαν πάντα οι φιλελεύθεροι, συχνά όμως έγινε αποδεκτός χωρίς πολλή κριτική. Γι ‘ αυτό και βρίσκεται σε φάση μόνιμης κρίσης, για αυτό υπάρχει τέτοιο χάσμα ανάμεσα σε ηγεσίες και κοινωνική βάση.

Το ξεπέρασμα του χάσματος και η επανασύνδεση του ΠΑΣΟΚ με τις κοινωνικές δυνάμεις που παραδοσιακά το στήριζαν αλλά και με τις νέες κοινωνικές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη απαιτεί σαφή πολιτικό προσδιορισμό.

Απαιτεί νέες ιδεολογικές επεξεργασίες και πρακτικές που θα διαφοροποιούν και θα απεγκλωβίζουν το Κίνημα από τις λογικές που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Κυρίως όμως θα πρέπει να απορρίπτουν τις λογικές της διαχείρισης ενός συστήματος, που προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωσή του, θέλει να μετατρέψει κάθε δύναμη αλλαγής του σε σιωπηλό σύμμαχό του, καλλιεργώντας το φόβο και την απογοήτευση, την ιδεολογική ενσωμάτωση στα κυρίαρχα ιδεολογήματα και την αφαίμαξη κάθε ζωντανής και ανατρεπτικής λογικής που θα μπορούσε να υπάρξει.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι το ΚΕΝΤΡΟ. Οφείλει να τοποθετηθεί αριστερά του και να το οδηγήσει στις δικές του απόψεις. Η ενσωμάτωση από τις λογικές του «ριζοσπαστικού κέντρου» ή του «νέου ριζοσπαστισμού» οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην επικράτηση της αποιδεολογικοποίησης και την επανάληψη της ιστορικής διαδρομής της Ένωσης Κέντρου.

 

Προς ένα σύγχρονο αριστερό ΠΑΣΟΚ: Ταυτότητα, Θέσεις και Προοπτικές

Η συμβολή του ΠΑΣΟΚ στην αλλαγή της διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας, στην άμβλυνση κοινωνικών ανισοτήτων, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, στην ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη απέναντι σε εξωτερικές απειλές, αλλά και στην εδραίωση της Δημοκρατίας στο βαθμό που να αποτελεί πλέον Πολιτικό και Κοινωνικό Αυτονόητο υπήρξε καθοριστική.

Δίχως αμφιβολία οι ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές των ηγετικών ομάδων από το 1996 μέχρι και σήμερα απομάκρυναν συστηματικά το ΠΑΣΟΚ από τις αριστερές καταβολές του και υπονόμευσαν την νομιμοποίηση εκφοράς αριστερού λόγου από το μεγάλο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Η ίδια δε περιρρέουσα εσχατολογική αντίληψη περί τέλους της διάκριση Αριστεράς- Δεξιάς, διάκρισης που αποτελεί συστατικό στοιχείο της σύγχρονης συνταγματικής δημοκρατίας των Ευρωπαϊκών Κοινωνιών και σηματοδοτεί το πλαίσιο λειτουργίας της ίδιας της πολιτικής, δυσχεραίνει την εκφορά ενός τέτοιου λόγου, ενώ επιτρέπει την ουδετεροποίηση του πολιτικού προφίλ του Κινήματος.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που στο όνομα της κατάρρευσης της κλασσικής πολιτικής, προβάλλουν ένα νέο, νεφελώδη αλλά οπωσδήποτε «βολικό», πολιτικό πλουραλισμό, όπου περίπου όλα επιτρέπονται: Και νεοφιλελεύθερες θέσεις, και διάθεση πλήρους καθυπόταξης στους μηχανισμούς της Αγοράς Εργασίας, και πολιτικό φλερτ με τα θέσμια της κεντροδεξιάς και νομιμοποιητικές αγωνίες για την κρίση του Κοινωνικού που υπενθυμίζουν  ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε κάποτε αριστερό Κόμμα.

Προφανώς ένας τέτοιος κατασκευασμένος «πολιτικός πλουραλισμός», μετερχόμενος μιας ιδιότυπης ιδιοποίησης συμβόλων και εκφορών από διαφορετικές  πολιτικές παραδόσεις, ευνοεί βραχυπρόθεσμα συντεχνιακούς συνασπισμούς συμφερόντων, επιτρέπει τη διατύπωση ευέλικτων άρα και εύκολα τροποποιήσιμων θέσεων και ενδεχομένως μπορεί να επιφέρει κάποια πολιτικά οφέλη.

 

Αποτελεί ωστόσο ένας τέτοιος πλουραλισμός την διέξοδο του ΠΑΣΟΚ από την κρίση;

Και κυρίως είναι δυνατόν μια πολιτική πρακτική που υπάγει την ιδεολογία και την ίδια την πολιτική στο καθεστώς του τακτικισμού και της βραχυπρόθεσμης όσο και αμφισβητήσιμης άρδευσης πολιτικού οφέλους;

– να επιτρέψει τη συγκρότηση ενός αξιόπιστου οράματος που θα σηματοδοτήσει την έξοδο του ΠΑΣΟΚ από το καθεστώς ιδεολογικής ανυποληψίας αλλά και της ίδιας της πολιτικής από το καθεστώς εντεινόμενης ηθικής απαξίας;

– να ευνοήσει την επανάκαμψη της πολιτικής στη μορφή της προστασίας των αντιπροσωπευτικών θεσμών, της αναδιανομής του δημόσιου αγαθού προς όφελος εκείνων που ΣΗΜΕΡΑ το στερούνται και όχι εκείνων που κάποτε το στερήθηκαν αλλά ωστόσο πλέον συναπαρτίζουν οικονομικά – πολιτικά lobbies;

– και να κινητοποιήσει τους πολίτες, ευνοώντας την πολιτική συμμετοχή και εκπροσώπηση, αντιμετωπίζοντας ορθολογικά την πανθομολογούμενη κρίση του πολιτικού συστήματος, αλλά και τα συσχετιζόμενα κοινωνικά αδιέξοδα;

Αν αυτή η τριπλή στόχευση προσδιορίζει σημαντικά τη  συγκρότηση και εμπέδωση ενός αξιόπιστου πολιτικού οράματος, που τόσο πολύ έχει ανάγκη το ΠΑΣΟΚ, η ελληνική αριστερά, αλλά και όσοι αποτελούν ή οφείλουν να αποτελούν το εστιακό σημείο του ενδιαφέροντός της, προφανώς η προαναφερθείσα νεφελώδης, τακτικίστικη πρακτική δεν έχει τίποτα να προσφέρει πλέον.

