Δεν μου πάει να σηκώσω σημαία… ευκαιρίας

Στρατεύτηκα από τα μαθητικά μου χρόνια στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. Ήταν οι μέρες εκείνες στα τέλη της δεκαετίας του ’80, που ανακαλύπταμε μαζί με άλλους συνομήλικους μου την εμπειρία της ενασχόλησης με την πολιτική, σε συνθήκες δύσκολες αλλά με κυρίαρχο το αίσθημα της ελπίδας για τη μεγάλη Αλλαγή.

Δεν ήτανε ακόμα «της μόδας» το ΠΑΣΟΚ, όσο «in» τουλάχιστον ήτανε σε αυτή την ηλικία να εντάσσεσαι σε κάποια από τις νεολαίες της παραδοσιακής Αριστεράς.

Έδωσα με τους συντρόφους μου της σπουδάζουσας της Θεσσαλονίκης τη μάχη για τον εκδημοκρατισμό των ΑΕΙ, την εφαρμογή του νόμου 1268/82, την κατοχύρωση της φοιτητικής συμμετοχής, την αλλαγή στον τρόπο της διοίκησης των Πανεπιστημίων, ταυτόχρονα με την προσπάθεια να αλλάξει επιτέλους αυτή η χώρα. Με σταθερό προσανατολισμό ενάντια στο λαϊκισμό, τον «Αυριανισμό» και  τη δεξιά στροφή στην οικονομική πολιτική λιτότητας, το διορισμένο προεδρείο της ΓΣΕΕ και όσα ακολούθησαν.

Δεν ήταν ούτε και τότε της μόδας η παράταξη.

Έζησα το ’89, την προσπάθεια σπίλωσης μιας ολόκληρης παράταξης, τις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου και τη συγκυβέρνηση. Αλλά και τη δικαίωση όχι μόνο του Ανδρέα αλλά και ενός ολόκληρου λαϊκού κινήματος το 1993.

Δεν ήταν ούτε και τότε της μόδας τα πιστεύω μας. Μπορούσαμε όμως και παλεύαμε για αυτά. Πιστεύαμε.

Από το δίλλημα «Άκης ή Σημίτης» επέλεξα … το σπίτι μου. Συνειδητά και καθαρά. Ήταν η περίοδος της αποθέωσης του κρατισμού, των νέων «αρχών», της ανάδειξης «νέων φωστήρων» και της κατοχύρωσης στην καθημερινή μας ζωή των νέων πρακτικών.

Και πάλι δεν ήταν της μόδας η επιλογή αυτή.

Έδωσα το παρόν στη λογική του «Άλλαξε τα όλα» μετά το 2004, όπως και πολλοί άλλοι, πιστεύοντας στον ιστορικό ρόλο αυτής της παράταξης, χωρίς να υπογράψω λευκή επιταγή σε κανέναν και για τίποτα. Άλλωστε δεν θα μπορούσα να αποδεχτώ τη συμβίωση μου με Ανδριανόπουλο και Μάνο…

Δεν ήταν της μόδας και πάλι η παράταξη. Ισα –ίσα που στην προσπάθεια να ξαναμαζευτούν τα πράγματα οι δυσκολίες δεν ήτανε και λίγες.

Στην κρίση του 2007 πήρα καθαρά θέση και δεν περίμενα το που θα πάει το ρεύμα… Έδωσα τη μάχη για την παράταξη σαν υποψήφιος βουλευτής το 2009 πιστεύοντας ότι αυτή η χώρα και μπορεί και δικαιούται να αλλάξει πορεία.

Δεν σιώπησα και δεν πρόκειται να σιωπήσω για τη διάψευση των ελπίδων ενός ολόκληρου λαού, αλλά και για την προσπάθεια διαστροφής της πραγματικότητας.

Δεν είναι και σήμερα της μόδας η παράταξη. Και δεν θα μπορούσε αφού ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά ηττήθηκε.

