Η επόμενη ημέρα;

Έχουμε και λέμε:

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δεδομένο για καμία Κυβέρνηση αν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Δηλαδή να υπάρχει ευρεία λαϊκή εντολή και προγραμματική συμφωνία.

Αυτό ξεκαθάρισε για μια ακόμη φορά ο Πρόεδρος του, Β. Βενιζέλος. Και όπως ο ίδιος συμπλήρωσε ο στόχος είναι η συνεργασία των φιλοευρωπαικών δυνάμεων σε ένα μινιμουμ πρόγραμμα που θα οδηγεί στον απεγκλωβισμό από το μνημόνιο σε τρία χρόνια.

Η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς Δεν θέλει συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ για τους λόγους που επικαλείται. Δεν έχει ξεκαθαρίσει με ποιους θα μπορούσε να συνεργαστεί αν αποδειχθεί και στην κάλπη αυτό που όλοι γνωρίζουν: Ότι δεν υπάρχει περίπτωση αυτοδυναμίας.

Θα πάει και πάλι σε εκλογές ελπίζοντας να την πετύχει; Θα αναλάβει κάποια πολιτική πρωτοβουλία με ΛΑΟΣ , Καμμένους και ΣΙΑ; Ουδείς γνωρίζει.

Το ΚΚΕ δεν συνεργάζεται με κανέναν , δεν θέλει να μετάσχει σε καμίας μορφής Κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συνεργάζεται με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα ήθελε Κυβέρνηση Αριστεράς αλλά το πρόβλημα είναι ότι αυτό το απορρίπτουν Παπαρήγα και Κουβέλης. Τα όσα δηλώνει ο Τσίπρας περί μη επιστροφής της διερευνητικής εντολής και για λαϊκά συλλαλητήρια που θα πιέσουν ώστε να γίνει η Κυβέρνηση ου σε κάποια νυχτερινή του ονείρωξη φαντασιώθηκε ανήκουν στη σφαίρα της ψυχολογίας.

Ο Κουβέλης καταγγέλλει ΠΑΣΟΚ  – ΝΔ, απορρίπτει ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ άρα λογικά μένει μόνος.

Η Μπακογιάννη συνεργάζεται με όλους , αλλά το θέμα είναι ότι δύσκολα θα μπει στη Βουλή.

Τέλος ο Καμμένος απορρίπτει ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, φαντάζομαι και ΚΚΕ και απλά γλυκοκοιτάζει προς ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προφανώς δεν φτάνει.

Με απλά λόγια και αν ισχύσουν οι δημόσιες τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών η συγκρότηση Κυβέρνησης την επομένη των εκλογών, φαίνεται αρκετά αδύναμη υπόθεση.

Και άρα μένει να σκεφτούμε όλοι μας το απλό: Τι κάνουμε;

Advertisements

Τελικά τι να ψηφίσω σε αυτές τις εκλογές;

Ένας φίλος μου έστειλε την παρακάτω επιστολή με την επισήμανση ότι θα ήθελε να τη δημοσιεύσω.

Δεν θα μπορούσα να του χαλάσω το χατίρι, άλλωστε είναι απολαυστική, εξομολογητική και εξόχως πολιτική, παρά το ότι άλλοι θα συμφωνήσετε και άλλοι θα διαφωνήσετε.

«Φίλε μου,

Πριν από οτιδήποτε άλλο σε πληροφορώ ότι υγείαν έχω και το όμοιον επιθυμώ και δι’ εσέ. Σε πληροφορώ επίσης ότι ο σκοπός της επιστολής που ακολουθεί είναι απολύτως σοβαρός και ότι τα κίνητρα που με ώθησαν στη συγγραφή της είναι δύο:

1)Να συμβάλω, μέσω της γνωστοποίησης του προβληματισμού μου περί του πρακτέου στις εκλογές της Κυριακής, στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων, τα οποία ίσως αντιμετωπίζετε αυτήν την περίοδο, όπως κι εγώ. (Το πώς θα τα επιλύσεις θα σας το αποκαλύψω στο τέλος, διότι διαφορετικά, πολλοί από σας δε θα μπείτε στον κόπο να διαβάσετε όλη την επιστολή μου).

