Τα κλουβιά της πολιτικής απομόνωσης!

Δεν είμαι υπέρ των διαμαρτυριών στις παρελάσεις. Ούτε με τον ένα ούτε με τον άλλο τρόπο. Θεωρώ ότι είναι και λάθος επιλογή και στέλνει λάθος μηνύματα.

Αυτό όμως που είδαμε ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία. Ένα πολιτικό σύστημα υπό αστυνομική προστασία, υπερβολές εκατέρωθεν, αλλά κυρίως μια πρόβα τζενεράλε ενός αστυνομικού κράτους που με την επιβολή της σιωπής προσπαθεί να προστατεύσει την έξωθεν καλή μαρτυρία μιας χώρας που στενάζει!

Πολιτικοί φοβισμένοι που επέλεξαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία να απέχουν από τις παρελάσεις υπό το φόβο του γιουχαΐσματος και των διαμαρτυριών. Ένα πολιτικό σύστημα υπό «προστασία» που όμως δεν λύνει το πρόβλημα του!

Γιατί δεν είναι μόνο οι ομάδες των ολίγων διαμαρτυρομένων, που δέχτηκαν την άγρια επίθεση των αστυνομικών ομάδων. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που θεωρεί και όχι άδικα, ότι αυτό το πολιτικό σύστημα είναι εχθρός του!

Μόνοι τους οι υποστηρικτές των πολιτικών της άγριας λιτότητας φτιάχνουν τα αόρατα κλουβιά που τους απομονώνουν από την κοινωνία.

Το πρόβλημα για αυτούς είναι ότι στις ερχόμενες εκλογές δεν θα μπορέσει να τους σώσει από την κρίση του λαού καμία αστυνομική δύναμη, κανένας αυταρχικός μηχανισμός καταστολής. Την ψήφο δεν μπορεί κανείς να την κατευθύνει. Ειδικά σήμερα…

 

Advertisements

Η δημοσκόπηση , της δημοσκόπησης …

Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή.

Διαβάζω τις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται  το Σάββατο σε Κυριακάτικες εφημερίδες.

Έχουμε και λέμε:

Προβάδισμα 3,8% υπέρ της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου έναντι του ΠΑΣΟΚ καταγράφει έρευνα της ΚΑΠΑ RESEARCH για το ΒΗΜΑ της Κυριακής. Στην έρευνα η ΝΔ συγκεντρώνει 18,1%, το ΠΑΣΟΚ 14,3%, το ΚΚΕ 8,2%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 7,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ 6%, η ΔΗΜΑΡ 4,9%, το ΛΑΟΣ 3,6%, η Χρυση Αυγή 3,4%, Οικολόγοι Πράσινοι 2,5%, ΔΗΣΥ 2,3%, Κοινωνική Συμφωνία 1,1%, Αρμα Πολιτών 0,7% και αδιευκρίνιστη ψήφος 25,1%.

Στην ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό ο Ευάγγελος Βενιζέλος προηγείται του Αντώνη Σαμαρά με 22,9% έναντι 21,7%. «Κανένας» απάντησε το 52,5%.

Σε δημοσκόπηση της MRB για τη Real News, η ΝΔ συγκεντρώνει 20,3%, το ΠΑΣΟΚ 12,1%, το ΚΚΕ 8,6%, ο Σύριζα 7,9%, η ΔΗΜΑΡ 7,4%, Ανεξάρτητοι Έλληνες 7%, Οικολόγοι – Πράσινοι 3%, ΛΑΟΣ 2,5%, Χρυσή Αυγή 2,6%, ΔΗΣΥ 2,5%, Αρμα Πολιτών 1,5%, Ανταρσυα 1,2% και αδιευκρίνιστη ψήφος 20,5%. (Δεν υπάρχει αναφορά στην Κοινωνική Συμφωνία).

Στη δημοσκόπηση της ΜΑRC για το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής η ΝΔ συγκεντρώνει 17,8%, το ΠΑΣΟΚ 13,2%, το ΚΚΕ 7,5, η ΔΗΜΑΡ 7,35, Ανεξάρτητοι Έλληνες 7,1%, Σύριζα 6%, ΛΑΟΣ2,5%, Χρυση Αυγή 2,3%, ΔΗΣΥ 2,15, Οικολόγοι Πράσινοι 1,9%, Κοινωνική Συμφωνία 1,1% και αδιευκρίνιστη ψήφος 28,2%.

