Να μην περάσει στα ψιλά…

Σημειώνω από τη χθεσινή ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ:

«Η ηθική κρίση μετατρέπεται σε κρίση πολιτικής νομιμοποίησης, το πολιτικό πρόβλημα ξαναγίνεται τώρα το πιθανό αίτιο ενός ακόμη μεγαλύτερου οικονομικού προβλήματος, είμαστε δηλαδή στα πρόθυρα ενός μεγαλύτερου φαύλου κύκλου. Πρέπει να σπάσουμε το φαύλο κύκλο. Πρέπει η κρίση να μην εκκολάψει το αυγό του φιδιού, να μην το εκκολάψει πλήρως.

Γι’  αυτό και ο αγώνας κατά της ακροδεξιάς, ο αγώνας υπέρ του κράτους δικαίου, υπέρ των δικαιωμάτων, υπέρ των αξιών μας και των ιδεολογικών και ηθικών προταγμάτων μας είναι ένας αγώνας που δεν αφορά μια πολιτική οικογένεια, δεν επιχαίθρει το ΠΑΣΟΚ επειδή εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα στο χώρο της συντηρητικής ή της άκρας δεξιάς.»

Και παρακάτω:

«Η χώρα είναι αντιμέτωπη με τον κίνδυνο του εκφασισμού της κοινωνίας, όπου ζούμε συνθήκες μεσοπολεμικής δημοκρατίας και μπορεί να δούμε δυνάμεις που δεν πιστεύουν στη δημοκρατία στη Βουλή»

Χαίρομαι που από ότι φαίνεται η δημοσκοπική άνοδος της ακροδεξιάς αλλά και η εμφάνιση της σύγχρονης μορφής του ακραίου δεξιού λαϊκισμού (Καμμένος) ενεργοποιεί τα πολιτικά αντανακλαστικά του ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που η αντιπαράθεση θα πρέπει να πάρει μόνιμα και συγκροτημένα χαρακτηριστικά.

Ειδικά όταν τα αποτελέσματα της κρίσης, ανεργία και ξενοφοβία, δημιουργούν το απαραίτητο υπόστρωμα για την ανάπτυξη τέτοιων φαινομένων.

Ας θυμούνται όλοι το παράδειγμα της Γαλλίας τη δεκαετία του ’80. Εκεί που το κάστρο της Κομμουνιστικής Αριστεράς, η Μασσαλία, λόγω της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και της φτώχειας μετατράπηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα σε κάστρο του Λεπέν.

Αν η Δημοκρατία νοιώθει ισχυρή αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκοιμιέται όταν οι εχθροί της χτυπάνε την πόρτα της.

Advertisements

Επικοινωνιακές ακροβασίες

Προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου με τις πολιτικές εξελίξεις.

Τα κόμματα προσπαθούν να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια και ορισμένοι βέβαια που θεωρούν εαυτόν σίγουρο τρέχουν να προλάβουν τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και να βελτιώσουν την εικόνα τους πολύ πριν αρχίσουν και μετρούν οι τηλεοπτικές εμφανίσεις. Γι’ αυτό άλλωστε βλέπετε πέντε πέντε σε κάθε παράθυρο. Εδώ που τα λέμε δεν έχουν και τίποτα να προσθέσουν τα πολιτικά στελέχη τα οποία προσπαθούν να υπενθυμίσουν την παρουσία τους. Και βεβαίως σε ότι αφορά τους νέους θα πρέπει κάποιος να τους μάθει. Σε ότι αφορά τους παλιούς όμως, όπως και να το κάνουμε τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Παράλληλα, όταν διαβάσεις όλες αυτές τις παρεμβάσεις που κάνουν καταλαβαίνεις το μείζον πολιτικό θέμα που δεν είναι η ουσία των πολιτικών παρεμβάσεων ή των κοινοβουλευτικών παρεμβάσεων, αλλά είναι η επικοινωνία. Δεν είναι το θέμα να μιλήσουμε ή να προβλέψουμε σ’ αυτή την φάση τι θα γίνει και πως θα γίνει. Το μεγάλο θέμα είναι να κατανοήσουμε την ουσιαστική διαφορά μεταξύ της επικοινωνίας που επιδιώκουν και της ουσίας που θα έπρεπε να αναδεικνύουν. Βέβαια όσο η κυβέρνηση παρατείνει την ημερομηνία ανακοίνωσης των εκλογών τα σενάρια παίρνουν και δίνουν, οι εκτιμήσεις γίνονται περισσότερο σημαντικές και τα παράθυρα μοιάζουν μπουκωμένα κάθε μέρα. Άντε τώρα να ξεχωρίσεις την ουσία από την επικοινωνία.