2) Να αποκτήσω αυτό που λέγεται «αναγνωρισιμότητα» (απλοελληνιστί να γίνω επώνυμος), ώστε στις επόμενες εκλογές που θα πλησιάζω στην τωρινή ηλικία του Βασίλη Λεβέντη και της Αλεξάνδρας-Ντολόρες Ιμπαρούρι-Παπαρήγα, να μπορέσω κι εγώ να γίνω αρχηγός κόμματος.

Οδηγός μου το παράδειγμα των επωνύμων Καμένου και Κατσέλη, οι οποίοι έγιναν, και μάλιστα στο πιτς φιτίλι, αρχηγοί, για να σώσουν την Ελλάδα από το μνημόνιο, όπου την οδήγησαν βασικά τα κόμματα στα οποία ανήκαν ως χτες και οι ίδιοι.

Έρχομαι τώρα στο κυρίως θέμα μου, δηλονότι στον προβληματισμό μου περί του πρακτέου στις εκλογές,  σας εξομολογούμαι, είχα μισοαποφασίσει  να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ . Ο βασικός λόγος που με είχε ωθήσει προς την απόφαση εκείνη ήταν ότι ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πέρα από το μεγάλο πολιτικό (και όχι μόνο…) βάρος του και την πανθομολογούμενη ευγλωττία του, ήταν ο μόνος που είχε το φιλότιμο να μας ζητήσει ξεκάθαρα συγγνώμη για τα λάθη της παράταξής του, που μας έφεραν εδώ που είμαστε. Μια βδομάδα όμως μετά  αναλογιζόμενος την πληθώρα των κομμάτων που συμμετέχουν σ’ αυτές τις εκλογές και τη διασπορά των ψήφων που αποτύπωσαν όλες οι δημοσκοπήσεις, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ειδικά σε τούτη την αναμέτρηση η ψήφος μου έχει χοντρύνει. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δικές σας ψήφους, αδελφοί αναποφάσιστοι.

Έχουν χοντρύνει κι αυτές όπως τα σκόρδα που αραιώνουν. Κι αν δεν το ξέρετε, τα σκόρδα που χοντραίνουν αυτοί που τα διαθέτουν στην αγορά μπορούν να τα πουλήσουν ακριβότερα.

Γι’ αυτό κι εγώ είπα στον εαυτό μου: «Αυτές οι εκλογές χρειάζονται μεγαλύτερη περίσκεψη απ’ ό,τι όλες οι προηγούμενες. Με τόσους και τόσους που ζητούν την ψήφο σου είναι μια ευκαιρία να την “πουλήσεις” ακριβά, πριν οι απανωτές περικοπές της σύνταξής σου σε αναγκάσουν ν’ αρχίσεις να ξεπουλάς ακόμα και τα οικογενειακά σου κειμήλια, για να επιβιώσεις. Δεν υπάρχει, λοιπόν, λόγος να βιαστώ να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ.

Σκέφτηκα μετά τη Ν.Δ.

Όμως εκτός από τα παλιά και νέα αξιόλογα στελέχη της, θυμήθηκα ότι διαθέτει και «βαρίδια» και πολλούς «κουμπάρους». Διαθέτει επίσης από διετίας και πλέον ως ηγέτη τον κ. Σαμαρά, ο οποίος δε μας έχει ζητήσει ούτε μια συγγνώμη, έστω  και για τον τύπο, λες και το κόμμα του δεν έχει καμιά ευθύνη για το χάλι μας. Ύστερα είναι και το άλλο.

