Παρέμβαση Ραγκούση με αιχμές κατά Βενιζέλου

Με άρθρο του στο διαδικτυακό περιοδικό «Μεταρρύθμιση» ο Γιάννης Ραγκούσης  , τοποθετείται στα σημερινά πολιτικά τεκταινόμενα, υπερασπιζόμενος τις πολιτικές του επιλογές.

Ταυτόχρονα αφήνει σαφέστατες αιχμές για τις επιλογές Βενιζέλου αναφέροντας χαρακτηριστικά: Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις «ηρωικές» στιγμές αποπομπής της τρόικας από την Ελλάδα που, για να τη φέρουμε πίσω, γίναμε παράκλητοί της, δίνοντας ως αντάλλαγμα πρωτοφανούς αγριότητας εισπρακτικές πολιτικές; Το χειρότερο δε στο οποίο οδήγησαν όλες αυτές οι παλινωδίες, είναι ότι η χώρα βυθίστηκε στην παρατεταμένη αβεβαιότητα περί χρεοκοπίας ή μη, καθώς και παραμονής ή όχι στο ευρώ, που υπήρξε η κύρια αιτία της ύφεσης, στην οποία επί 2,5 χρόνια βούλιαξε η ελληνική οικονομία.

Αναλυτικά το άρθρο του Γιάννη Ραγκούση:

«Η βαθύτατη πολιτική κρίση την οποία βιώνουμε σήμερα, ανάγεται σε μια σχεδόν καθολική κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα καθώς και στο πολιτικό προσωπικό. «Έξω οι πολιτικοί», «να τελειώνουμε με τους πολιτικούς», «όλοι το ίδιο είναι» – αυτά και πολύ χειρότερα τα ακούει κανείς επί λέξει ή τα αποκομίζει ως διάχυτη εντύπωση στους διαδρόμους του ΙΚΑ, στο λεωφορείο, στην ουρά της τράπεζας, αλλά και στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Ας θεωρήσουμε λοιπόν δεδομένη την απόλυτη και πλήρη άρση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την πολιτική κι ας αναρωτηθούμε: Ποια είναι η αιτία του κακού; Γιατί θεωρούν σήμερα οι πολίτες τους πολιτικούς, σχεδόν στο σύνολό τους αναξιόπιστους;

Στη ρίζα του προβλήματος θα συναντήσουμε το δόγμα της σκοτεινής πλευράς της Μεταπολίτευσης: «Άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα, εντέλει, πράττω…» Όσο το δόγμα αυτό είχε την πολυτέλεια να συμβαδίζει με τον υπέρμετρο δανεισμό που μεταφραζόταν σε απλόχερες παροχές, τα πράγματα καλώς έβαιναν, οι εύκολες πολιτικές καριέρες απρόσκοπτα ευδοκιμούσαν. Τώρα ζούμε τον ζόφο της κατάρρευσης αυτού του δόγματος. Έρχεται η κρίση και σχίζει το παραπέτασμα και βλέπουμε ξαφνικά, αυτό που ήταν άλλοτε η δύναμη του πολιτικού συστήματος, να γίνεται τώρα η μεγάλη του αδυναμία. Αυτό όμως μας δείχνει και την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να κινηθούμε ώστε να τα αλλάξουμε όλα αυτά ριζικά.

Για να αναστρέψουμε και να ξεπεράσουμε την κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών, οφείλουμε, ακριβώς, να άρουμε τις αιτίες αυτής της κρίσης από τη ρίζα τους. Να ανακτήσουμε τη δική μας αξιοπιστία, ώστε να αποκτήσουν ξανά εμπιστοσύνη οι πολίτες, όχι μόνο στην πολιτική και στους πολιτικούς, αλλά και στην ίδια τη χώρα μας. Να διατυπώσουν και οι ίδιοι οι πολίτες τις απαιτήσεις τους για την αξιοπιστία της πολιτικής. Γιατί υπάρχει μια βαρύτατη συνέπεια της κρίσης του πολιτικού συστήματος, για την οποία λίγο ή καθόλου δεν γίνεται λόγος, κι αυτή είναι η διαταραχή -που φτάνει μέχρι τον κίνδυνο της διάρρηξης- της σχέσης των πολιτών με τη χώρα, των Ελλήνων και των Ελληνίδων με την πατρίδα τους, των ανθρώπων που ζουν στην ελληνική επικράτεια με κάθε έννοια κοινότητας και συλλογικού αγαθού.