Στη δημοσκόπηση του Έθνους γίνονται αναγωγές στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Σύμφωνα με την αναγωγή αυτή (χωρίς λευκό – άκυρο – αναποφάσιστους) η ΝΔ συγκεντρώνει 24,8% και το ΠΑΣΟΚ 18,4%.

Και μετά όλοι μπορούν να κοιμηθούν ευτυχισμένοι!

Συμπεράσματα: Πρώτη η ΝΔ, δεύτερο το ΠΑΣΟΚ και έπεται συνέχεια. Αυτοδυναμία πάπαλα. Και εδώ αρχίζουν οι «αναλύσεις» που επικεντρώνονται στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ!

Κατανοητή η προσπάθεια να γίνει το άσπρο – μαύρο. Αλλά μεγάλοι και αντικειμενικοί αναλυτές, δεν είναι αλήθεια ότι όταν το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωνε τα ίδια ποσοστά όλοι μιλούσανε για δημοσκοπική κατάρρευση; Σήμερα – είναι βρε η νέα ηγεσία – με τα ίδια ποσοστά μιλάνε για τάση συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ! Δηλαδή αν φθάσει το 20% θα πανηγυρίζουμε για τη μεγάλη νίκη;

Αστειότητες. Όπως ξαναέγραψα όσο οι εκλογές θα πλησιάζουν τόσο το ΠΑΣΟΚ θα ανεβάζει ποσοστά. Όσοι περιμένουν ένα ΠΑΣΟΚ στα επίπεδα του 15% θα αποδειχθούν εξωπραγματικοί. Όσοι καλλιεργούν χαμηλές προσδοκίες – κατά τη γνωστή μέθοδο – για να πανηγυρίσουν για μεγάλη νίκη (κανένα 22-25%) είναι και ανόητοι και επικίνδυνοι.

Η πολιτική δεν είναι εντυπώσεις. Είναι η ουσία. Και για όσους θέλουν να σκέφτονται στοιχειωδώς σοβαρά το μόνο που αναζητά πειστική απάντηση είναι το γιατί ένα κόμμα που πριν από 2,5 χρόνια συγκέντρωσε το 41%, των ψήφων, σήμερα κατάντησε να θεωρεί επιτυχία το 25%! Η ίδια απάντηση θα αναζητηθεί και μετά τις εκλογές.

Όσοι δεν κατανοούν ότι είναι οι πολιτικές που αντιστρατεύονται τη σχέση που χτίστηκε τόσα χρόνια με τον απλό κόσμο, όσοι δεν βλέπουν τις πληγές που άνοιξαν επιλογές ξένες με αυτό που έκφρασε το ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια, όσοι δεν νοιώθουν την απομάκρυνση από τις κοινωνικές δυνάμεις που το στήριξαν εκλογικά το προηγούμενο διάστημα, θα ικανοποιούνται με απλές , επικοινωνιακού χαρακτήρα, αναφορές.

Το πρόβλημα είναι βαθειά πολιτικό και επιζητά άμεσες απαντήσεις.

Και θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο όταν η ζωή των Ελλήνων πολιτών μεταβληθεί σε πραγματική κόλαση, όπως δείχνουν τα πράγματα, μετά τις εκλογές.

Δυστυχώς στην κρίση ιδεολογίας, πολιτικής, στρατηγικής και οράματος προστέθηκε και η ανυπαρξία ελπίδας.

Οπότε ας βολευτούνε όσοι μπορούν με νέες δημοσκοπήσεις….

 

Υπουργοί αιχμάλωτοι των ταξί!

Πέρα από το περιεχόμενο του νομοσχεδίου για τα ταξί, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο το κορυφαίο πολιτικό προσωπικό της χώρας προσεγγίζει μια υπόθεση που κόντεψε να τινάξει τη χώρα στον αέρα το περασμένο καλοκαίρι.

Αυτό που πραγματικά είναι απορίας άξιο αφορά στη στάση των ιδίων προσώπων , για το ίδιο θέμα, σε διαφορετικά Υπουργικά Συμβούλια. Αναφέρομαι στη στάση των μελών των Υπουργικών Συμβουλίων του ΠΑΣΟΚ επί Παπανδρέου και σήμερα επί Παπαδήμου.