Οι εμμονές αυτού του ηγέτη, η αμνησία του και η υποκρισία του. Οι εμμονές του ανέκαθεν με κοψοχόλιαζαν. Παλιά ως σύγχρονος Μακεδονομάχος επέμενε να κηρύξουμε τον πόλεμο κατά των Σκοπιανών, ενώ πρόσφατα, τότε που οι τροϊκανοί απαιτούσαν και τη δική του υπογραφή για να μας χορηγήσουν τη δόση μας, ως σύγχρονος Μεταξάς είχε κολλήσει στο ηρωικό ΟΧΙ κι ως την τελευταία στιγμή δεν έλεγε να ξεκολλήσει…

Παραβλέπω την αμνησία του για το ότι, λ.χ. διέγραψε την Ντόρα, επειδή ψήφισε το μνημόνιο, ενώ λίγο αργότερα διέγραψε τον Καμμένο, επειδή δεν ψήφισε το μνημόνιο. Και την παραβλέπω, γιατί η αμνησία αποτελεί κουσούρι όλων των πολιτικών, ειδικά μετά τη στιγμή που αναλαμβάνουν έστω και παροδικά, όπως ο συμπαθέστατος Καρατζαφέρης, κυβερνητικές ευθύνες. Αδυνατώ πάντως να παραβλέψω την υποκρισία του, ιδιαίτερα όταν τον ακούω να μιλάει όχι απλά για πρωτιά της Ν.Δ. αλλά για αυτοδύναμη κυβέρνηση των Φαήλων του!!

Πού πας, ρε Καραμήτρο, ξυπόλητος στ’ αγκάθια;

Με τόσους «υπερπατριώτες» στην πολυκατοικία -Καρατζατέτοιους, Μιχαλολιάκους, Καμμένους κι άλλους ξεκομμένους, πρέπει να είσαι ιδιώτης, με την ψυχολογική έννοια του όρου, για να μιλάς για αυτοδυναμία.

Ιδιώτης δεν είσαι!

Και τα δημοσκοπικά μαντάτα ασφαλώς τα πήρες. Είσαι βέβαιος, λοιπόν, ότι, στην καλύτερη περίπτωση για σένα, μετά τις εκλογές θα συγκυβερνήσεις και μάλιστα, όχι όπως τώρα, ως «αντιπολιτευόμενη συγκυβέρνηση!», που σου κοπανάει κάθε τρεις και λίγο ο Βενιζέλος, για να σου τη σπάσει. Και η δυσάρεστη αυτή βεβαιότητα «σου βγαίνει», όταν μιλάς, με «μείγμα» -για να χρησιμοποιήσω την προσφιλή σου λέξη-απλανούς βλέμματος, άγχους και ξινίλας. Άρα, το να μιλάς, χωρίς να πιστεύεις, για αυτοδύναμη κυβέρνηση αποτελεί υποκρισία.

Κι εγώ, ο ψηφοφόρος, από υποκρισία των πολιτικών τόσα χρόνια έχω χορτάσει.

Λοιπόν, η μοναδική αρχηγός κόμματος που δεν υποκρίνεται ότι ξέχασε ή ότι απορρίπτει τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων είναι η προαναφερθείσα κυρία Αλεξάνδρα-Ντολόρες, η οποία παραδέχεται ότι ο δικομματισμός, αν και πληγωμένος, έχει ψωμί ακόμα. Ας εξετάσω και τη δική της εναλλακτική πρόταση σκέφτηκα.

Τι μας προτείνει η Ελληνίδα Πασιονάρια;

Μας καλεί πρωτίστως να απαλλαγούμε «από παλιές και νέες αυταπάτες» και να ψηφίσουμε το κόμμα του λαού (για να γίνουμε κι εμείς λαός, γιατί όσοι ψηφίζουν άλλα κόμματα δεν είναι λαός).

Ξέρει ότι το ΚΚΕ δε θα κυβερνήσει σ’ αυτήν τη φάση, αλλά, αν το ενισχύσουμε , (ως αξιωματική;; αντιπολίτευση) θα καταργήσει μονομερώς το επαχθές χρέος, που δημιούργησε η καπιταλιστική κρίση. Το σημαντικότερο πάντως που θα πετύχουμε με την ενίσχυσή του είναι ότι θα το βοηθήσουμε να πλησιάσει στο βασικό του σκοπό, που είναι η επανάσταση, δια της οποίας θα οδηγηθούμε στον επίγειο παράδεισο του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Πολύ ωραία και πολύ δελεαστικά όλα αυτά που μας λέει, η ημετέρα Πασιονάρια, όμως εγώ, λόγω ηλικίας και προβλημάτων υγείας, δεν έχω την πολυτέλεια να περιμένω την επανάσταση. Μία είναι η χαλκέντερη Αλεξάνδρα, η οποία, εκεί γύρω στον Οκτώβριο του 2917, θα τεθεί επικεφαλής της επανάστασης του σύγχρονου εγχώριου προλεταριάτου.