Έστω κι αν συνοδεύεται συχνά από την εύκολη αυτοτοποθέτηση στα αριστερά της κλίμακας πολιτικών αξιών.

Στο ΠΑΣΟΚ της μεταβιομηχανικής, ευρωπαϊκής Ελλάδας λείπει η ουσία και η σαφής ιδεολογική ταυτότητα. Μια ταυτότητα που τελεί υπό διαπραγμάτευση, ενίοτε και υπό ακύρωση.

Ένα Κίνημα αν θέλει να ζήσει και να μεγαλουργήσει οφείλει να μην εφησυχάζει και να μη βολεύεται ΠΟΤΕ. Ένα πολιτικό κίνημα σαν ζωντανός, σύγχρονος και ακμαίος οργανισμός, οφείλει να μην επαναπαύεται στις παλιές δόξες και να μην υποτάσσεται στη μιζέρια της καθημερινότητας. Οφείλει να επανεξετάζει και να διαφοροποιεί τα θεωρητικά και αναλυτικά του εργαλεία, ελευθερώνοντας τον εαυτό του από δόγματα, ταμπού και προκαταλήψεις. Η καθήλωση και η εμμονή σε εφήμερους κώδικες μιας επιφανειακής διαχείρισης της εξουσίας για την εξουσία, οδήγησε το κίνημα στο  μαρασμό και στον εκφυλισμό.

Βύθισε το κίνημα σε μια εσωστρεφή αναζήτηση της αλήθειας πότε στις «ιερές γραφές» και  πότε στην τυφλή διεκδίκηση προσωπικών διαχειριστικών ρόλων στη νομή της εξουσίας. Όμως η μετάπτωση από τη μία στην άλλη κατάσταση συντηρεί ένα φαύλο κύκλο επικίνδυνο.

 

Συντηρεί την πολιτική αμορφία και την ιδεολογική ρευστότητα και απαξίωση του κινήματος.

Η επικράτηση αυτού του κλίματος βγάζει σταδιακά το Κίνημά  μας έξω από τη ζωή, έξω από την πραγματικότητα, έξω από τον προορισμό του.

Η έλλειψη χειραφετημένης πολιτικής σκέψης με τη δύναμη και το ηθικό κύρος των ιδεών μας, με τη δημιουργική και προγραμματική αξιοποίηση της εξουσίας, με την πειθώ και την εμπνευσμένη συμμετοχή και δράση των πολιτών θα  απέτρεπε  την κυριαρχία της σημερινής αγκυλωμένης και αλλοτριωμένης συνείδησης για το ΠΑΣΟΚ.

Μια συνείδηση είναι αλλοτριωμένη και ψεύτικη όταν προσπαθεί να εγκλωβίσει τη δυναμική ενός πολιτικού φορέα στα πλαίσια μιας εφήμερης διαχείρισης.

            Το ΠΑΣΟΚ του σήμερα είναι ιδεολογικά και πολιτικά ένα «άδειο πουκάμισο».

            Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, στην αναγκαία και επιθυμητή αναγέννηση της φυσιογνωμίας, της στρατηγικής, της πολιτικής, των ιδεών, των προτύπων, των αξιών και των πρακτικών του.

            Η απεμπλοκή από την θολή ουδετεροποίηση και το στρεβλό πλουραλισμό προϋποθέτει την οριστική διασάφηση τόσο ενδοσυστημικά όσο και εξωσυστημικά της ίδιας της ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ.

Άρα και την απάντηση σε ένα ακόμα παραδοσιακό ερώτημα:

 

Τι σημαίνει ένα νέο αριστερό ΠΑΣΟΚ;

 

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές αναγέννησης και υπέρβασης, οφείλουμε να μιλήσουμε με ειλικρίνεια και ευθύτητα για το ποιοι και το τι είμαστε.

Να δώσουμε τα στοιχεία της ταυτότητας μας, μιας ταυτότητας που περιέχει ιδέες, αρχές και αξίες

Ναι είμαστε Σοσιαλιστές

Ναι είμαστε Πατριώτες

Ναι είμαστε Δημοκράτες

Ναι είμαστε Προοδευτικοί

Ναι είμαστε η έκφραση της σύγχρονης, της υπεύθυνης, της ρεαλιστικής, της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ναι είμαστε ΠΑΣΟΚ και δεν το κρύβουμε!

 

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

«… Ο αγώνας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για την Εθνική μας Αναγέννηση για μια Δημοκρατική και Σοσιαλιστική Ελλάδα, στηρίζεται στην αρχή πως η Εθνική Ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της Λαϊκής Κυριαρχίας, πως η Λαϊκή Κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της Κοινωνικής Απελευθέρωσης, πως η Κοινωνική Απελευθέρωση αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής Δημοκρατίας…»

 

Το όραμά μας και οι στρατηγικοί μας στόχοι απαιτούν τη δικαίωση και την εκπλήρωση τους, μέσα από ανοιχτές, ελεύθερες και δημοκρατικές διαδικασίες, μέσα από διαδικασίες πειθούς και αλήθειας.

Η δικαίωση και η εκπλήρωση απαιτούν κατακτήσεις και μόχθο, δημιουργική προσπάθεια, θυσίες και αγώνες.

Για αυτό μιλήσαμε και μιλάμε για τον ελληνικό, δημοκρατικό και ειρηνικό δρόμο  προς το σοσιαλισμό.

Η ιδρυτική μας διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη αποτελεί ένα κείμενο ιστορικό και αξεπέραστο. Οι στόχοι , οι ιδέες και τα μηνύματά του, οι επισημάνσεις, οι αρνήσεις και οι προτάσεις του έχουν το δικό τους αυτόνομο βεληνεκές και τη δική τους αυτοτελή αξία. Γιατί ενσάρκωσε τους πόθους και τους αγώνες γενεών και γενεών. Γιατί συμπύκνωσε τα συμφέροντα των μη προνομιούχων. Γιατί εξέφρασε αυθεντικά τις ελπίδες των πιο ζωντανών λαϊκών δυνάμεων.

Η ιδρυτική μας διακήρυξη δε βρίσκεται μόνο σε αντιστοιχία με τη μεταπολιτευτική συγκυρία αλλά πολύ πιο πέρα από αυτή.

            Λέξεις, οράματα και επιλογές αποκτούν και σήμερα μια απίστευτη ταύτιση με τις εξελίξεις, κάνοντας αναγκαία και επιτακτική την προσαρμογή και όχι την μετάλλαξη τους.