Είναι σίγουρο ότι το νομοσχέδιο για τα ταξί που δόθηκε στη δημόσια διαβούλευση, μετά από έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου στις αρχές Σεπτεμβρίου και το οποίο ξαναεγκρίθηκε τον Οκτώβριο από το ίδιο Υπουργικό Συμβούλιο (!) και το οποίο εγκρίθηκε με τις όποιες διαφωνίες και ενστάσεις και από το αρμόδιο ΚΤΕ δεν έχει καμία σχέση με το Νομοσχέδιο που εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο χθες!

Σε αυτά τα Υπουργικά Συμβούλια συμμετέχουν όμως σχεδόν τα ίδια πολιτικά πρόσωπα , πριν ελαχίστων εξαιρέσεων!

Δεν έχει ενδιαφέρον να μάθουμε πως γίνεται να ψηφίζουν διαφορετικά για το ίδιο θέμα;

Και αυτό γιατί ζώντας ένα θέατρο του παραλόγου, εμφανίζεται «περίεργος» ο Ραγκούσης που εμμένει στις απόψεις του, που όντως εγκρίθηκαν από το Υπουργικό, δύο φορές και όχι όσοι αλλάζουν θέση οδηγώντας στην ουσία στο κλείσιμο του επαγγέλματος πριν καν το άνοιγμα του!

Ταυτόχρονα πρέπει να απαντηθεί και το ποια είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί στερείται στοιχειώδους σοβαρότητας η όποια κριτική σε συνεχόμενες αλλαγές θέσεων. Απλούστατα γιατί αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει θέση!

Θυμίζω ότι χθες ο κ. Ραγκούσης μίλησε με σκληρή γλώσσα για το νομοσχέδιο Βορίδη. Είπε:

«-Το νομοσχέδιο αντιμετωπίζει την δημόσια περιουσία, όπως είναι οι άδειες επιβατηγών οχημάτων δημοσίας χρήσης, ως ιδιωτική περιουσία του κατόχου, η οποία μεταβιβάζεται, κληρονομείται και δωρίζεται, άρα διατηρείται η «μαύρη» αγορά, η παραοικονομία και η φοροδιαφυγή.

-Με το εφεύρημα του αλγόριθμου, δεν δίνεται καμία νέα άδεια στην Αττική, στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας.

-Κλείνει πριν κάν ανοίξει και η αγορά των ειδικής μίσθωσης οχημάτων (εννεαθέσιων τουριστικών προμισθωμένων).

-Οι έδρες των ταξί παραμένουν, πλην Αττικής, οι προ-Καποδίστρια Τοπικές κοινότητες και δεν λαμβάνεται υπόψη η νέα διοικητική δομή της χώρας.

Επίσης, ο κ. Ραγκούσης είπε ότι με το νομοσχέδιο αυτό οι εταιρείες ταξί θα μπορούν να έχουν έως το 10% των αδειών, πχ στην Αττική, ενώ το νομοσχέδιο που είχε εισηγηθεί εκείνος, ως υπουργός Μεταφορών, προέβλεπε τη δυνατότητα για δέκα άδειες ανά εταιρεία.

Ο κ. Ραγκούσης χαρακτήρισε το νομοσχέδιο ως «θλιβερή εξαίρεση που προστατεύει τα στενά συμφέροντα μιας μικρής ολιγαρχίας, μια θλιβερή εξαίρεση κοινωνικά άδικη και πολιτικά ανήθικη»

Για την ιστορία:

Η απελευθέρωση των ταξί, με τις γνωστές αντιδράσεις των ταξιτζήδων, τα γνωστά αποτελέσματα το καλοκαίρι, οδήγησε στην έγκριση το Σεπτέμβριο από το Υπουργικό Συμβούλιο του νομοσχεδίου, το οποίο τέθηκε στο διάλογο για να εγκριθεί στην τελική του μορφή τον Οκτώβριο. Η παραίτηση Παπανδρέου και η αλλαγή του Κυβερνητικού σχήματος που οδήγησε στην ανάληψη των υπουργικών καθηκόντων από τον Βορίδη (ΛΑΟΣ τότε) επανέφερε το θέμα με άλλη λογική εκθέτοντας όσους ενώ το ψήφισαν, δέχτηκαν τη νέα του αλλαγή.

