Εν συντομία…

Τελικά οι προβλέψεις για εκλογικό θρίλερ δεν επιβεβαιώθηκαν.

Η επικράτηση της ΝΔ ήταν καθαρή, αν και όχι άνετη.

Αν οι εκλογές της 6ης Μάη ήταν διαδικασία διάλυσης του προηγούμενου πολιτικού σκηνικού αυτές της 17ης Ιούνη υπήρξαν εργαλείο ανασύνθεσης –εντός νέου τοπίου.

Η ΝΔ, περί το 30%, αποτελεί τον πόλο των αστικών δυνάμεων που τάσσονται υπέρ του μνημονίου. Συγκροτώντας τον κυβερνητικό πυρήνα όσων θα συνεργαστούν, για την εφαρμογή των όσων έχουν δεσμευτεί να υλοποιήσουν απέναντι στους δανειστές.

Πέριξ του 27% κινείται ο ΣΥΡΙΖΑ, που αναδεικνύεται σε έναν νέο χώρο εναλλακτικής διαχείρισης. Με σημαία τα συνθήματα υπέρ της κατάργησης της ισχύος της δανειακής σύμβασης και την εφαρμογή μιας άλλης (έστω νεφελώδους και αντιφατικής) πολιτικής αναδείχθηκε σε αντίπαλο δέος της ΝΔ.

Όσο για το ΠΑΣΟΚ η ανάγνωση της εκλογικής του επίδοσης είναι διπλή. Από την μια οριστικοποιήθηκε η μετατροπή του σε πολιτικό συμπλήρωμα, κι ο εκπεσμός του στην «δεύτερη εθνική» του υφιστάμενου πεδίου. Από την άλλη επιβίωσε, και η δυνατότητα ανασύνταξής του παραμένει ανοιχτή –έστω και ως μακρινό ενδεχόμενο. Οι «ανεξάρτητοι Έλληνες» συμπιέστηκαν, αλλά παραμένουν σ’ ένα αξιόλογο επίπεδο.

Η «Χρυσή Αυγή» απέδειξε πως δεν πρόκειται για εφήμερο φαινόμενο, ούτε αντανακλά μια «ψήφο διαμαρτυρίας» όπως κάποιοι νόμισαν.

Η ΔΗΜ.ΑΡ επέδειξε επίσης αξιοσημείωτη σταθερότητα, είναι ωστόσο αναγκασμένη να ανοίξει τα χαρτιά της για την επόμενη μέρα σ’ ότι αφορά την συμμετοχή της σε ευρύτερο κυβερνητικό σχήμα.

Ως προς το ΚΚΕ η πτώση του είναι σαφής, φέρνοντας το σ’ επίπεδα της προηγούμενης εικοσαετίας.

Ούτως ή άλλως το τοπίο αποκρυσταλλώθηκε και οι τάσεις που υπήρχανε έγιναν πλέον διαυγείς.

Αρχίζουν οι διεργασίες για την επόμενη μέρα, με την δημιουργία ενός συνεργατικού σχήματος που θ’ αναλάβει την διεκπεραίωση του μνημονίου. Αναμένεται να υπάρξει μια χαλάρωση κάποιων ακραίων όρων του, κάτι που ετοιμάζονται να πράξουν και οι πολιτικοί παράγοντες της Ε.Ε. Κατανοώντας πως διαφορετικά κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την πορεία της Ελλάδας, μεσούσης της κρίσης.

Τις επόμενες μέρες θα δούμε να εξελίσσονται ζυμώσεις κι επαφές.

Μένει να δούμε αν τα σενάρια υλοποιηθούν, ή εμφανίσουν απρόοπτη εμπλοκή.

Advertisements

Δύο εικόνες μόνο

Εκλογικός χάρτης 2009

Εκλογικός Χάρτης Ιουνίου 2012

Δύο εικόνες αρκετές για να περιγράψουν όσα δεν μπορούν να πούνε σελίδες ολόκληρες.

Δύο εικόνες μόνο για να αποδείξουν ένα τεράστιο πολιτικό έγκλημα, με πολλούς συνενόχους.

Δύο εικόνες για να αποδείξουν ότι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τις διεργασίες στην κοινωνία, όποιος δεν καταλαβαίνει τον πόνο του καθημερινού ανθρώπου, όποιος δεν ακούει τη φωνή του, καταλήγει γρήγορα σε αυτό.