Ας μη βιαστούν όμως να την τελειώσουν! Ειδικά σήμερα προβάλλει το μέλλον της σαν στοίχημα που εξαρτάται μόνο από εμάς αν θα κερδηθεί ή ΟΧΙ.

Η αναγέννηση της παράταξης θα τεθεί εκ των πραγμάτων την επομένη των εκλογών και αυτή την «ευκαιρία» δεν θα τη χάσουμε. Θα την παλέψουμε, θα την αξιολογήσουμε, θα κρίνουμε το αποτέλεσμα.

Δεν είναι μικρή η ιστορία της, ούτε και η προσφορά της σε αυτόν τον τόπο.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει βαθιές ρίζες, μιας και η αγωνιστική, πλούσια κληρονομιά του βρίσκεται στις μακροχρόνιες διεργασίες και στις πολλαπλές ιδεολογικές εκφράσεις του πολιτικού και κοινωνικού ριζοσπαστισμού.

Από το 1974 μέχρι σήμερα διανύθηκαν 38 χρόνια ζωής, αγώνα, δημιουργικής πράξης και αναζήτησης. 17 χρόνια αντιπολιτευτικής δράσης και τα υπόλοιπα κυβερνητικής ευθύνης, με νίκες  και ήττες. Χαρές και απογοητεύσεις. Ελπίδες και διαψεύσεις. Αντιπαραθέσεις και δικαιώσεις.

Η νέα περίοδος που βρίσκεται μπροστά μας προαναγγέλλει νέα συγκλονιστικά δεδομένα.

Μπροστά μας βρίσκεται μια αφυπνιστική πρόκληση για όλους.

Κανένας, μα κανένας, είτε Έθνος, είτε πολιτικός και κοινωνικός σχηματισμός, είτε απλός άνθρωπος ΔΕΝ μπορεί να μεταθέσει την πρόκληση αυτή όσο και την ευθύνη του.

Μπροστά στην πρόκληση αυτή δεν μπορούμε ούτε να εθελοτυφλούμε, ούτε να αφεθούμε στην τύχη. Την απάντηση ΠΡΕΠΕΙ εμείς να τη διαμορφώσουμε.

Η αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να ανιχνευτεί μέσα από την αναγέννηση στη σκέψη και τις ιδέες, τη σύνθεση της στρατηγικής, τις προτεραιότητες και τα πρόσωπα, τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις του κινήματος με τους πολίτες και την επανασύνδεση του με τις λαϊκές δυνάμεις.

Μια αναγέννηση στα χαρακτηριστικά, τη φυσιογνωμία και τη δημοκρατία της οργάνωσης, στις αξίες και τις ευαισθησίες, στο ήθος και το ύφος όλων ανεξαιρέτως.

Μια αναγέννηση που θα προκαλεί αλλά και θα κατοχυρώνει μια επιθυμητή και αναγκαία υπέρβαση, που δεν θα αρνείται αλλά θα εμπλουτίζει, θα κλιμακώνει και θα ανατροφοδοτεί την 38χρονη πορεία.

Σε αυτή την πρόκληση απαντά καταφατικά μόνο εκείνος που είναι έτοιμος και αποφασισμένος να δώσει μάχες, να διαμορφώσει εξελίξεις.

Ένα πολιτικό Κίνημα σαν ζωντανός και σύγχρονος οργανισμός οφείλει να μην επαναπαύεται στις παλιές δόξες και να μην υποτάσσεται στη μιζέρια της στιγμής.

Το δίλλημα κοιτάμε πίσω ή μπροστά δεν μπορεί να υπάρχει για κανέναν! Είμαστε υποχρεωμένοι να κοιτάμε μπροστά, αν θέλουμε να πάμε και μπροστά και μακριά.

Για αυτό ΔΕΝ θα σηκώσω σημαία ευκαιρίας.

Για αυτό χαίρομαι που και πάλι η επιλογή μου να στηρίξω ΠΑΣΟΚ δεν είναι «της μόδας».