Όταν ο Βορίδης βρέθηκε στη ΝΔ και ο Λυμπερόπουλος επανήλθε στην αγκαλιά του Σαμαρά, η δρομολόγηση αυτής της εξέλιξης ήταν αναμενόμενη. Στις πλάτες της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ να αποφασίσει και να υλοποιήσει η ΝΔ καλείται σήμερα να εισπράξει τα προεκλογικά της κέρδη από τη μάχη των ταξί.

Το νομοσχέδιο που έδωσε χθες στη δημοσιότητα ο Ραγκούσης

Η αλληλογραφία με την Τρόικα

 

Τέλος σκανδάλου

Κλείνει, μ’ εξωδικαστικό συμβιβασμό και κύρωση της συμφωνίας στην βουλή, η αντιπαράθεση ελληνικού δημοσίου και SIEMENS. Η γερμανική εταιρία θα καταβάλλει 80 εκατομμύρια ευρώ, μέσω συμψηφισμού απαιτήσεων των δύο μερών. Επίσης 90 εκατομμύρια της SIEMENS προς το δημόσιο για χρηματοδότηση «φορέων και δραστηριοτήτων» του και δέσμευση της εταιρίας για επενδυτικό σχέδιο ύψους 100 εκατομμυρίων ευρώ.

Ασήμαντα ποσά σε σχέση με τα όσα αποκόμισε η SIEMENS, η οποία εμπιστεύεται «την δυναμική και την ανθεκτικότητα της οικονομίας της Ελλάδας». Έτσι σβήνουν οι μεγαλεπήβολες δηλώσεις για κυνήγι των υπευθύνων της εταιρίας, παχυλές αποζημιώσεις κτλ.

Ο Χριστοφοράκος, ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης κι όσοι έμειναν άγνωστοι μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.

Ο αγώνας τους (υπέρ μίζας) τώρα δικαιώνεται.

 

Κάποιες πρώτες σκέψεις σχετικά με τις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ.

Η συμμετοχή: Ανάλογα με το πώς θα το  κρίνει ο καθένας. Ακούω και διαβάζω: «Ξεπέρασε τις προσδοκίες», «απίστευτα καλή σε σχέση με τις συνθήκες», «μίλησε η βάση του ΠΑΣΟΚ» κ.α

Σημειώνω:

Συνθήκες : τις διαμορφώνεις με βάση την πολιτική σου και τα αποτελέσματα της. Οι χειρότερες  πολιτικές συνθήκες θέλουν επιτέλους συγκεκριμένη ανάλυση και εξήγηση. Για αυτές όμως που υπάρχουν την ευθύνη τη φέρνουν όσοι διαμόρφωσαν και στήριξαν πολιτικές που οδήγησαν σε απομάκρυνση του ΠΑΣΟΚ από τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά το στήριζαν. Δεν μπορώ να πανηγυρίσω γιατί ψήφισαν ελάχιστοι σε σχέση με το 2007.

Προσδοκίες: τις καλλιεργείς. Ανάλογα με αυτά που στοχεύεις ή σχεδιάζεις. Ανάλογα με το πώς θέλεις να διαχειριστείς την επόμενη ημέρα. Ένα κόμμα εξουσίας όμως μπορεί να καλλιεργεί χαμηλές προσδοκίες;

Η βάση: Μεγάλη η κουβέντα. Ακόμη και αν δεχτούμε ότι ψήφισαν όλα τα μέλη του ΠΑΣΟΚ ο αριθμός των ψηφισάντων είναι μικρότερος. Τα στελέχη του ψήφισαν , ναι και καλά έκαναν, με την όποια λογική συμμετείχαν στις εκλογές. Υπήρχε όμως παντελής απουσία κοινωνικών ομάδων που πρέπει να προβληματίσει. Το ότι ο μέσος όρος ηλικίας έφθανε στα 60 χρόνια (!), το ότι απουσίαζε παντελώς η νεολαία, το ότι απουσίαζαν οι μικρομεσαίοι και η πλειοψηφία των αγροτών, λέει πολλά σε ότι αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζουν το άλλοτε στήριγμα τους, αυτοί που περισσότερο έχουν πληγεί από την κρίση και τη διαχείριση της. Ταυτόχρονα χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ ως ένα γηρασμένο κομματικό φορέα, με ότι αυτό συνεπάγεται!

Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης: Αυτό που πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι λειτουργεί για το κόμματα εξουσίας. Και που σίγουρα έχει να κάνει με τα διάφορα προσωπικά ή και συλλογικά συμφέροντα, όχι κατ’ ανάγκη κακά. Αυτό και υπάρχει και θα εκφραστεί στην κάλπη των εθνικών εκλογών για όσους έχουν ψευδαισθήσεις ότι το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ θα είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Αλλά αυτό δεν δίνει προοπτική. Θυμίζει την τελική επιστράτευση των εφέδρων προκειμένου να πέσουν σε μια μάχη που έχει ήδη κριθεί. Αν όμως οι εφεδρείες σου έχουν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά …τότε;

Η προοπτική: Μπορεί να συζητηθεί μόνο αν απαντηθούν τα αίτια της βαθειάς πολιτικής και οργανωτικής κρίσης του. Δεν είναι θέμα προσώπων, μηχανισμών ή ισορροπιών. Για να απαντηθούν όμως αυτά θα πρέπει να αποδοθούν οι ευθύνες που αναλογούν σε αυτούς που κίνησαν τα νήματα. Για να το πω πιο απλά: Το κεντρικό πολιτικό προσωπικό, είναι και πολιτικά εκτεθειμένο και απαξιωμένο στη συνείδηση των απλών μελών και των πολιτών. Πολύ περισσότερο δε δεν μπορεί σαν συστατικό στοιχείο της κρίσης να απαντήσει στο ερώτημα : πως βγαίνουμε από αυτή. Άρα η καλώς εννοούμενη ανανέωση αποκτά στρατηγική σημασία για το αύριο. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας εκ των κορυφαίων δεν θέλει να βγει από το «παιχνίδι»…

Ο νέος πρόεδρος:  Η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει για τον Βενιζέλο, που πρέπει ν’ αποδείξει ότι οι πολυθρύλητες ικανότητές του δεν περιορίζονται στην ευφράδεια και τον φλεγματικό κυνισμό που συχνά εκπέμπει. Η ιστορία θ’ αποδείξει αν θα καταγραφεί σαν ο αναγεννητής του «κυβερνο – ΠΑΣΟΚ» ή αν θα χαθεί κι εκείνος μαζί του. Απαραίτητη προϋπόθεση να εκφράσει το όλον ΠΑΣΟΚ – αυτό που υπάρχει – και όχι να συνεχίσει επιλογές που οδήγησαν τον προκάτοχο του στην απαξίωση και τον πολιτικό διασυρμό. Οι όποιες επιλογές, οι όποιες πρωτοβουλίες πρέπει να ληφθούν άμεσα καθώς οι εκλογές θα αποτελέσουν και το πρώτο crash test.

Για όλους μας: Για όσους εν πάση περιπτώσει ασχολούνται ακόμα με την αγνή πλευρά της πολιτικής. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι περιμένουμε αλλά και το γιατί θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Εντάξει για κάποιους από εμάς το ζητούμενο είναι να προσφέρουμε ότι μπορούμε και εφόσον μας ζητηθεί. Ζητούμενο επίσης να συνεχίσουμε να καταθέτουμε τις απόψεις μας, τους προβληματισμούς, τις διαφωνίες, τις θέσεις μας, αν μας το επιτρέψουν.

Αυτή όμως η διάθεση κάποτε τελειώνει και δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη για κανέναν. Στα κόμματα που η παραγωγή στελεχών δεν έχει σχέση με τις διεργασίες της κοινωνίας αλλά με την παλαιοκομματική λογική «με υπηρετείς ή όχι», τα περιθώρια για επιπλέον θυσίες έχουν στενέψει δραματικά. Δεν υπάρχουν.

Για επίλογο: Προτιμώ να μείνω προβληματισμένος από το να συμμετάσχω σε αβάσιμους πανηγυρισμούς.

Φοβάμαι ότι η έκφραση της ελπίδας πολλών ηλικιωμένων ψηφοφόρων την Κυριακή θα χαθεί στις επιταγές της νέας δανειακής σύμβασης.

Φοβάμαι ότι οι κωλοτούμπες, οι χειροκροτητές, οι λίγοι, οι εξαρτώμενοι, οι αυλοκόλακες θα επιβιώσουν. Τους έχει ανάγκη το σύστημα, δεν τους έχει ανάγκη ο κόσμος.