Πιστεύω όμως πως υπάρχει στην ελληνική κοινωνία το πλειοψηφικό ρεύμα που πιστεύει στον ανθρωπισμό που δεν είναι λαϊκισμός, στον ορθολογισμό που έχει το σθένος να κάνει πράξη ριζοσπαστικές αλλαγές, καθώς και στην αξιοπρέπεια της παραγωγικότητας και όχι στη ντροπή του παρασιτισμού. Στηρίζω αυτή την άποψή μου σε συγκεκριμένα δεδομένα. Στην ευρύτατη, πρώτον, αποδοχή του αρχικού μεγάλου κύματος των μεταρρυθμίσεων, για παράδειγμα την κατάργηση των stage – τη μείωση κατά 130.000 των μισθοδοτούμενων από το δημόσιο μέσα στο πρώτο 20μηνο – την απόλυτη αξιοκρατία στις προσλήψεις και στις επιλογές διευθυντών – τον «Καλλικράτη» – τη «διαύγεια» – τις 40 ώρες εργασίας στο δημόσιο – τις σύγχρονες διατάξεις στο δίκαιο για την κτήση της ελληνικής ιθαγένειας με την ταυτόχρονη απόρριψη αιτημάτων μαζικής νομιμοποίησης μεταναστών χωρίς χαρτιά (Υπατία) – το άνοιγμα των επαγγελμάτων στις μεταφορές – τις οποίες, αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος, προωθήσαμε στην πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά τον Οκτώβριο του 2009. Δεύτερον, στο αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010, όταν οι πολίτες επαναβεβαίωσαν τη βούλησή τους για μια δημοκρατική διακυβέρνηση προοδευτικών μεταρρυθμίσεων. Στο γεγονός, τρίτον, ότι μέχρι και τον Ιούλιο του 2011, το ΠΑΣΟΚ, με όλες τις δυσκολίες και τα επώδυνα μέτρα που χρειάστηκε να προωθήσει, παρέμενε πρώτο κόμμα.

Για να εδραιωθεί αυτή η πίστη αλλά και για να μετατραπεί σε ένα σχέδιο διεξόδου από την κρίση, που θα στηρίζεται σε αρχές και θα προβλέπει πολύ συγκεκριμένα βήματα, απαραίτητος είναι ο πολιτικός φορέας-πομπός να εκπέμψει μήνυμα φερέγγυο και ρεαλιστικό. Χρειάζεται να λέμε την αλήθεια, να εφαρμόζουμε με αυστηρότητα και συνέπεια τις δεσμεύσεις μας και να προβούμε σε ριζοσπαστικές, εκ θεμελίων αλλαγές. Όποιος δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, τα αλλάζει όλα «λίγο». Σήμερα δεν υπάρχουν περιθώρια για «λίγο», για λειψές μεταρρυθμίσεις, για μισές αλήθειες, για ελαστικές συνειδήσεις σε ζητήματα αρχών.