Ένας και μοναδικός είναι και ο κορακοζώητος Μητσοτάκης που θα ζει ακόμα τότε, αφού θα έχει ήδη καμαρώσει την Ντόρα του και στη συνέχεια τον Κούλη του πρωθυπουργό… Εγώ πάντως, που, επαναλαμβάνω, δεν έχω περιθώρια να περιμένω ως τότε, έχω μια πρόταση για την κυρία Αλεξάνδρα, που θα μας οδηγήσει πολύ γρηγορότερα στον επίγειο παράδεισο και μάλιστα χωρίς επανάσταση.

Της προτείνω να συγκεντρωθούν όλοι οι οπαδοί της αυτοθέλητα σε κάποιο νησί. (Υπογραμμίζω τηφράση «να συγκεντρωθούν αυτοθέλητα», για να μην θεωρήσουν κάποιοι ότι μιλάω για εξορίες, αυτά γίνονταν μόνο επί Μεταξά, επί Παπαδόπουλου και επί Στάλιν…).

Έτσι θα έχει τη δυνατότητα να κυβερνήσει η ίδια το νησί τους αυτοδύναμη και με ποσοστό 99,999%, ώστε να αποδείξει και στους υπόλοιπους Έλληνες πόσο εύκολο και πόσο ρεαλιστικό είναι με την πολιτική της να μετατρέψει ολόκληρη την Ελλάδα σε επίγειο παράδεισο. Ώσπου να γίνει αυτό, που θα μας κάνει όλους να ζητήσουμε να γενικευτεί το δικό της σύστημα διακυβέρνησης, είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να βρω κάτι άλλο να ψηφίσω.

Κάπως έτσι, έφτασα στον ΣΥΡΙΖΑ και στους «συριζαίους», όπως τους αποκαλεί εκείνη.

Νέος και ωραίος ο αρχηγός τους ο Αλέξης.

Ωραίος ως ο Άδωνις (ο αρχαίος κι όχι ο σύγχρονος ο Μπουμπούκος, που αν είχε παραμείνει στο πλευρό του Κατρατζαφέρη, όπως ο αδελφός του ο Λεωνίδας, θα είχα αποφασίσει να ψηφίσω ΛΑΟΣ).

Ασφαλώς, εκτός από τα νιάτα του και την ομορφιά του, απολαμβάνω κι εγώ μαζί με τους «συριζαίους» το χαρακτηριστικό εισαγγελικό ύφος του, όταν επιτίθεται στα δυο «πρώην μεγάλα κόμματα» και στον «τραπεζοϋπάλληλο κ.Παπαδήμο».

Επιπλέον, σκέφτομαι ότι ο Αλέξης, θα μπορούσε να μας εξασφαλίσει και τζάμπα πετρέλαιο από τον Τσάβες! Όμως,  αυτή η ελκυστική και εκτονωτική του θυμού μας μονομερής κατάργηση του χρέους που επαγγέλλεται (μαζί με τους λοιπούς «αντιμνημονιακούς») και ο Αλέξης, θα μας κολλήσει διεθνώς τη ρετσινιά του «μπαταξή». Τόσα χρόνια δεν άκουσα αρχηγό ή παράγοντα κάποιου κόμματος να λέει πως οι ξένοι μας δάνειζαν με το ζόρι. Πώς, λοιπόν, εγώ-μια ζωή συνεπής με τις οικονομικές μου υποχρεώσεις- μπορώ τώρα στα γεράματα να γίνω μπαταξής; Είναι δυνατόν να το παίξω Ντάριο Φο με το« δεν πληρώνω δεν πληρώνω» κι από πάνω να ζητήσω και τα ρέστα από τους δανειστές μας, επειδή τάχα μας δάνειζαν τοκογλυφικά και με το ζόρι;

Θα ’θελα, λοιπόν, να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δε θα το κάνω.