Φοβάμαι ότι πολλοί ήδη βολεύονται με ένα ποσοστό 20-25% στις επόμενες εκλογές, αποδεχόμενοι τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε κόμμα συνδιαχειριστή μιας κατευθυνόμενης εξουσίας.

Φοβάμαι όσους αρχίζουν και δεν τελειώνουν ΠΟΤΕ αυτό που αναλαμβάνουν!

Είμαι σίγουρος όμως ότι αυτή η κρίση και οι διεργασίες που έχουν ξεκινήσει θα οδηγήσουν σε ανατροπές και δημιουργία νέων αξιών αλλά και νέου επιπέδου συνειδητοποίησης ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Η απαίτηση τους να εκφραστούν θα δώσει τις λύσεις που θα αποδειχθούν σωτήριες για τη χώρα. Πράγματι ελπίδα υπάρχει.

 Προχωράμε λοιπόν!

Αρχίζουμε …να τελειώνουμε!

«Ο ήλιος είναι μια ζωογόνος δύναμη. Δεν χρειάζεται να τον έχουμε παντού!»:

η απάντηση του Β. Βενιζέλου στην ερώτηση δημοσιογράφου για το γιατί δεν υπάρχει στο φόντο ούτε το σήμα , ούτε καν το όνομα του κόμματος του οποίου φιλοδοξεί να ηγηθεί.

Και ήταν μια από τις πολλές απαντήσεις που όχι μόνο δεν έδιναν κάτι σε αυτόν που παρακολουθούσε τη συνέντευξη αλλά αντίθετα τον απογοήτευαν ακόμη περισσότερο.

Χωρίς στόχευση, χωρίς προγραμματικό λόγο, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ειλικρίνεια.

Όταν για παράδειγμα ρωτήθηκε για τα άθλια γεγονότα στην Ιπποκράτους, δεν είπε κουβέντα για το πάπλωμα.

 Όταν ρωτήθηκε για το γιατί θα πρέπει ο Έλληνας πολίτης να τον εμπιστευτεί αφού και ο ίδιος είναι εκφραστής ενός συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος, μας θύμισε τη λαϊκή καταγωγή του και το ότι φοίτησε σε δημόσια σχολεία!

Η έπαρση και το «εγώ» ήταν εκεί. Η προσπάθεια να «δαφνοστεφανώσει» την τελευταία διαπραγμάτευση ήταν εκεί! Μαζί με τα τετριμμένα περί «συγγνώμης», «νοιώθω τι περνά ο άνεργος», «καταλαβαίνω που βρισκόμαστε»…

Και την ίδια ώρα που μιλά για την αλήθεια εμφανίζει ως βασικό στόχο την πρωτιά στις εκλογές! Λες και κανένας δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, λες και τέτοιες υπερβολές έχουμε ανάγκη να ακούσουμε!

Η ευφράδεια δεν μπορεί να καλύψει το πολιτικό έλλειμμα. Και σήμερα για μια ακόμη φορά έδειξε ξένος με αυτό που καλείται να υπηρετήσει. Όχι σε επίπεδο εφαρμοσμένων πολιτικών αλλά σε επίπεδο οράματος, αξιών και αρχών.

Αφήνω για το τέλος το «αρχίζουμε»…

Κάτω από άλλες συνθήκες ίσως και να μπορούσε κάτι να πει. Σήμερα όμως;

Τι αρχίζουμε; Τι τελειώσαμε για να αρχίσουμε;

Τελειώσαμε με τις αρχές και τα οράματα του ΠΑΣΟΚ; Τελειώσαμε με τις κοινωνικές δυνάμεις τα συμφέροντα των οποίων έπρεπε να υπηρετήσουμε; Τελειώσαμε με τους προηγούμενους για να έρθουν οι επόμενοι; Τελειώσαμε με τους κηπουρούς για να έρθουνε οι υπηρέτες; Τελειώσαμε με τον άνεργο, τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, το νέο, το διανοούμενο; Τελειώσαμε με την πολιτική και αρχίζει η κυριαρχία των μεγάλων συμφερόντων; Τι;

Η απάντηση βρίσκεται στο άσπρο φόντο, πίσω από τον εν αναμονή «πρόεδρο»!