Άλλωστε αποδείχθηκε ότι όσοι μέσα στην κυβέρνηση, στη Βουλή, στην αντιπολίτευση και στο συνδικαλισμό καθυστέρησαν, ανέστειλαν και εμπόδισαν την πραγματοποίηση των αυτονόητων αλλαγών, και μάλιστα στο όνομα της υπεράσπισης των λαϊκών «κεκτημένων», τελικά το μόνο που κατάφεραν ήταν να πληγούν με βάναυσο, οριζόντιο και άδικο τρόπο τα λαϊκά εισοδήματα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο η προσωπική διαφορά στο νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, που υποτίθεται ότι θα θεσπιζόταν για να προστατεύσει τους μισθούς τους, μετετράπη σε ένα οριζόντιο μισθολογικό πογκρόμ επί δικαίων και αδίκων; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις «ηρωικές» στιγμές αποπομπής της τρόικας από την Ελλάδα που, για να τη φέρουμε πίσω, γίναμε παράκλητοί της, δίνοντας ως αντάλλαγμα πρωτοφανούς αγριότητας εισπρακτικές πολιτικές; Το χειρότερο δε στο οποίο οδήγησαν όλες αυτές οι παλινωδίες, είναι ότι η χώρα βυθίστηκε στην παρατεταμένη αβεβαιότητα περί χρεοκοπίας ή μη, καθώς και παραμονής ή όχι στο ευρώ, που υπήρξε η κύρια αιτία της ύφεσης, στην οποία επί 2,5 χρόνια βούλιαξε η ελληνική οικονομία. Δυόμισι χρόνια αβεβαιότητας, την οποία σε καμία περίπτωση δε θα είχαν αντέξει ούτε ισχυρές οικονομίες όπως της Γερμανίας ή της Γαλλίας.

Σήμερα είναι ανάγκη να επαναθεμελιώσουμε τη δημοκρατική παράταξη στη βάση μιας ΝΕΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, η οποία, για να είναι πραγματικά προοδευτική και συνεκτική, οφείλει να θεμελιώνεται σε αρχές: Στην απόφαση να βάλουμε τέλος, ως έθνος, στην εξάρτηση αλλά και στην ταπείνωση της υπερχρέωσης. Στην απόφαση να οικοδομήσουμε μια πολιτεία κανόνων και όχι εξαιρέσεων, ξεπερνώντας οριστικά την πελατειακή αντίληψη και τη συντεχνιακή νοοτροπία. Στη συνειδητοποίηση ότι τα αγαθά μόνο «κόποις κτώνται», με ανυποχώρητη μάχη κατά του παρασιτισμού των μικρών ολιγαρχιών – μεγάλων και μικρών συμφερόντων. Στην πεποίθηση ότι η κοινωνική δικαιοσύνη, ηθικά, πολιτικά και ιστορικά είναι για τους προοδευτικούς ανθρώπους οδηγός, καθήκον και υποχρέωση. Για τη συγκρότηση, συνεπώς, του νέου δημοκρατικού προοδευτικού ρεύματος και για τη λυσιτελή πολιτική του έκφραση, τίθεται μία και μοναδική απολύτως ανελαστική προϋπόθεση: Όχι πια σπρώξιμο της σκόνης κάτω από το χαλί. Όχι άλλη συμμαχία με το διάβολο. Τώρα τομή με το παρελθόν, ρήξη με την αντίληψη της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης, καθώς και με τους πρωταγωνιστές και σημερινούς εκπροσώπους της. Τομή με όσους θεώρησαν τα 2,5 τελευταία χρόνια την προσωπική τους δημοφιλία ως υπέρτερο αγαθό από τη σωτηρία της πατρίδας από την χρεοκοπία, υπέρτερο από την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας και μάλιστα με την ασφάλεια ότι υπάρχουν 150 και πλέον «πολιτικά κορόιδα», οι οποίοι θα αναλάβουν το – βραχυπρόθεσμο – πολιτικό κόστος γι’ αυτά.

Αυτό είναι το ηθικό και ιστορικό χρέος όσων θέλουν να εκπροσωπήσουν τη δημοκρατική, προοδευτική παράταξη σε τοπικό ή κεντρικό επίπεδο: να σταματήσει ο δυϊσμός της συλλογικής πολιτικής προσωπικότητας, το διπλό μήνυμα, η αμφισημία, το «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Όσο συνεχίζουμε τη διγλωσσία, η κρίση θα βαθαίνει. Γιατί διαρκώς θα εμπεδώνεται στη συνείδηση του κόσμου η πεποίθηση πως είμαστε αναξιόπιστοι. Οι περιστάσεις που ζούμε είναι μοναδικές, οι εξελίξεις κατακλυσμιαίες. Ο καθένας από μας που διεκδικεί ρόλο στα δημόσια πράγματα, υποχρεούται να δηλώσει «παρών» με την ανάληψη της ευθύνης που του αναλογεί. Σε ό,τι με αφορά, αυτή την ευθύνη είμαι έτοιμος να την αναλάβω, με τη δημόσια διατύπωση απόψεων για το μέλλον του τόπου και με τη συστράτευση με όσους μας ενώνουν οι ίδιες αγωνίες και προτεραιότητες».