Όχι μόνο γιατί δε θέλω να χαρακτηριστώ κι εγώ μπαταξής, αλλά και αρκετούς άλλους λόγους, που η στενότητα του χώρου δε μου επιτρέπει να αναφέρω.

Κάπως έτσι, όπως συμβαίνει με τις μωρές (πρώην) παρθένες, αρχίζοντας να ερωτοτροπώ με την προσδοκία ενός γάμου και τερματίζοντας απογοητευμένος την παροδική μου σχέση, μετά τη διάψευση της προσδοκίας μου, επισκέφθηκα και την γκαρσονιέρα του μειλίχιου και μετριοπαθούς κ. Κουβέλη, όπως και το μπουντουάρ της Ντόρας, της Λούκας και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων. Κι όταν τελείωσα με τις βίζιτες στους επώνυμους, συνέχισα με τους ημιεπώνυμους, φθάνοντας ακόμα και σε κάποιους τελείως άγνωστους σε μένα και τους φίλους μου, όπως κάποια νεαρά και εμφανίσιμη υποψήφια του κ. Καμμένου, που με πολλά υποσχόμενο χαμόγελο στη φωτογραφία της δηλώνει «Ευρωπαιολόγος»!

Στο διαμέρισμα που βρίσκεται δεξιά από αυτό του κ. Καμμένου δεν τόλμησα να μπω, γιατί έχω ακούσει πως οι ένοικοί του, έτσι και τους πεις κάτι ενάντια στα πιστεύω τους ή αν σε θεωρήσουν λαθρομετανάστη, δέρνουν άσκημα.

Εγώ βέβαια δε μοιάζω λαθρομετανάστης. Μερικές φορές όμως, όταν δε συμφωνώ με αυτά που ακούω ή με αυτά που βλέπω, δυσκολεύομαι να κρατήσω κλειστό το έρμο το στόμα μου. Για το λόγο αυτό, αλλά και γιατί στην ηλικία μου δεν το αντέχω το ξύλο, αυτή την επίσκεψη δεν την αποτόλμησα.

Με δεδομένη ωστόσο την άγνοια πολλών ψηφοφόρων νεαρής ηλικίας για την τύχη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, τολμώ να κάνω μια δυσάρεστη πρόβλεψη. Φοβάμαι ότι η οργή τους και η επιθυμίας τους να τιμωρήσουν με την ψήφο τους παλιούς και επώνυμους «μαλακούς» πολιτικούς που μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση, μαζί με κάποιους μη επώνυμους αλλά νέους και άσχετους «μαλακούς», θα στείλουν στη Βουλή και κάποιους «σκληρούς» από αυτούς που μένουν δίπλα στον κ. Καμένο.

Τελειώνω με μια κυνική εξομολόγηση, γιατί μακρηγόρησα.

Μετά τον προβληματισμό μου για το κόμμα που θα ψηφίσω την Κυριακή, είπα για πρώτη φορά στη ζωή μου να ψηφίσω με αποκλειστικό κριτήριο το προσωπικό μου συμφέρον.

Όσο για το κόμμα που σκέφτηκα να ψηφίσω είναι το υπ’ αριθμόν 33στον κατάλογο των 36 που δηλώθηκαν στον Άρειο Πάγο ότι θα συμμετάσχουν στις εκλογές!

Το πώς θα με βοηθήσει θα το καταλάβεις διαβάζοντας τον κάπως μακρύ τίτλο του.

Το κόμμα, λοιπόν, που επέλεξα λέγεται: «Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ.Ε.Κ.Ε.)(Μ. Τζαλίδης)».

