Ερείπια ατάκτως ερριμμένα.

Θα μου πείτε πρέπει κάποιος να περιμένει τις δημοσκοπήσεις για να δει αυτό που ζει καθημερινά, σε όλους τους χώρους που κινείται;

Χρειάζονται οι αναλύσεις των δημοσιογράφων και των καλεσμένων πολιτικών τους, για να καταλάβεις αυτό που η καθημερινότητα ζωγραφίζει με τόσο έντονα χρώματα;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Πρόθεση ψήφου : 15,5 % το ΠΑΣΟΚ, 22,3% η Ν.Δ., τεράστιο το ποσοστό των αναποφάσιστων ( απογοητευμένων απ’ όλους, θα έλεγα), στο 2% η Ντόρα ( έχει τη δική του σημασία).

Συσπείρωση κομμάτων: 35% ΠΑΣΟΚ, 65% Ν.Δ.

Το ΠΑΣΟΚ δημοσκοπικά εξαϋλώνεται!

Πρωτοφανή ποσοστά για ένα κόμμα που μόλις δύο χρόνια πριν, το εμπιστεύτηκε το 40 και κάτι τοις εκατό του λαού, ελπίζοντας ότι θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα στο οποίο την είχε οδηγήσει η θλιβερή κυβέρνηση Καραμανλή.

Το ΠΑΣΟΚ πληρώνει την αναποτελεσματικότητά του, τη πλήρη διάσταση λόγων και πράξεων, τις λάθος πολιτικές, την χωρίς έλεος επίθεση στα εισοδήματα των συνταξιούχων, των μισθωτών και των εργαζομένων, το αδιέξοδο της πολιτικής του συνεχόμενου δανεισμού, την κάκιστη εικόνα μιας Κυβέρνησης που δεν μπορεί να συνεννοηθεί για τα απλά και καθημερινά.

Το ΠΑΣΟΚ πληρώνει για τα πεπραγμένα του αλλά κυρίως διαψεύδει τις ελπίδες που απόθεσαν πάνω του, οι πολίτες της χώρας που έκαναν και υπομονή , έδειξαν και πρωτοφανή στωικότητα ακόμη σε μέτρα που τους έθιγαν σε μεγάλο βαθμό. Έστειλαν το τελευταίο τους μήνυμα στις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση και σήμερα απομακρύνονται απογοητευμένοι, φοβισμένοι και τρομαγμένοι μπροστά στην πρωτοφανή επίθεση εναντίον τους και εναντίον των οικογενειών τους. Όχι τόσο γιατί τους μειώθηκαν οι μισθοί, αλλά γιατί βλέπουν ότι δεν υπάρχει ούτε σχέδιο, ούτε προοπτική. Γιατί ο πάτος του βαρελιού πηγαίνει ολοένα και πιο κάτω. Γιατί νοιώθουν ότι απέναντι τους έχουν έναν «αντίπαλο» που δεν μπορούν να τον εμπιστευθούν άλλο. Γιατί το μόνο που βλέπουν είναι αλλεπάλληλες δέσμες μέτρων «κατά ριπάς» που θερίζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες καταβαραθρώνοντας το βιοτικό επίπεδό τους και πετώντας τους στον κοινωνικό Καιάδα της φτώχειας, της ανεργίας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Ένα μαρτύριο που δεν έχει τέλος.

Η Ν.Δ. «πανηγυρίζει αλλά γιατί; Η δημοσκοπική της επιρροή είναι μικρότερη από αυτή που είχε πριν ένα χρόνο!

Ζει και επιβιώνει πολιτικά από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Η πολιτική της απορρίπτεται με τόσο εκκωφαντικό τρόπο και  μου κάνει εντύπωση που κάποιοι δεν το βλέπουν! Ακόμη και με τη γλώσσα των αριθμών αν ήθελε να μιλήσει κάποιος εύκολα θα έφτανε στο συμπέρασμα ότι αυτή η εικόνα είναι αποκλειστικά το αποτέλεσμα των διαφορετικών συσπειρώσεων. Η λαϊκίστικη πολιτική Σαμαρά οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη απαξίωση το κόμμα του. Γνωρίζει και καταλαβαίνει ο λαός ποιοι είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα της χώρας. Δεν ξέχασε τα «κατορθώματα» της κυβέρνησης Καραμανλή. Και δεν πείθεται ότι με το κλείσιμο του ματιού σε όλους – ακόμα και στα ρουσφέτια της γαλάζιας συνέντευξης – μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα. Τι να πει κανείς και τι να ομολογήσει:

Τις δηλώσεις Καραμανλή για νοικοκύρεμα της οικονομίας και το περιορισμό της αλόγιστης δαπάνης του κράτους το 2006; Τις υποσχέσεις του ιδίου ότι το έλλειμμα θα κατέβει στο 2,5% το 2008; Τους φανφαρονισμούς Σαμαρά ότι θα μειώσει το έλλειμμα σε ένα χρόνο το 2010; Τα πυροτεχνήματα για επαναδιαπραγμάτευση ή τις κραυγές για εκλογές;

Αν προσθέσει κανείς σε αυτά και τις «επαναστατικές» κορώνες των υπολοίπων κομμάτων, καταλαβαίνει εύκολα ότι η απαξίωση είναι συνολική. Οι υπάρχοντες κομματικοί μηχανισμοί όχι μόνο δεν πείθουν αλλά δεν γίνονται και αποδεκτοί. Ότι μαζί με την κρίση και την εξαφάνιση των νοικοκυριών εξαφανίζεται και το υπάρχον «πολιτικό δυναμικό» της χώρας, που είτε αδυνατεί να δώσει λύσεις, είτε προσπαθεί να επιβιώσει σαν παρασιτικό έντομο, από το «αίμα» που χύνει καθημερινά ο εργαζόμενος.