Το ΠΑΣΟΚ που τους πλήγωσε το 2007, το ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσαν να καθυποτάξουν, το ΠΑΣΟΚ που ήλπιζε, το ΠΑΣΟΚ που δεν εκβιάστηκε πρέπει να τελειώσει. Και το όνομα και τα σύμβολα και βεβαίως και οι αξίες…

«Θα είμαι μαζί τους και θα είναι μαζί μου» είπε. Και το μυαλό μου πήγε στην Εύα, στην Τόνια, στο Νίκο, στον Πάρι , στη Σοφία και τα άλλα παιδιά.

Κάποια πράγματα τελειώνουν πριν καν αρχίσουν…

 

 

 

Κρυφές αυξήσεις στους δικούς τους

Κρυφό μπόνους σε συνεργάτες και συμβούλους υπουργών έδωσε η κυβέρνηση. Με αφορμή την προσαρμογή των αποδοχών τους βάσει του νέου μισθολογίου, εκδόθηκε υπουργική απόφαση με την οποία στην πράξη παίρνουν αύξηση έως 26%.

«Έχουν ξεσηκωθεί οι υπάλληλοι στα υπουργεία που βλέπουν τις δικές τους αποδοχές να μειώνονται συνεχώς», αναφέρουν στελέχη της δημόσιας διοίκησης, σχολιάζοντας τις αυξήσεις που δόθηκαν σε ημετέρους κυβερνητικών στελεχών και θα επιβαρύνουν κατά 2,1 εκατ. ευρώ τον προϋπολογισμό του 2012.

Από 104 έως ακόμη και 580 ευρώ κυμαίνονται οι αυξήσεις για τους μισθούς των διευθυντών πολιτικών γραφείων, των ειδικών συμβούλων και των ειδικών συνεργατών που απασχολούνται σε γραφεία μελών της κυβέρνησης, υφυπουργών και γενικών γραμματέων.

Σε μια περίοδο όπου οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων υφίστανται μειώσεις 40% κατά μέσο όρο, με την κοινή απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Φίλιππου Σαχινίδη και του υφυπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Ντίνου Ρόβλια προβλέπονται αυξήσεις από 8,3% έως 25,6%.

Ωστόσο επισημαίνεται πως οι συνεργάτες των υπουργών θα υποστούν και αυτοί περικοπές επιδομάτων, που καταργούνται με το νέο μισθολόγιο για όλο το προσωπικό του Δημοσίου, με αποτέλεσμα σε ορισμένες περιπτώσεις οι καθαρές αποδοχές τους να εμφανίσουν μείωση.

Ενδεικτικό είναι πάντως πως συνεργάτης στελέχους της κυβέρνησης, ο οποίος διαθέτει απολυτήριο γυμνασίου θα εισπράττει 1.135 ευρώ με τη νέα απόφαση, δηλαδή μισθό που αναλογεί σε εργαζόμενο του Δημοσίου με τουλάχιστον 22 χρόνια προϋπηρεσίας.

Ευνοϊκότερες είναι οι ρυθμίσεις για όσους επιλεγούν διευθυντές πολιτικών γραφείων. Βάσει της κοινής υπουργικής απόφασης, θα λαμβάνουν τον μισθό υπαλλήλου που κατέχει τον Α’ βαθμό και τίτλο σπουδών Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.

Μόνο που για να φτάσει στον βαθμό αυτό ένας υπάλληλος της αυτής της εκπαιδευτικής κατηγορίας απαιτούνται 20 χρόνια προϋπηρεσίας, ενώ αντιθέτως διευθυντής πολιτικού γραφείου μπορεί να λαμβάνει τον ίδιο μισθό και να μην έχει καν το απαιτούμενο πτυχίο ή την προϋπηρεσία.

«Όταν στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής, κατακρεουργούνται τα εισοδήματα των εργαζομένων στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα και όταν υπάρχουν εργαζόμενοι στο Δημόσιο που έχουν υποστεί μείωση κατά 65%, οι ρυθμίσεις που προωθήθηκαν για τους κομματικούς και πολιτικούς ημετέρους αποτελούν πρόκληση», λέει στα «ΝΕΑ» ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Ηλίας Βρεττάκος.

ΠΗΓΗ : ΤΑ ΝΕΑ

ΥΓ

Δε νομίζετε ότι πρέπει να υπάρξει μια επίσημη τοποθέτηση;