Advertisements

Παραίτηση Παναγιωτακόπουλου από το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ

Απογοητευμένος γιατί ειδικά το τελευταίο διάστημα διαπίστωσα ότι κάθε έννοια συντροφικότητας έχει χαθεί. Το μόνο που υπάρχει είναι οι προσωπικοί υπολογισμοί πολλών στελεχών για την «επόμενη ημέρα». Λες και ο λαός ενδιαφέρεται γι’ αυτό» αναφέρει ο κ. Παναγιωτακόπουλος στην επιστολή του. «Προδομένος γιατί με τις λανθασμένες πολιτικές καταφέρατε να μετατρέψετε την ελπίδα σε οργή, το δυνατό ΠΑΣΟΚ σε ένα συνασπισμό απαξιωμένων στελεχών, τις ιδέες μας και τις αρχές σε κουρελόχαρτα της ιστορίας, τα όργανα μας σε διακοσμητικά στοιχεία ενός ανύπαρκτου πολιτικού υποκειμένου».

Αναλυτικά η επιστολή:

«Προς: Πρόεδρο ΠΑ.ΣΟ.Κ κ. Γ. Παπανδρέου

Κοινοποίηση: Γραμματέα Ε.Σ. ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Μ. Καρχιμάκη

Αγαπητέ πρόεδρε,

Εδώ και δύο χρόνια επισημαίνω το αδιέξοδο της ακολουθούμενης πολιτικής.

Εδώ και δύο χρόνια με επανειλημμένες τοποθετήσεις μου στα κορυφαία όργανα του κινήματος, επισημαίνω το λάθος δρόμο που ακολουθούμε.

Στις τελευταίες εκλογές μια μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και εσένα Πρωθυπουργό. Ήταν η δικαίωση της προσπάθειας που έκανες και κάναμε όλοι μαζί από το 2004. Ήταν ταυτόχρονα η καταγραφή της ελπίδας ενός λεηλατημένου λαού, από την πολιτική της ΝΔ, να αλλάξει η χώρα πορεία. Και μπορούσε να το κάνει. Αρκεί να προσαρμόζαμε τις πολιτικές μας στις αρχές μας, αρκεί να προετοιμαζόμασταν κατάλληλα, αρκεί να εμπιστευόμασταν τη δύναμη και τις ικανότητες του στελεχιακού μας δυναμικού.

Δυστυχώς γρήγορα διαψεύστηκαν οι ελπίδες. Γρήγορα αποδείχθηκαν ανεφάρμοστες οι πολιτικές μας εξαγγελίες, γρήγορα επιστρέψαμε στα γνώριμα από τα προηγούμενα χρόνια πρόσωπα.

Δυστυχώς λανθασμένες επιλογές, φοβικά σύνδρομα και η επιλογή ενός αδύναμου και ανίκανου πολιτικού προσωπικού οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδα.

Προειδοποίησα για τα αποτελέσματα του πρώτου μνημονίου. Δεν ακούστηκα. Οι άνθρωποι που επέλεξες να κυβερνήσουν τη χώρα και που σήμερα κρατάνε αποστάσεις από τις ίδιες τους τις πράξεις, θεώρησαν το μνημόνιο κάτι σαν το ευαγγέλιο!

Κόψιμο μισθών, οριζόντιες περικοπές συντάξεων, διάλυση εργατικής νομοθεσίας, ακρίβεια, εκτίναξη της ανεργίας, ύφεση και μια χώρα όχι στην άκρη του γκρεμού αλλά σε ελεύθερη πτώση.