            Είμαστε αρκετά ώριμοι και αρκετά έμπειροι, έχουμε ήδη πολλά βιώματα αλλά και πολλά παραδείγματα, για να ξεπεράσουμε τις «παιδικές ασθένειες» της πολιτικής.

            Είμαστε πεπεισμένοι   ότι πρέπει να μετράμε τη συνέπειά μας με τις απαιτήσεις του σήμερα, με τις προκλήσεις του αύριο. Να μετράμε τη συνέπειά  μας με τη σθεναρή παρέμβασή  μας στις σύγχρονες αντιφάσεις της πραγματικότητας και της ζωής και όχι με τις αφηρημένες και αναντίστοιχες επικλήσεις σε ξεπερασμένες θέσεις.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε ΜΠΡΟΣΤΑ, αν θέλουμε να πάμε και ΜΑΚΡΙΑ.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε τις ρίζες μας και τις αρχές μας.

Δεν μπορεί να αλλάζει με την προσαρμογή στην πραγματικότητα η καρδιά του Κινήματός μας.

Δεν είμαστε έτσι ρεαλιστές αλλά πολιτικοί τυχοδιώκτες.

Δεν είμαστε έτσι σύγχρονοι, αλλά ανιστόρητοι και αποιδεολογικοποιημένοι.

Δεν είμαστε έτσι προοδευτικοί, αλλά εκφραστές του προσωρινού και άρα του διαχρονικά συντηρητικού.

ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι :

            Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

 

 

 

            Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα, όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας, αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.

 

            Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι η μάχη για την κατοχύρωση δίκαιων κανόνων σε όλους τους τομείς της καθημερινής δραστηριότητας των πολιτών της χώρας. Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων, ειδικά των ανίσχυρων,  που πολλαπλασιάζονται από την κρίση. Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα και τη συμμετοχή του κάθε πολίτη,  ανάλογα με τα εισοδήματά  του και την περιουσία του στη λειτουργία του κράτους. Είναι ο αγώνας για ίση, αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους όσους έχουν τα ίδια προσόντα.

Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους  “ημέτερους“, τους “έχοντες”, τους “κραταιούς”, που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.

Η προσαρμογή των θεμελιακών μας αρχών και αξιών στις απαιτήσεις του σήμερα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν αμείλικτα οι νέες κοινωνικές διεργασίες, δεν είναι εύκολη.

Δεν είναι εύκολες οι απαντήσεις κυρίως όταν θέλουν να είναι υπεύθυνες και ουσιαστικές, πέρα από μεταφυσικούς εξορκισμούς, πέρα από φοβισμένες διαμαρτυρίες και πέρα από ανέξοδους αφηρημένους και ρητορικούς δικολαβισμούς.

Οι αρχές μας όμως δεν είναι είδος προς διαπραγμάτευση.

Οι αξίες μας δεν κοστολογούνται στο πολιτικό παζάρι ανάλογα με τις εκλογικές επιδιώξεις.

Δεν είναι η εξουσία αυτοσκοπός ενός κινήματος παρά μόνο όταν μπορεί και είναι σίγουρο ότι η πολιτική του μπορεί να υλοποιήσει τους στόχους του.

Ταχθήκαμε να υπηρετούμε το λαό και τα συμφέροντά του και όχι τις προσωπικές επιδιώξεις του κάθε εμφανιζόμενου παράγοντα της πολιτικής μας σκηνής. …

 

 ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Η αποτυχία της σχεδιασμένης «σοσιαλιστικής» οικονομίας της Ανατολικής Ευρώπης, των διαφόρων χωρών του τρίτου κόσμου ,τα οποία επικαλούνταν τη Μαρξιστική θεωρία να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό καθεστώς από το καπιταλιστικό, οι αλλεπάλληλες ήττες των ευρωπαϊκών  εργατικών / σοσιαλδημοκρατικών  κομμάτων, η συρρίκνωση των εργατικών συνδικάτων  και  οι αλλαγές στο χώρο της παραγωγικής βάσης του καπιταλισμού και της οργάνωσης της εργασίας  των χωρών της Δύσης προκαλούν για ένα βαθύ αναστοχασμό της αριστερής προβληματικής.

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση που βρέθηκε ποτέ, όχι γιατί κρίθηκε στη βάση μιας προοδευτικής πολιτικής αλλά γιατί ασπάστηκε, εφάρμοσε και υλοποίησε μια καθαρά συντηρητική και νεοφιλελεύθερη πρακτική στο επίπεδο της εξουσίας.

Γιατί βρέθηκε αντιμέτωπο με το σύνολο της κοινωνίας, γιατί απομονώθηκε από τις κοινωνικές δυνάμεις που παραδοσιακά το στήριζαν, γιατί αποδέχθηκε το ρόλο του κομπάρσου στις επιλογές των ισχυρών της Ευρώπης.

Η νέα περίοδος που βρίσκεται μπροστά μας προαναγγέλλει νέα συγκλονιστικά δεδομένα.

Μπροστά μας βρίσκεται μια αφυπνιστική πρόκληση για όλους.

Κανένας, μα κανένας, είτε Έθνος είτε πολιτικός και κοινωνικός σχηματισμός, είτε απλός άνθρωπος ΔΕΝ μπορεί να μεταθέσει την πρόκληση αυτή όσο και την ευθύνη του.

Μπροστά στην πρόκληση αυτή δεν μπορούμε ούτε να εθελοτυφλούμε, ούτε να αφεθούμε στην τύχη. Την απάντηση ΠΡΕΠΕΙ εμείς να την διαμορφώσουμε.

Η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ανιχνευτεί μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την επανασύνδεσή του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση στα χαρακτηριστικά, τη φυσιογνωμία και τη δημοκρατία της οργάνωσης, στις αξίες και τις ευαισθησίες, στο ήθος και το ύφος όλων ανεξαιρέτως.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 38χρονη πορεία.

Σε αυτή την πρόκληση απαντά καταφατικά μόνο εκείνος που είναι έτοιμος και αποφασισμένος να δώσει μάχες, να διαμορφώσει εξελίξεις.

Ένα πολιτικό Κίνημα, σαν ζωντανός και σύγχρονος οργανισμός, οφείλει να μην επαναπαύεται στις παλιές δόξες και να μην υποτάσσεται στη μιζέρια της στιγμής.