Και αν κάποιοι ονειρεύονται νέα σχήματα και νέες παρεμβάσεις ας κρατήσουν σαν παράδειγμα την εξαφάνιση της Μπακογιάννη. Τετέλεσται με βάση τις δημοσκοπήσεις αλλά και την αδυναμία να αρθρώσει σοβαρό πολιτικό λόγο. Αναμενόμενο θα μου πείτε. Συμφωνώ.

Μήνυμα και για κάποιους που πριν από λίγο βρισκόταν στο ΠΑΣΟΚ και επιχείρησαν ηρωική έξοδο, επειδή οραματίζονται μια συγκυβέρνηση και άρα και συνευθύνη για την πορεία της χώρας. Αυτοί που προτιμούν να συμμετέχουν σε παρασυναγωγές και να μιλούν για όλα και όχι για τις δικές τους ευθύνες σαν κυβερνητικοί υπεύθυνοι πριν από μερικά χρόνια. Φλώριδης κ.τ.λ.

Όταν όμως το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται και γίνεται εχθρικό για τους πολίτες οι λύσεις συνήθως δεν είναι ομαλές. Και μη βιαστείτε να μιλήσετε για τρομοκρατία. Μακριά από εμένα τέτοιες λογικές. Άλλωστε η καθημερινή τρομοκρατία είναι σε εξέλιξη και από πολιτικούς και από ΜΜΕ και από μεγαλοδημοσιογράφους που «κλαίνε» για τη φτώχεια του λαού, απολαμβάνοντας μοναδικά προνόμια.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι φωνές για συγκυβέρνηση πληθαίνουν.  Δεν είναι τυχαίο ότι στη λογική της διαφυγής, άρα των εκλογών, μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι. Δεν είναι τυχαίος ο βομβαρδισμός για συναινέσεις και συμφωνίες. Δεν είναι τυχαία η καλλιέργεια μιας λογικής που θέλει μη πολιτικούς να αναλαμβάνουν τη σωτηρία της χώρας. Κάτι σαν τον Άραβα που θα αναλάβει τον Παναθηναϊκό. Και δεν είναι τυχαίο ότι όσο καλλιεργούνται οι αυταπάτες τόσο περισσότερο ματώνει ο λαός. Και τόσο πιο αδύναμος γίνεται.

Τι άλλο μπορεί να σημαίνει το ότι, η πλειοψηφία δεν θέλει να φύγουμε από το ευρώ αλλά δεν συμφωνεί με το μνημόνιο; Τι μπορεί να σημαίνει ότι το 80% δεν βλέπει καμία προοπτική για τη χώρα; Τι μπορεί να σημαίνει το 60% του καταλληλότερου «κανένα»;

Απογοήτευση και οργή!

Σημειώνει ο Δελαστίκ σε άρθρο του στο ΕΘΝΟΣ τα εξής απλά:

«Ο πρωθυπουργός παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 115% του ΑΕΠ (ή 127% με τις στατιστικές λαθροχειρίες που έκανε η κυβέρνηση) και όπως ανακοίνωσε το ΔΝΤ του χρόνου θα το έχει εκτοξεύσει μέσω του Μνημονίου στο ανατριχιαστικό ύψος του… 190%!!!

Ναι, 70 εκατοστιαίες μονάδες θα έχει αυξήσει το δημόσιο χρέος μέσα σε τρία μόλις χρόνια πρωθυπουργίας του ο Γ. Παπανδρέου! Φρικιαστικό! Ιδίως αν το συγκρίνει κανείς με το γεγονός ότι στα 16 ολόκληρα προηγούμενα χρόνια, από το 1993 έως το 2009, το ελληνικό δημόσιο χρέος κυμαινόταν, λίγο πάνω-λίγο κάτω, από το 100% του ΑΕΠ, με μέγιστες τιμές το 115% του Κ. Καραμανλή και το 111% του 1993. Τότε που ο κατά τα άλλα «νοικοκύρης» Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια της εφιαλτικής πρωθυπουργίας του είχε εξακοντίσει το χρέος στο 111% του ΑΕΠ από το 69% που του το είχε παραδώσει ο «σπάταλος» Ανδρέας Παπανδρέου!»

Μια χώρα χωρίς προοπτική, ένας λαός χωρίς μέλλον, πολίτες τρομαγμένοι και φοβισμένοι, εργαζόμενοι σε μόνιμη φτώχεια, κόσμος που αλληλοσπαράσσεται, υπάλληλοι σε εργασιακή εφεδρεία και νέοι σε μόνιμη ανεργία… Το κατάλληλο μίγμα για να εμφανιστούν οι σωτήρες που θα μας πάρουν μακριά από τους κακούς πολιτικούς!

Αυτό φοβάμαι περισσότερο όταν διαβάζω τις δημοσκοπήσεις .Περισσότερο και από το εκκαθαριστικό της πετσοκομμένης μισθοδοσίας. Περισσότερο και από τους αναδρομικούς φόρους. Περισσότερο και από το αύριο που μας ξημερώνει…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s