Και όμως κανένας δε το έβλεπε. Αντίθετα με περίσσεια κομπορρημοσύνη οι Υπουργοί όχι απλά υπερασπίστηκαν αυτές τις πολιτικές αλλά μας οδήγησαν σε πλήρη σύγκρουση με την κοινωνία. Οι κοινωνικές μας συμμαχίες διαλύθηκαν, οδηγηθήκαμε σε πλήρη απομόνωση και το κίνημα πέρασε στην απαξία.

Η οργάνωσή μας μπήκε στην «κατάψυξη», τα στελέχη μας απογοητευμένα και προδομένα αδρανοποιήθηκαν. Καμία διαδικασία, καμία προοπτική.

Η Κυβέρνηση μετατράπηκε σε μια πολιτική Βαβέλ χωρίς συνοχή, χωρίς συναντίληψη, χωρίς σχέδιο, χωρίς στρατηγική.

Ταυτόχρονα και μέσα σε αυτό το κλίμα της αναποτελεσματικότητας, της κομματικής διάλυσης και της επικράτησης προσωπικών στρατηγικών ήρθαν τα γεγονότα του Ιουνίου, που σηματοδότησαν την οριστική απαξίωση του ΠΑΣΟΚ.

Η επιλογή της παραίτησης κάτω από τον ωμό εκβιασμό μερίδας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας οδήγησαν, παραβιάζοντας κάθε έννοια δημοκρατικής διαδικασίας, στην Κυβέρνηση Παπαδήμου με τη συμμετοχή της ακροδεξιάς.

Η ακυβερνησία απέκτησε ονοματεπώνυμο. Οι αγορές είχαν πλέον τον εκπρόσωπο τους στη θέση ευθύνης του Πρωθυπουργού στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας μας.

Η νέα δανειακή σύμβαση αποτελεί την ταφόπλακα κάθε ελπίδας του ελληνικού λαού καθώς πέρα και έξω από τα εκβιαστικά διλλήματα που τέθηκαν αυτές τις ημέρες, είναι σίγουρο ότι αυτές οι πολιτικές δεν μπορούν να δώσουν καμία λύση απλά να παρατείνουν το μαρτύριο των πολιτών αυτής της χώρας.

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Νοιώθω απογοητευμένος, νοιώθω και προδομένος.

Απογοητευμένος γιατί ειδικά το τελευταίο διάστημα διαπίστωσα ότι κάθε έννοια συντροφικότητας έχει χαθεί. Το μόνο που υπάρχει είναι οι προσωπικοί υπολογισμοί πολλών στελεχών για την «επόμενη ημέρα». Λες και ο λαός ενδιαφέρεται γι’ αυτό!

Προδομένος γιατί με τις λανθασμένες πολιτικές καταφέρατε να μετατρέψετε την ελπίδα σε οργή, το δυνατό ΠΑΣΟΚ σε ένα συνασπισμό απαξιωμένων στελεχών, τις ιδέες μας και τις αρχές σε κουρελόχαρτα της ιστορίας, τα όργανα μας σε διακοσμητικά στοιχεία ενός ανύπαρκτου πολιτικού υποκειμένου.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες μου είναι αδύνατο να συνεχίσω να συμμετάσχω στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.

Σας υποβάλλω την παραίτησή μου από μέλος του.

Θα συνεχίσω σαν απλό μέλος του κινήματος να δίνω τον αγώνα μου, μαζί με όσους συντρόφους και συντρόφισσες έχουν ακόμη κουράγιο και υπομονή, για να ανατρέψουμε αυτή την πορεία προς το χάος. Η χώρα υποφέρει και απαιτεί δημοκρατική και προοδευτική διέξοδο, που αυτό το ΠΑΣΟΚ, με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορεί να δώσει.

Πρέπει να το αλλάξουμε.

Πρέπει να συναντήσουμε και πάλι τις ρίζες μας, ειδικά σήμερα που οι έννοιες της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρες.

Θα σταθώ απέναντι στην προσπάθεια συντηρητικής μετάλλαξης του κινήματος αλλά και στις προσωπικές στρατηγικές ανθρώπων που χωρίς να έχουν συνείδηση της παράταξης αναζητούν καταφύγιο από τη λαϊκή και κομματική οργή».