Το δίλλημα κοιτάμε πίσω ή μπροστά δεν μπορεί να υπάρχει για κανέναν! Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε μπροστά, αν θέλουμε να πάμε  μακριά.

Για να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ στην αναγκαία και επιθυμητή αναγέννηση της φυσιογνωμίας, της στρατηγικής, της πολιτικής, των ιδεών, των προτύπων, των αξιών και των πρακτικών του, πρέπει να είμαστε παρόντες.

Για αυτό λέμε ότι όσοι πίστεψαν και ελπίζουν στις ίδιες ιδέες με τις δικές μας και τα οράματά μας,  όσοι διαφωνούν ή και κατακρίνουν θέσεις, πρακτικές και κυβερνητικές επιλογές, αλλά συμπορεύονται στους στόχους και τις προτεραιότητες της αναγέννησης, να συστρατευτούν σε ένα πατριωτικό και δημοκρατικό προσκλητήριο Ενότητας, Ανανέωσης και Δράσης.

            Γιατί πιστεύουμε ότι  σε αυτή την ώρα, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία:

            Μπορούμε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να απαντήσουμε αξιόπιστα στις νέες ανάγκες που ο κόσμος, η Ευρώπη και η κοινωνία μας, αλλάζοντας διαρκώς, κυοφορούν σήμερα.»

Advertisements

Μια ομιλία … που δεν έγινε ποτέ!

Η διαδικασία της κλήρωσης που επιλέχθηκε για τους ομιλητές στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ είχε και τα …παρατράγουδα της.

Μπορεί να μίλησαν άτομα που είχανε χρόνια να εμφανιστούν στο ΠΑΣΟΚ αλλά δεν δόθηκε ο λόγος στο Γιώργο Παναγιωτακόπουλο, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μοιράσει την ομιλία του στους δημοσιογράφους, αρνούμενος να αποδεχτεί τη διαδικασία της «τύχης».

Πάντως δεν πέρασε απαρατήρητος ο εντονότατος διάλογος που είχε ο Παναγιωτακόπουλος και με τον διευθυντή του ΠΑΣΟΚ , Β. Αργύρη και με τον προεδρεύοντα της διαδικασίας , Κ. Σκανδαλίδη.

Στην ομιλία του πάντως ο Παναγιωτακόπουλος ασκούσε σκληρή κριτική στην ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ που το οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, έκανε λόγο για το «γενόσημο ΠΑΣΟΚ» που αποδοκιμάστηκε στις εκλογές και προσδιόρισε τη στρατηγική πορεία ανασυγκρότησης του Κινήματος.

«Δεν θέλουμε ένα άλλο ΠΑΣΟΚ.

Θέλουμε την αποκατάσταση της φυσιογνωμίας και της έκφρασης του ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία και την αναγκαία ανασύνθεση της κοινωνικής του βάσης.»

Αναλυτικά η ομιλία:

«Βρισκόμαστε σήμερα εδώ μετά από μια στρατηγική εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ.

        Βρισκόμαστε εδώ έχοντας χάσει και με τη βούλα την κοινωνική νομιμοποίηση, έχοντας αποδοκιμαστεί, όχι για τα πιστεύω μας, αλλά για τις πολιτικές μας και τις πρακτικές των 2,5 χρόνων στη διακυβέρνηση, έχοντας καταντήσει ένα μικρό, απαξιωμένο ΠΑΣΟΚ, ένα συμπλήρωμα του πολιτικού συστήματος που αλλάζει, χωρίς να είμαστε ικανοί να παρέμβουμε σε αυτό.

        Είμαστε ηττημένοι, είμαστε στη γωνία και οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

        Δε με ενδιαφέρει τι κρύβεται πίσω από τις σκέψεις των υπευθύνων για αυτή την κατάσταση.

        Δε με ενδιαφέρουν ισορροπίες, συσχετισμοί και προσωπικές στρατηγικές.

        Το μόνο που με ενδιαφέρει. Το μόνο που με νοιάζει, για αυτό είμαι εδώ, είναι το μέλλον της Δημοκρατικής Παράταξης και η δυνατότητά της να επιβιώσει και να προσφέρει στη χώρα.

        Ο Πρόεδρος μίλησε για την αδιαπραγμάτευτη επιλογή να λέμε την αλήθεια.

        Αλήθειες θα πούμε όσο και αν αυτές πικράνουν και στεναχωρήσουν και την ηγεσία και τους λεγόμενους «κορυφαίους».

        Γιατί αν δεν αναλύσουμε σοβαρά και δεν προσδιορίσουμε τα αίτια της ήττας που μας οδήγησαν εδώ  δεν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε για το αύριο.

        Αν δεν καταλογίσουμε τις ευθύνες εκεί που πρέπει, δεν θα υπάρξει αύριο.

        Αν δεν πάρουμε σοβαρές αποφάσεις είμαστε αύριο τελειωμένοι.

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Προειδοποιήσαμε πολλές φορές στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων για την σημερινή κατάληξη.

Το είπαμε με όλους τους τρόπους.

Το είπαμε σε όλους τους τόνους.

Δυστυχώς ενώ η κοινωνία φώναζε, η ηγετική ομάδα που δημιουργήθηκε μετά τις εκλογές του 2009 σε κυβερνητικό επίπεδο, κώφευε!

Περί άλλων τύρβαζε!

Αυλοκόλακες, κηπουροί και αλεξιπτωτιστές στο ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν μια πραγματικότητα ζοφερή και για την κοινωνία και για το κόμμα.

        Ανίκανοι και λίγοι, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς στρατηγική, παραδόθηκαν στις ορέξεις των ισχυρών.

Θυσίασαν τις αρχές και τις αξίες μας στο όνομα μιας αμφιλεγόμενης σωτηρίας που δεν ήρθε ποτέ!

        Ακύρωσαν κάθε δεσμό με τις κοινωνικές ομάδες που μας στήριξαν.

Τις έστρεψαν εναντίον μας.

 

Ένα κόμμα πλήρως απομονωμένο από τις κοινωνικές διεργασίες, αντίπαλο με τη βούληση του ελληνικού λαού, που αυτάρεσκα και εγωιστικά επέμενε ότι μόνο αυτό ξέρει και μπορεί, ενάντια στη λογική, ενάντια στα αποτελέσματα της πολιτικής, ενάντια στις κοινωνικές ανάγκες.

        Μετατραπήκαμε σε οδοστρωτήρα κάθε κοινωνικής κατάκτησης.

Συντρίψαμε την ελληνική οικογένεια, τον επαγγελματία, τους νέους.