Συγχρόνως εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων το περιεχόμενο των παρεμβάσεων σε κάποιες παλιότερες περιπτώσεις θα είχε κόστος ακόμα και την έξοδο από το ψηφοδέλτιο. Αυτή την εποχή όμως δύσκολα τα κόμματα προχωρούν σε τέτοιες κινήσεις. Αυτό άλλωστε το ξέρουν και οι υποψήφιοι. Γι’ αυτό ακροβατούν.

Γ.Π.

Από την εφημερίδα «ΗΜΕΡΑ» της Λαμίας

Την επομένη μιας ανθρώπινης τραγωδίας

Η επιλογή είναι πάντοτε αυτή που κρίνεται.

Και η επιλογή να δώσει ένας συνάνθρωπος μας τέλος στη ζωή του με τόσο τραγικό αλλά και ηχηρό ταυτόχρονα τρόπο, δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Δεν μπορεί παρά να προβληματίσει. Να θέσει έτσι κι αλλιώς ερωτήματα που ίσως τα συναντούμε καθημερινά και για λίγο έστω να μας οδηγήσει όλους μας στη θέση του.

Τη στιγμή της συναισθηματικής έντασης είναι βέβαιο πως η μεταφορά του καθένα μας στη θέση του ανθρώπου που επέλεξε την αυτοκτονία είναι μια πραγματικότητα.

Εμείς στη θέση του πως θα λειτουργούσαμε; Τι θα κάναμε; Ποιες θα ήταν οι επιλογές μας;

Άγνωστο. Θα μου πείτε εξαρτάται και από άλλους παράγοντες. Ναι αλλά…

Αλλά έτσι γράφεται το τέλος, όχι η αρχή. Και μπορεί να είναι έντονος ο συμβολισμός, ακόμη πιο δυνατά τα μηνύματα, πιο ηχηρά αλλά …

Δεν είναι η λύση. Ούτε η πρόταση για να ανατρέψει κανείς, ακόμη και τις αιτίες που οδηγούνε σε αυτή την πράξη. Προτείνει αδιέξοδο στη δικιά της αδιέξοδη λογική.

Όχι δεν μπορώ να την ηρωοποιήσω.

Γιατί τότε πως θα πρέπει να χαρακτηρίσω την οικογένεια των συνταξιούχων που επιβιώνουν με 600 ευρώ και δε λένε όχι στις «απαιτήσεις» των εγγονών τους;

Πως θα πρέπει να χαρακτηρίσω την οικογένεια που με ένα κουρεμένο μισθό προσπαθεί να σπουδάσει τα παιδιά της, στερούμενη σχεδόν τα πάντα;

Ναι, αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει. Μια κοινωνία που μεγάλο μέρος της φτωχοποιείται  βάναυσα, πρέπει να αντιδράσει. Αλλά η αντίδραση πρέπει να είναι τέτοια που να δίνει προοπτική. Να μην οδηγεί σε αδιέξοδο.

Συλλογική και όχι ατομική δράση . Ρεαλιστική και όχι φανταστική διαδρομή εξόδου από την κρίση. Αλληλεγγύη και πίστη στην αναγκαιότητα να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τις εξελίξεις των επόμενων χρόνων. Αυτογνωσία, αυτοκυριαρχία και αποτελεσματικότητα σε όλες τις μορφές της καθημερινής μας λειτουργίας.

 Όχι δεν είμαι της λογικής του καλάσνικοφ. Μια ματιά στις κοινωνίες που το χρησιμοποίησαν θα σας δώσει να καταλάβετε το γιατί. Η Βόρεια Αφρική είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Δεν είμαι της λογικής της αυτοχειρίας. Μια ματιά στο Θιβέτ αρκεί.

Υπάρχουν τα όπλα της Δημοκρατίας.

Μόνο που δεν μάθαμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά, γιατί αυτά είναι πιο δύσκολα στη «χρήση», από το πάτημα μιας σκανδάλης. Και για αυτό οι μόνοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς και κανένας άλλος.

Είναι σωστό, ηθικά και πολιτικά, το αίτημα «να μην θρηνήσουμε άλλες ανθρώπινες θυσίες στον βωμό ενός άπληστου συστήματος».

Κυρίως όμως να μην αφήνονται στο έλεός τους όσοι πλήττονται, βασανίζονται, υποφέρουν.