Την επομένη μιας ανθρώπινης τραγωδίας

Η επιλογή είναι πάντοτε αυτή που κρίνεται.

Και η επιλογή να δώσει ένας συνάνθρωπος μας τέλος στη ζωή του με τόσο τραγικό αλλά και ηχηρό ταυτόχρονα τρόπο, δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Δεν μπορεί παρά να προβληματίσει. Να θέσει έτσι κι αλλιώς ερωτήματα που ίσως τα συναντούμε καθημερινά και για λίγο έστω να μας οδηγήσει όλους μας στη θέση του.

Τη στιγμή της συναισθηματικής έντασης είναι βέβαιο πως η μεταφορά του καθένα μας στη θέση του ανθρώπου που επέλεξε την αυτοκτονία είναι μια πραγματικότητα.

Εμείς στη θέση του πως θα λειτουργούσαμε; Τι θα κάναμε; Ποιες θα ήταν οι επιλογές μας;

Άγνωστο. Θα μου πείτε εξαρτάται και από άλλους παράγοντες. Ναι αλλά…

Αλλά έτσι γράφεται το τέλος, όχι η αρχή. Και μπορεί να είναι έντονος ο συμβολισμός, ακόμη πιο δυνατά τα μηνύματα, πιο ηχηρά αλλά …

Δεν είναι η λύση. Ούτε η πρόταση για να ανατρέψει κανείς, ακόμη και τις αιτίες που οδηγούνε σε αυτή την πράξη. Προτείνει αδιέξοδο στη δικιά της αδιέξοδη λογική.

Όχι δεν μπορώ να την ηρωοποιήσω.

Γιατί τότε πως θα πρέπει να χαρακτηρίσω την οικογένεια των συνταξιούχων που επιβιώνουν με 600 ευρώ και δε λένε όχι στις «απαιτήσεις» των εγγονών τους;

Πως θα πρέπει να χαρακτηρίσω την οικογένεια που με ένα κουρεμένο μισθό προσπαθεί να σπουδάσει τα παιδιά της, στερούμενη σχεδόν τα πάντα;

Ναι, αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Μια κοινωνία που μεγάλο μέρος της φτωχοποιείται  βάναυσα, πρέπει να αντιδράσει. Αλλά η αντίδραση πρέπει να είναι τέτοια που να δίνει προοπτική. Να μην οδηγεί σε αδιέξοδο.

Συλλογική και όχι ατομική δράση . Ρεαλιστική και όχι φανταστική διαδρομή εξόδου από την κρίση. Αλληλεγγύη και πίστη στην αναγκαιότητα να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τις εξελίξεις των επόμενων χρόνων. Αυτογνωσία, αυτοκυριαρχία και αποτελεσματικότητα σε όλες τις μορφές της καθημερινής μας λειτουργίας.

 Όχι δεν είμαι της λογικής του καλάσνικοφ. Μια ματιά στις κοινωνίες που το χρησιμοποίησαν θα σας δώσει να καταλάβετε το γιατί. Η Βόρεια Αφρική είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Δεν είμαι της λογικής της αυτοχειρίας. Μια ματιά στο Θιβέτ αρκεί.

Υπάρχουν τα όπλα της Δημοκρατίας.

Μόνο που δεν μάθαμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά, γιατί αυτά είναι πιο δύσκολα στη «χρήση», από το πάτημα μιας σκανδάλης. Και για αυτό οι μόνοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς και κανένας άλλος.

Είναι σωστό, ηθικά και πολιτικά, το αίτημα «να μην θρηνήσουμε άλλες ανθρώπινες θυσίες στον βωμό ενός άπληστου συστήματος».

Κυρίως όμως να μην αφήνονται στο έλεός τους όσοι πλήττονται, βασανίζονται, υποφέρουν.

Advertisements

One thought on “Την επομένη μιας ανθρώπινης τραγωδίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s