Ένα γουρούνι λιγότερο!

Δεν το συνηθίζω αλλά δεν μπορώ να γράψω κάτι διαφορετικό για το θάνατο του Κιμ – Γιονγκ Ιλ, του ηγέτη της Β. Κορέας.

Ένα καθεστώς που όμοιο του δεν υπάρχει σε καμία χώρα του κόσμου, ακραία αυταρχικό , φασιστικό και επικίνδυνο για τους ανθρώπους που έχουν την ατυχία να το βιώνουν. Ο απόλυτος ορισμός του αυταρχισμού σαν αποτέλεσμα της ζώνης επιρροής των μεγάλων δυνάμεων και των διχαστικών λογικών που επικράτησαν μετά τον εμφύλιο της Κορέας.

Έτσι δημιουργήθηκε ένα κακέκτυπο σταλινικού τύπου, με βασικά χαρακτηριστικά την τρομοκρατία, την δυνάστευση των πολιτών που οδηγούνται στην εξαθλίωση την ίδια στιγμή που η κεντρική γραφειοκρατική οικογενειακή κάστα που κυβερνά , στο όνομα του σοσιαλισμού (!), διάγει βίο πολυτελή και άνετο.

Σε περισσότερους από 2 εκ. θανάτους υπολογίζεται το τίμημα που πλήρωσε ο απλός λαός για την οικονομική πολιτική του αποθανόντος δικτάτορα, που οδήγησε στην επισιτιστική κρίση αλλά και την πολιτική απομόνωσης που ακολούθησε οι οικογενειακή ηγεσία της χώρας, προκειμένου όχι να διαφυλάξει τα κεκτημένα του σοσιαλισμού αλλά τη δική της μακροημέρευση σε αυτή!

Είχα την τύχη να γνωρίσω τη Βόρεια Κορέα το 1989, επί ηγεσίας του «φωτεινού αστεριού», όπως αποκαλούταν ο πρώην ηγέτης της Κιμ Ιλ Σουγκ.

Είχα την εμπειρία του αυταρχισμού και της τρομοκρατίας που ασκούταν και στο λαό αλλά και στις χιλιάδες των επίσημων καλεσμένων και συμμετεχόντων στο παγκόσμιο φεστιβάλ Νεολαιών και Φοιτητών.

Είχα την τύχη (!) να ζήσω την «απαγωγή» όσων συμμετείχαν στην ελληνική αποστολή – πλην των μελών της ΚΝΕ – προκειμένου να μη συμμετάσχουμε σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για τον ξυλοδαρμό Ιταλών αντιπροσώπων, στην εναρκτήρια τελετή του φεστιβάλ, επειδή άνοιξαν ένα πανό με σύνθημα «όχι άλλα δάκρυα για την Τιεν Αν Μέν».

Και κυρίως είχα την τύχη να γνωρίσω την εξαθλίωση των απλών πολιτών, τη μέρα που καταφέραμε με δύο ακόμη συντρόφους μου να ξεφύγουμε από τον πράκτορα που μονίμως ακολουθούσε την αποστολή μας και να περπατήσουμε στους δρόμους και τις φτωχογειτονιές της Πιον Γιανγκ.

Πάντοτε αναρωτιόμουνα πως αυτές οι λεπτές γεωπολιτικές ισορροπίες, με γαρνιτούρα πυρηνικών, διατηρούνται με θύματα τους απλούς πολίτες. Την απάντηση προφανώς τη γνωρίζω αλλά δεν θέλω να την πιστέψω.

Το 1994 πέθανε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και ανέλαβε φυσικά ο γιός του Κιμ Ιλ Γιόνγκ. Από τότε μας λέγανε ότι θα γίνουν έτσι τα πράγματα και ότι ο προσφάτως αποθανών ήταν ένας βλάκας και μισός, αλκοολικός και μισογύνης. Την ηγεσία αναλαμβάνει τώρα ο γιος Κιμ Γιονγκ-ουν, για να συνεχίσει τον αγώνα για τα ιδανικά του σταλινικού φασισιμού!

Υ.Γ. Για το 13ο Φεστιβάλ Νεολαιών και Φοιτητών στην Β. Κορέα διαβάστε κάτι που είχα γράψει τον Ιούλιο του 2010

https://ra64.wordpress.com/2010/07/08/korea-1/

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s