Εξαφανίσαμε τη μεσαία τάξη στην Ελλάδα και επιβάλλαμε κανόνες άναρχης φτωχοποίησης, εξαθλίωσης και μαζικής απογοήτευσης.

        Απαρνηθήκαμε το δικό μας έργο όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Εμείς αναιρέσαμε κατακτήσεις του λαού που εμείς είχαμε κατοχυρώσει.

        Διαψεύσαμε κάθε ελπίδα.

Μοιράσαμε απλόχερα την απογοήτευση, το φόβο για το αύριο, την ανασφάλεια σε όλους. Αλλά δεν έφτασε μόνο αυτό!

Απειλήσαμε, εξυβρίσαμε, τα βάλαμε με όλους, προκαλέσαμε με δηλώσεις που κάτω από άλλες συνθήκες θα είχαν οδηγήσει σε αποβίβαση από το τρένο όσων τις εκστόμιζαν. Δυστυχώς τολμούν ακόμη και σήμερα.

        Ταυτόχρονα διαλύσατε το κόμμα.

Το βάλατε στην κατάψυξη.

Του στερήσατε κάθε δυνατότητα ουσιαστικής λειτουργίας.

Διώξατε τα στελέχη μας.

Διαλύσατε τις οργανώσεις μας.

Το καταντήσατε μικρό, αδύναμο, φοβικό.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ τελείωσε στις εκλογές!

        Το ΠΑΣΟΚ της μετάλλαξης, της αδιαφάνειας, των μηχανισμών, το γενόσημο ΠΑΣΟΚ!

        Αυτό το ΠΑΣΟΚ αποδοκιμάστηκε.

        Το ΠΑΣΟΚ της συντήρησης,

Το ΠΑΣΟΚ του ιδεολογικού αχταρμά,

Το ΠΑΣΟΚ των κηπουρών,

Το ΠΑΣΟΚ των νεοφιλελεύθερων αλεξιπτωτιστών, Το ΠΑΣΟΚ της Τρόικας και των μνημονίων.

Το ΠΑΣΟΚ της      αναποτελεσματικότητας, της κρίσης πολιτικού λόγου,

Το ΠΑΣΟΚ των προσωπικών στρατηγικών και συμφερόντων,

Το ΠΑΣΟΚ των αντίζηλων, των δελφίνων, των χαμαιλεόντων.

        Αυτό το ΠΑΣΟΚ αποδοκιμάστηκε, ηττήθηκε και απαξιώθηκε.

        Το ΠΑΣΟΚ των κορυφαίων που αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Το ΠΑΣΟΚ του αυταρχισμού, του ξεδιάντροπου εγωισμού, της υποτιθέμενης «αυθεντίας».

Το ΠΑΣΟΚ του υποτιθέμενου κοινωνικού διαλόγου.

Το ΠΑΣΟΚ που το υποκατέστησαν οι μονομερείς αποφάσεις.

Το ΠΑΣΟΚ των λίγων, των κολλητών, της μετέωρης πορείας στο πολιτικό κενό…

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

 

        Είναι ιστορικές οι ευθύνες όσων διαχειρίστηκαν τις τύχες της Κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές του 2009 και τις τύχες του κόμματος.

Είναι ιστορικές και τεράστιες όμως και οι ευθύνες όσων συμφώνησαν, υλοποίησαν και υπερασπίστηκαν αυτές τις πολιτικές.

        Και αποτελεί ένδειξη μικροψυχίας και πολιτικού ευτελισμού το να προσπαθείς εκ των υστέρων να διαφοροποιηθείς από καταστάσεις που στήριξες, μόνο και μόνο για να επιβιώσεις την επόμενη ημέρα.

        Το λέω καθαρά.

Το λέω με πόνο ψυχής.

Αποδειχθήκατε λίγοι και ανίκανοι.

Και αυτό σας στερεί το ηθικό δικαίωμα να επιζητείτε ρόλους και αξιώματα.

Αποτύχατε και χρεώσατε την αποτυχία σας σε μια ολόκληρη παράταξη.

Βυθίσατε στην απαξίωση την ιστορία του μεγαλύτερου σοσιαλιστικού κινήματος στην Ευρώπη.

        Οφείλετε να αποσυρθείτε.

Οφείλετε να αντιληφθείτε ότι στην κομματική πυραμίδα που ανεβήκατε, βρίσκονται μόνο συντρίμμια.

Και με αυτά δεν μπορείτε να χτίσετε το νέο.

        Με υλικά κατεδάφισης δεν χτίζεται το καινούργιο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Η προεκλογική μας τακτική ήταν απλά ΤΡΑΓΙΚΗ!

        Νομίζω ότι ξεπεράσαμε κάθε δεδομένο ερασιτεχνισμού.

        Δεν δώσαμε στίγμα.

Δεν ακουστήκαμε.

Δεν πείσαμε.

Δεν μιλήσαμε στην καρδιά του απλού λαού.

Θολά μηνύματα, συνέχεια απολογητικά, γενικόλογες διακηρύξεις, ιδεολογήματα και παραμύθια, κάκιστος σχεδιασμός, τραγική επικοινωνιακή πολιτική, λάθος επιλογές, τεράστιες οργανωτικές αδυναμίες.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Δεν δίνονται έτσι οι μάχες.

        Και σήμερα;

        Η επιλογή να συμμετέχουμε στην Κυβέρνησητο είπα και το ξαναλέω – είναι ένα τεράστιο πολιτικό λάθος.

Το ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται σε «συμπλήρωμα» του συστήματος.

Από κόμμα πρωταγωνιστής μεταλλάσσεται σε κόμμα «τσόντα» των επιλογών της κυρίαρχης τάξης – της άρχουσας τάξης. Αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορική του διαδρομή και μπαίνει το ερώτημα συνεπάγεται και οριστική και αμετάκλητη απομάκρυνσή του από τα κοινωνικά του στηρίγματα;

Σαν πολιτικό «συμπλήρωμα» δεν μπορεί να δημιουργήσει πολιτικά δεδομένα

        Δυστυχώς αυτή η επιλογή αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι βρισκόμαστε στη φάση της τελικής αναθεώρησης των πολιτικών χαρακτηριστικών μας, οδεύοντας για την επιβεβαίωση της συμφιλίωσης  με τον καπιταλισμό, αυτή τη φορά με όρους νεοφιλελευθερισμού.