Δε χρειάζεται να σου πω, γιατί σκέφτηκα να ψηφίσω τον κ. Τζαλίδη. Είναι ο μόνος που μου υπόσχεται με σαφήνεια ότι θα αναλάβει τα χρέη μου και θα μου χαρίσει και κανένα οικοπεδάκι, για ν’ αφήσω κληρονομιά στα παιδιά μου. Αν πάντως ως την Κυριακή βρεθεί κάποιος άλλος και μου προσφέρει, αντί για οικόπεδο, κανένα νεοκλασικό στην Αρεοπαγίτου με θέα στην Ακρόπολη, θα τον προτιμήσω…

Αυτά που λες.

Και αφού κόντεψα να πάρω την απόφαση μου πέρασε από το μυαλό μου σαν σε ταινία όλα όσα έγιναν από τη μεταπολίτευση και μετά σε αυτή τη χώρα. Θυμήθηκα ότι αυτή η χώρα δεν ήτανε πάντα έτσι και όλοι μας ζήσαμε πολύ καλές στιγμές.

Τελικά μάλλον επανέρχομαι στην αρχική μου σκέψη.

Επειδή δεν είναι καιρός για δοκιμές και επειδή δεν είναι και καιρός για πειράματα θα τα αφήσω για μιαν άλλη φορά. Θα επιλέξω τη συγγνώμη από τις φούσκες με τα θα, επειδή θέλω να ξέρω στην εκδρομή που θα πάμε και ποιος θα είναι ο οδηγός και που θα πάμε!

Τώρα αν έχουμε κανένα ατύχημα ο Θεός να μας φυλάει

Σε ασπάζομαι»

Λαθραίες προσεγγίσεις

Εν αρχή ήν ο Ανδ. Λοβέρδος που χαρακτήρισε τους μετανάστες «υγειονομική βόμβα».

Την σκυτάλη πήραν τα Μ.Μ.Ε. τα οποία περιέφεραν σε κοινή θέα (μετά από εισαγγελική απόφαση) την φωτογραφία μιας ρωσίδας ιερόδουλης, η οποία είναι φορέας του AIDS και παρείχε ερωτικές υπηρεσίες χωρίς προφύλαξη. Ώστε το υπουργικό μήνυμα ν’ αποκτήσει σάρκα και οστά –μιας γυναίκας θύτη και θύματος ταυτόχρονα.

Μετά ο κίνδυνος πιστοποιήθηκε από το ΚΕΕΛΠΝΟ, μόνο που εδώ καραδοκούσε η διάψευση της κατασκευής. Στις 12 που ασκούσαν «το αρχαιότερο επάγγελμα» οι 10 (οροθετικές κι αυτές, δυστυχώς) αποδείχθηκαν ελληνικής καταγωγής.

Για να καταπιούν την γλώσσα τους όλοι εκείνοι που υιοθέτησαν ρατσιστικά -ας μην μιλήσουμε για τα σεξιστικά- στερεότυπα. Πάντως αυτή τους η εθνολογική προέλευση δεν τις απάλλαξε (και αυτές) από την δημόσια διαπόμπευση.

Μα θα μου πείτε αυτό είναι το θέμα;

Όχι, απλά οι συνδυασμένες και στοχευμένες κινήσεις και επιλογές δύο Υπουργών και κορυφαίων του ΠΑΣΟΚ στρέφουν εδώ και ένα τουλάχιστον μήνα όλο και πιο δεξιά τα μεσαία στρώματα της φοβικής ελληνικής κοινωνίας.

Θυσιάζοντας στο βωμό της επανεκλογής τους και της επόμενης ημέρας βασικές δημοκρατικές αρχές, δημιούργησαν το κατάλληλο κλίμα για να προκύψουν σαν ώριμο φρούτο ακροδεξιές και φασιστικές εκφράσεις στη Βουλή.

Από τη μία τα στρατόπεδα που πρέπει να λειτουργήσουν πάση θυσία πριν τις εκλογές, μπας και ξεχάσουν οι ψηφοφόροι την ξεφτίλα της προηγούμενης περιόδου και τους «αδιάβαστους Υπουργούς Σωτήρες» και από την άλλη η επίθεση στους μετανάστες για όλα τα κακά της μοίρας μας!

Μα είναι δυνατόν;