Δύο εικόνες που αποτελούν επίτευγμα μικρών και αδύναμων ηγετικών ομάδων, παρατρεχάμενων και κολλητών, που ήρθαν σε αντίθεση με το σύνολο της κοινωνίας.

Δύο εικόνες, σε απόσταση 2,5 χρόνων που αποδεικνύουν ότι η μετάλλαξη στην πολιτική τιμωρείται με απόλυτο τρόπο.

Δύο εικόνες που αποδεικνύουν ότι η προδοσία της ελπίδας, στοιχίζει ακριβά σε όσους τη σχεδίασαν.

Τίποτα παραπάνω!


 

Οφείλει να σεβαστεί την επιθυμία του λαού!

Από πότε η διακυβέρνηση της χώρας πρέπει να αποτελεί υπόθεση του τρίτου κόμματος;

Η κατευθυνόμενη πίεση προς το ηττημένο ΠΑΣΟΚ από νωρίς χθες το βράδυ, προκειμένου να συμμετάσχει σε Κυβέρνηση, ξεπέρασε κάθε όριο λογικής και πολιτικού τυχοδιωκτισμού.

Το δυστύχημα είναι ότι απ’ ότι φαίνεται πως υπάρχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται ότι το αποτέλεσμα των εκλογών δεν είναι ένα απλό αριθμητικό άθροισμα αλλά ένα άθροισμα πολιτικών μηνυμάτων.

Η πολιτική πρόταση του ΠΑΣΟΚ – όποια υπήρχε – αποδοκιμάστηκε για μια ακόμη φορά, με πιο εμφαντικό τρόπο μάλιστα!

Η ψήφος του λαού στέρησε από το ΠΑΣΟΚ κάθε δικαίωμα συμμετοχής σε πιθανή διακυβέρνηση της χώρας. Του στέρησε – προς απογοήτευση πολλών εραστών της εξουσίας – το ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε διαδικασία συνδιαχείρισης της εξουσίας.

Του στέρησε καν το δικαίωμα να ξαναμιλήσει για «σωτηρία της χώρας». Ο λαός έδειξε άλλους «σωτήρες» που οφείλουν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους.

Τι σημαίνει «δεν θα αφήσουμε ακυβέρνητη τη χώρα»;

Και γιατί αυτό δεν αποτελεί εφιάλτη όσων συγκέντρωσαν περισσότερες ψήφους;

Γιατί αυτό δεν απασχολεί τα υπόλοιπα κόμματα με την ένταση που απασχολεί το ΠΑΣΟΚ;

Γιατί όσοι προτάσσουν αυτές τις λύσεις γνωρίζουν ότι σε ένα κόμμα βαθειά διαβρωμένο από τον Κυβερνητισμό, σε ένα κόμμα του οποίου κορυφαία στελέχη του έχουν συνδυάσει την κατοχή κυβερνητικών θέσεων με την ίδια τους την ζωή υπάρχουν λιγότερες ενστάσεις.

Υπάρχουν καλοθελητές, υπάρχουν και ανόητοι, που ηδονίζονται πάντοτε με την κατάληψη θέσεων εξουσίας.

Κάποιοι ήδη κάνουν δηλώσεις του τύπου: « Έχουμε υποχρέωση …», «δεν μπορούμε να συμπεριφερθούμε ανεύθυνα» κ.τ.λ.

Μα η πιο υπεύθυνη στάση είναι αυτή που προκύπτει μέσα από το μήνυμα της κάλπης:

Καμία συμμετοχή , σε καμία Κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του δεύτερου κόμματος…

Καμία συμμετοχή όχι γιατί έτσι προστάζει το μικροκομματικό συμφέρον, αλλά γιατί αυτή ήταν η εντολή του λαού.

Καμία συνενοχή για το αδιέξοδο της επόμενης ημέρας.

Όσοι υποσχέθηκαν εξουσία στους ψηφοφόρους τους, ας τους την δώσουν.

Όσοι υποσχέθηκαν τη γη της επαγγελίας, ας την προσφέρουν.

Το ΠΑΣΟΚ τάχθηκε στη θέση της Αντιπολίτευσης και αυτήν οφείλει να υπηρετήσει.