        Ο τρόπος λήψης της απόφασης, χωρίς καμία συμμετοχή των υπαρχόντων κεντρικών οργάνων,  με τη δημιουργία ενός κύκλου συζήτησης με τα λεγόμενα «κορυφαία στελέχη» αποτελεί παραβίαση κάθε αρχής καταστατικής διαδικασίας.

        Δεν λειτουργεί το ΠΑΣΟΚ, απλά κάποιοι διαχειρίζονται κρίσιμες αποφάσεις στο όνομά του.

        Αυτό επισφραγίζει τη γραφειοκρατικοποίηση του κόμματος, του στερεί κάθε δυνατότητα διαδικασίας στη βάση, απογοητεύει και οδηγεί στην κατάψυξη και τα ελάχιστα στελέχη που του έχουν απομείνει!

        Φαντάζομαι ότι στην ηγεσία εκτιμούν ότι η προσπάθεια ανάκαμψης περνά μέσα από την διαχείριση με επιτυχία (;) της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί.

        Θεωρούν ότι μπορούν να πείσουν ότι αυτοί μπορούν να διαχειριστούν την κρίση και να φέρουν αποτελέσματα.

Αυτό αποτελεί την πιο οπορτουνιστική λογική που μπορεί να υπάρξει με βέβαιη την αποτυχία του εγχειρήματος.

        Σε συνθήκες κρίσης και υποχώρησης της προοδευτικής πολιτικής καμία διαχείριση δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα.

Το αντίθετο.

Το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του συνυπογράφουν τη θανατική καταδίκη της προοδευτικής φυσιογνωμίας του κινήματος.

 

 

 

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Το τελευταίο διάστημα είδαν το φως διάφορα δημοσιεύματα, που θέλουν την ηγετική ομάδα να σκέπτεται αλλαγή ονόματος και συμβόλων!

Λες και αυτό είναι το πρόβλημα!

        Θεωρώ ότι η αλλαγή των συμβόλων σηματοδοτεί την συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος.

 Με τη μόνη διαφορά ότι δεν καταδικάστηκε το παρελθόν μας αλλά το πρόσφατο ΠΑΡΟΝ!

        Το λέω καθαρά.

Για εμένα αλλά και για πολλούς ακόμα – αυτή είναι κόκκινη γραμμή.

Και προειδοποιούμε τους εραστές του νέου πολιτικού αναθεωρητισμού ότι θα μας βρουν απέναντί τους με όλες μας τις δυνάμεις.

        Η απαξίωση και η εκλογική συρρίκνωση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ δεν έχει σχέση με το όνομα και τα σύμβολα.

Αλλά με όλα τα άλλα!

        Είναι η αντίστοιχη ιστορία με τον ιδιοκτήτη ενός καλού εστιατορίου, που μετά από την περίοδο ακμής, εξαιτίας των λάθος χειρισμών του «ιδιοκτήτη» περνά στη φάση της παρακμής.

Αντί να βελτιώσει τις προσφερόμενες υπηρεσίες, αντί να αναρωτηθεί για τους λόγους που απομάκρυναν τους πελάτες, αντί να αναλάβει τις ευθύνες για τις επιλογές του, προσπαθεί να ανακάμψει αλλάζοντας το όνομα του μαγαζιού!

        Στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή και στο χώρο της άλλοτε ισχυρής Σοσιαλδημοκρατίας είναι πολλά τα παραδείγματα  κομμάτων που βρέθηκαν από τη δόξα στην παρακμή και την εκλογική συρρίκνωση.

Όταν το πιο ιστορικό από αυτά το SPD, χάνονταν σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά, μετά την δεξιά στροφή του Σρέντερ, κανένας δεν σκέφτηκε, να αλλάξει το όνομά του, προκειμένου να αρχίσει η ανάκαμψή του!

        Το όνομα και τα σύμβολα, καλώς ή κακώς, είναι συνδεδεμένα με τις ιστορικές καταβολές αλλά και τη διαδρομή του κόμματος.

Είναι η συνέχεια μιας ολόκληρης ιστορίας, που δεν ξεχνιέται, ούτε αλλάζει με πρόχειρες ανακατασκευές.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Αντί λοιπόν να καταναλώνεται φαιά ουσία για νέα ονόματα, νέα σύμβολα και νέα χρώματα, ας ασχοληθούν οι κρατούντες, με το ουσιαστικό πρόβλημα της επανατοποθέτησης του ΠΑΣΟΚ στον πολιτικό χάρτη της χώρας.

        Το ξεπέρασμα του χάσματος και η επανασύνδεση του ΠΑΣΟΚ με τις κοινωνικές δυνάμεις που παραδοσιακά το στήριζαν αλλά και με τις νέες κοινωνικές διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη απαιτεί σαφή πολιτικό προσδιορισμό.

        Απαιτεί νέες ιδεολογικές επεξεργασίες και πρακτικές που θα διαφοροποιούν και θα απεγκλωβίζουν το Κίνημα από τις λογικές που ακολουθήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

        Κυρίως όμως θα πρέπει να απορρίπτουν τις λογικές της διαχείρισης ενός συστήματος, που προκειμένου να διασφαλίσει την επιβίωσή του, θέλει να μετατρέψει κάθε δύναμη αλλαγής του σε σιωπηλό σύμμαχό του, καλλιεργώντας τον φόβο και την απογοήτευση, την ιδεολογική ενσωμάτωση στα κυρίαρχα ιδεολογήματα και την αφαίμαξη κάθε ζωντανής και ανατρεπτικής λογικής που θα μπορούσε να υπάρξει.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

        Πρέπει να προχωρήσουμε ΑΜΕΣΑ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ σε μια πορεία ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Ώστε αυτό:

  • Να μετατραπεί σε συλλογικό κέντρο ανάλυσης, σχεδιασμού και απόφασης που να απαντά και να προωθεί τις σύγχρονες και διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες της κοινωνίας.
  • Να συνδεθεί άμεσα και δυναμικά με την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ και τις κοινωνικές διεργασίες και προβληματισμούς.
  • Να εμπνεύσει και να ενεργοποιήσει το απλό μέλος, το φίλο, τον ψηφοφόρο, τον κοινωνικό και πολιτικό μας περίγυρο, να ανανεώσει και να εμπλουτίσει την ιδεολογία μας και τις αξίες που μας καθοδηγούν.

        Για να το πετύχουμε αυτό απαιτείται μια ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ με ιδεολογικό πολιτικό και οργανωτικό ταυτόχρονα χαρακτήρα.