Γιατί η μόδα εύκολα ξεπερνιέται και επιστρέφει σαν εφιάλτης, ειδικά στην πολιτική.

Γιατί πιστεύω ότι στην κρίση του σήμερα οφείλουμε να απαντήσουμε θετικά και επιθετικά. Να αλλάξουμε, να μην υποταχθούμε, να ξεφύγουμε από τις συμπληγάδες του άκριτου και δογματικού λόγου, να κατανοήσουμε τους λόγους της φθοράς και της παρακμής, να ξεχάσουμε τη διαχείριση της εξουσίας σαν αυτοσκοπό.

Για να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ στην αναγκαία και επιθυμητή αναγέννηση της φυσιογνωμίας, της στρατηγικής, της πολιτικής, των ιδεών, των προτύπων , των αξιών και των πρακτικών του, πρέπει να είμαστε παρόντες.

Για αυτό λέω ότι όσοι πίστεψαν και ελπίζουν στις ίδιες ιδέες με τις δικές μας και τα οράματά μας, όσους διαφωνούν ή και κατακρίνουν θέσεις, πρακτικές και κυβερνητικές επιλογές, αλλά συμπορεύονται στους στόχους και τις προτεραιότητες της αναγέννησης, να συστρατευτούν σε ένα πατριωτικό και δημοκρατικό προσκλητήριο Ενότητας, Ανανέωσης και Δράσης.

Γιατί πιστεύω ότι και σε αυτή την ώρα, σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία:

Μπορούμε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να απαντήσουμε αξιόπιστα στις νέες ανάγκες που ο κόσμος, η Ευρώπη και η κοινωνία μας, αλλάζοντας διαρκώς, κυοφορούν σήμερα.

 

Advertisements

4 thoughts on “Δεν μου πάει να σηκώσω σημαία… ευκαιρίας

  1. Θα επανέλθω σε αυτό το ποστ. Να ξαναθέσουμε το ζήτημα μετά τις εκλογές. Εγώ το είπα: θα ακολουθήσω στις 18 Ιούνη όποιο κόμμα μιλήσει για άπλωμα της δημοκρατίας (όπως τα δύο τελευταία άρθρα που ανάρτησα). Το ΠΑΣΟΚ έχει παράδοση. Θα το επιδιώξει ή θα κυριαρχήσει το φιλελεύθερο και μεταρυθμιστικό νεοφιλελεύθερο κλίμα;
    Χρυσοχοΐδης (σήμερα στον flash τον άκουσα): «το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι ένα μικρό κόμμα του 13%. Ή θα διαλυθεί ή θα γίνει μεγάλο κόμμα. Τα έφαγε τα ψωμιά του»

    • Εννοείται ότι μετά τις εκλογές θα τα πούμε και θα τα ξαναπούμε. Ο Χρυσοχοίδης και οι λοιποί, δεν μπορούν να διεκδικούν ρόλο στις εξελίξεις. Είναι οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για την πορεία του ΠΑΣΟΚ…

  2. Ευτυχώς Βασίλη που εγώ έφυγα το 1995 και από τότε δεν σήκωσα σημαία ευκαιρίας ……. στήριζα ανέκαθεν και ακόμα σήμερα πιο επιτακτικά την συγκρότηση ενος πατριωτικού, δημοκρατικού και αριστερού κινήματος για την πολιτική αλλαγή. Το ΠΑΣΟΚ έγινε μικρό γιατί μεταλλάχθηκε και απομακρύνθηκε από τις αρχές του και τις ιδέες του….και δεν μπορώ να συνεισφέρω σε κυβέρνηση συνευθύνης με την ΝΔ και τον Τζήμερο …….αλλά μπορούμε να συγκροτήσουμε την μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη μέσα από τις αρχές και τις ιδέες της 3ης Σεπτέμβρη αρκεί να πιστεύουμε ακόμα στο τρίπτυχο αυτής………και για το τέλος πριν την συνευθύνη ας αναλάβουν και την ευθύνη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s