        Θέλουμε:

ü   Οργάνωση με ισχυρό ιδεολογικό και πολιτικό λόγο στην κοινωνία συνολικά και στους μαζικούς χώρους ιδιαίτερα.

ü   Οργάνωση που μπορεί να επιβάλλεται και να διαμορφώνει πολιτική, να συμμετέχει στις αποφάσεις, να ασκεί εξουσία στο χώρο της με αναφορά στο λαό και όχι στο κράτος.

ü   Οργάνωση με ουσιαστική αντιστοίχηση με της κοινωνικές δυνάμεις που θα εκφράσουν το νέο σύνθημα της αλλαγής.

ü   Οργάνωση με πολιτική αυτονομία, ανάλογη ταξική σύνθεση και ουσιαστικό κοινωνικό λόγο. Η κοινωνική ανασύνθεση του κινήματος δεν αφορά καμία οργάνωση «παραγόντων».

ü   Οργάνωση με ουσιαστική παρέμβαση στο διαρθρωμένο μαζικό κίνημα.

ü   Οργάνωση με διάταξη μαχόμενου λαϊκού κινήματος και όχι διαχείρισης τμημάτων κρατικής εξουσίας.

        Στην πορεία για το Συνέδριο της Αναγέννησης:

 

ü   Να ανατρέξουμε και πάλι στις πηγές της συγκρότησης του κινήματος.

Η αποκατάσταση της φυσιογνωμίας μας και η έμπνευση για τη νέα πορεία της αλλαγής έχει συγκεκριμένους φορείς και δυνάμεις που μπορούν με τη στράτευση τους να την πραγματώσουν.

Ένα σημαντικό δυναμικό, με πλούσια κοινωνική, πολιτική και μαζική δράση, είναι στο περιθώριο της κομματικής δραστηριότητας και πρέπει να ξαναβρεθεί στο προσκήνιο της πολιτικής δράσης.

ü   Να απευθυνθούμε στο ζωντανό περίγυρο των αγωνιστών της Δημοκρατίας και της αλλαγής, όχι για στράτευση σε εκλογική μάχη, αλλά για στράτευση μέσα από τις γραμμές του κινήματος.

ü   Να συσπειρώσουμε σε νέα βάση το υπάρχον δυναμικό, το μέλος, το ενεργό στέλεχος, για να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε και τι μπορεί να προσδοκά ο λαός από εμάς.

        Δεν θέλουμε ένα άλλο ΠΑΣΟΚ.

Θέλουμε την αποκατάσταση της φυσιογνωμίας και της έκφρασης του ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία και την αναγκαία ανασύνθεση της κοινωνικής του βάσης.

        Κεντρική μας κατεύθυνση:

•       Ανανέωση στις Ιδέες, στα Όργανα, στα Πρόσωπα, στις Πολιτικές.

        •       Αλλαγή στις πρακτικές.

•       Αναβάπτιση του ΠΑΣΟΚ στις λαϊκές     δυνάμεις.

•       ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ της πολιτικής ταυτόχρονα με την οριοθέτηση της νέας μας στρατηγικής.

Αγαπητέ Πρόεδρε,

        Πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια με μοναδική πυξίδα την ενότητα της παράταξης.

        Η στάση μου στην προσπάθεια αναγέννησης του κινήματος θα εξαρτηθεί από τους πολιτικούς και οργανωτικούς όρους που θα υπάρξουν.

        Είναι προφανές ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, προσεγγίσεις και πολιτικές προτάσεις.

        Είναι προφανές επίσης ότι η δύναμή μας πρέπει να είναι η σύνθεση, ο διάλογος και η κοινή προοπτική.

        Είναι επίσης προφανές ότι οι όποιες επιλογές είτε για τις διαδικασίες, είτε για τα πρόσωπα, είτε για τις πολιτικές κατευθύνσεις, δεν πρέπει να οδηγούν στη δημιουργία κλειστών κυκλωμάτων διαχείρισης της κομματικής εξουσίας.

        Η ανανέωση δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από την πολιτική ανασυγκρότηση.

Δεν θα διαφέρει τότε σε τίποτα από την αναπαλαίωση των φθαρμένων πολιτικών υλικών.

        Χρειάζονται τολμηρές αποφάσεις, γενναίες επιλογές και προσανατολισμός με βάση τις αρχές και τις αξίες μας.

        Όποιος επιχειρήσει να δει την επόμενη μέρα μέσα από τα μυωπικά γυαλιά των στενών προσωπικών συσχετισμών είναι ανάξιος των ιστορικών στιγμών που ζούμε.

        Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει και πάλι πρωταγωνιστής,

Το ΠΑΣΟΚ      μπορεί και πάλι να εμπνεύσει, αφού περάσει την έρημό του, αφού ζήσει τη δική του οδυνηρή αυτοκάθαρση.

        Το ΠΑΣΟΚ   μπορεί να απευθυνθεί και πάλι στο λαό μας αφού καταστεί αξιόπιστο, ειλικρινές και αφού συναντήσει και πάλι τις αρχές του.

        Το ΠΑΣΟΚ μπορεί αρκεί να το θελήσουμε. Και κυρίως αρκεί να αποδείξει η ηγεσία του ότι αυτό πραγματικά θέλει και ότι αυτό πραγματικά πιστεύει.

Ομιλία Βενιζέλου στη Συνδιάσκεψη για την Ανασύσταση

Την έναρξη των διαδικασιών ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ κήρυξε ο πρόεδρος του Κινήματος, Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την ομιλία του στη Συνδιάσκεψη του κόμματος στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

«Ξεκινάμε σήμερα από εδώ την ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ», τόνισε, θέτοντας ως στόχο ένα «ανοικτό, δημοκρατικό, συλλογικό, αποκεντρωμένο, ψηφιακό, δικτυωμένο μέσα στην κοινωνία και πραγματικά ευρωπαϊκό ως αντίληψη» ΠΑΣΟΚ.

Αναφερόμενος στο πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε ότι «το μικρό αλλά ανθεκτικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ δεν είναι αυτό που απέμεινε από τα πλειοψηφικά ποσοστά παλαιών αναμετρήσεων αλλά η μαγιά από την οποία ξεκινά η ανασύσταση της παράταξης».

«Ξεκινάμε την υπέρβαση που είναι αναγκαία, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν κατά την ιστορική μας διαδρομή…Έχοντας πλήρη επίγνωση των αρνητικών όψεων μιας μεγάλης διαδρομής», επισήμανε σε άλλο σημείο της ομιλίας του, κάνοντας μάλιστα λόγο για «συμπεριφορές που μέχρι και πολύ πρόσφατα μας ντρόπιασαν».

Ο κ. Βενιζέλος έβαλε τέλος στην όποια συζήτηση για το όνομα και τα σύμβολα του κόμματος, σημειώνοντας ότι δεν είναι αυτά το πρόβλημα της παράταξης: «Οφείλουμε και μπορούμε να δώσουμε ξανά ζωντανό, γνήσιο και επίκαιρο περιεχόμενο στα σύμβολά μας».

Η πορεία ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ αρχίζει, όπως εξήγησε ο κ. Βενιζέλος, από την αυτοοργάνωση των πολιτών που ανήκουν στην παράταξη «χωρίς αποκλεισμούς, μικροΐντριγκες και μιζέριες».

Συνεχίζοντας διευκρίνισε μάλιστα ότι η ανασύσταση της παράταξης δεν είναι απλώς οργανωτική ανασυγκρότηση, αλλά επαναπροσδιορισμός, ανανέωση και επικαιροποίηση της ίδιας της αξιακής, προγραμματικής και πολιτικής φυσιογνωμίας της παράταξης. «Το στοίχημά μας είναι να «ξαναγνωριστούμε» και να γίνουμε πρόσωπα με άποψη», είπε.

Απηύθυνε παράλληλα ανοικτή πρόσκληση επικοινωνίας και συμπόρευσης όχι μόνο σε όσους στήριξαν και στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, αλλά σε όλους τους Έλληνες πολίτες για τη δημιουργία μίας νέας «κοινωνικής συμφωνίας», στέλνοντας επίσης μήνυμα αλληλεγγύης, σιγουριάς, αισιοδοξίας και προοπτικής.

Το ΠΑΣΟΚ, πρόσθεσε, έδειξε σήμερα ότι είναι εδώ και ότι το μέλλον του ανήκει. Ενώ τόνισε ότι η ανασύσταση δεν είναι μια οργανωτική επινόηση αλλά μια υπαρξιακή ανάγκη για την παράταξη.

Όπως είπε, διατυπώθηκε ένα απόλυτο «όχι» σε όσους παρασιτούν σε βάρος του ΠΑΣΟΚ, που αναπαράγουν την γκρίνια και τη μιζέρια, με πόζες και παραγοντισμούς.

Αφού ευχαρίστησε τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους Πράσινους για την παρουσία τους στη Συνδιάσκεψη, υποσχέθηκε έναν ισότιμο διάλογο μαζί τους.

Τέλος, ο κ. Βενιζέλος ανακοίνωσε ότι αύριο θα έχει συνάντηση με την τρόικα τονίζοντας ότι δεν θα μιλήσει μαζί τους ως εκπρόσωπος ενός κόμματος, αλλά στο όνομα του έθνους.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε και στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, τονίζοντας ότι την Κυριακή το βράδυ με την ψήφισή τους θα φανεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από αυτή που πρότεινε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ.

Όλοι, πρόσθεσε θα έρθουν στα λόγια μας και αυτό, υπογράμμισε θα είναι μια ιστορική, πολιτική και ηθική δικαίωση για την παράταξή μας.

 

«Δεν έχω να αποδείξω σε κανέναν τίποτα»

 

Στη διάρκεια της ομιλίας του ο κ. Βενιζέλος έστειλε αυστηρό μήνυμα σε όσους, όπως είπε, βλάπτουν το κόμμα, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Αυτοί που βλάπτουν την παράταξη, την έβλαψαν και στα χρόνια της εξουσίας, την έβλαψαν και προεκλογικά. Δεν θα την βλάψουν και τώρα. Φτάνει».

Σημείωσε ακόμη ότι «έχει διαρραγεί ο ηθικός και συναισθηματικός ιστός της παράταξης» και ότι «περιβάλλονται με μια ιδιόρρυθμη ασυλία ανεπίτρεπτες, μικρόψυχες συμπεριφορές ανθρώπων που απλώς έχουν το θράσος να επιδίδονται σε αυτές».

Δίνοντας προσωπικό τόνο στην ομιλία του επισήμανε ότι δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν τίποτε. «Δεν έχω να αποδείξω σε κανένα τίποτα. Αναφέρομαι στη βάση της παράταξης και στον ελληνικό λαό», διεμήνυσε, ενώ επισήμανε ότι στρατεύτηκε στο ΠΑΣΟΚ και την ενεργό πολιτική, «μέσα στις διαλυτικές για τη χώρα και τη παράταξη συνθήκες του 1989, όταν κάποιοι έφευγαν σαν τα ποντίκια από το βυθιζόμενο σκάφος».

Όσοι με ξέρετε μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν πρόκειται ποτέ να επιβαρύνω την παράταξη με την παρουσία μου αν δω ότι αυτή λειτουργεί αρνητικά, αλλά δεν θα επιτρέψω και σε κανέναν άλλον να επιβαρύνει την παράταξη, με σεβασμό πάντα στις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες του νέου και ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ, ανέφερε σε άλλο σημείο.

 

Ιστοσελίδα για την ανασύσταση

 

Στο πλαίσιο της συνδιάσκεψης ανακοινώθηκε επίσης η έναρξη λειτουργίας της ιστοσελίδας http://www.anasistasipasok.gr , μέσω της οποίας καλούνται όλοι οι ενδιαφερόμενοι να συμμετέχουν σε μια διευρυμένη συζήτηση για τη δημιουργία των νέων θέσεων του Κινήματος.

Στόχος, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση είναι, η ιστοσελίδα να αποτελέσει έναν δυναμικό χώρο συνάντησης, διαβούλευσης, επικοινωνίας, ενημέρωσης και αυτό-οργάνωσης, όσων επιθυμούν να συμβάλουν στην ανασύσταση του κινήματος.

Επιπλέον, θα υπάρχει μια βάση η οποία θα φιλοξενεί εκδηλώσεις που θα γίνονται σε όλη την Ελλάδα και θα αφορούν στην ανασύσταση του κινήματος.

«Το μόνο που παραμένει αδιαπραγμάτευτο είναι η αποφασιστική μας διάθεση για ανασύσταση. Ανασύσταση των δομών, των ιδεών, των σχέσεων, των προτάσεων και των πολιτικών μας», σημειώνεται στο εναρκτήριο κείμενο της ιστοσελίδας.

Στο anasistasipasok.gr μπορεί, τέλος, όποιος επιθυμεί να εγγράφεται μέλος του ΠΑΣΟΚ.