Πολιτική ανθρωποφαγία…

Γιατί η πολιτική είναι αποκρουστική;

Γιατί πρέπει να έχεις συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να ασχοληθείς μαζί της;

Γιατί πρέπει να είσαι «αρεστός» και όχι ικανός για να επιβιώσεις;

Θα μπορούσαν να είναι ερωτήματα για μια κουβέντα που διαρκεί ώρες και ίσως δεν καταλήγει και πουθενά. Οι αλήθειες όμως είναι γνωστές και πικρές. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών ξαναφέρνουν στην επιφάνεια τη λογική της κρεατομηχανής που επικρατεί στο στίβο της πολιτικής και ξαναθυμίζουν σε όλους ότι η ενασχόληση μαζί της είναι ένα «στημένο» παιχνίδι με όρους που άλλοι ορίζουν.

Και ο βασικός είναι ότι για να επιβιώσεις θα πρέπει να μην ενοχλείς το σύστημα. Να μην αμφισβητήσεις τις ισορροπίες, να μην προσπαθήσεις να τις αλλάξεις, να είσαι απλά διαχειρίσιμος. Να υποταχθείς, να σκύψεις το κεφάλι, να κρύψεις τις ικανότητες σου και να υπηρετήσεις απλά τους καλοστημένους μηχανισμούς.

Η ανάδειξη έχει τις προϋποθέσεις της:

Με δεδομένο ότι σπάνια οι ικανότητες αναγνωρίζονται, με δεδομένο επίσης ότι χωρίς την εύνοια των «ισχυρών» δεν έχεις την παραμικρή πιθανότητα, πρέπει να προσχωρήσεις σε «αυλές». Και αν κάποια στιγμή απελευθερωθείς, δείξεις ότι έχεις ικανότητες, ότι μπορείς να σταθείς στα δικά σου πόδια, ότι μπορείς να παράγεις θετικό έργο, αυτόματα μετατρέπεσαι σε νούμερο 1 κίνδυνο για το σύστημα. Επικηρύσσεσαι ! Και αρχίζει η αντίστροφη πορεία, που συνήθως είναι ο διασυρμός. Η πτώση είναι … ελεύθερη. Και εκεί διαπιστώνεις ότι όσοι ήτανε μαζί σου το προηγούμενο διάστημα ( με τη λογική του συστήματος) ξαφνικά τοποθετούνται απέναντι σου, γιατί ακριβώς δεν λάμπεις όπως παλιότερα!

Αν μάλιστα αυτό μεταφερθεί στο εσωτερικό του δικού σου πολιτικού φορέα, ο κανιβαλισμός αποκτά ακόμη πιο επαχθή χαρακτηριστικά. Γιατί τότε εμφανίζονται τα κόμπλεξ, τα «γιατί αυτός και όχι εγώ», η ζήλια. Τότε είναι που η πολιτική κρεατομηχανή δουλεύει με χίλια…

Αυτή όμως η τακτική έχει αποτελέσματα.

 Ένα συγκεκριμένο σύστημα πολιτικών, συνήθως ετερόφωτων, επιβιώνει, ανακυκλώνει τα πρόσωπα, δημιουργεί υποτιθέμενες αυθεντίες και πρωτοκλασάτους, για τους οποίους χιλιάδες πληβείοι εργάζονται σιωπηλά, μοιράζει με μαστοριά την εξουσία και τη λάμψη. Έτσι δημιουργεί τους «απαραίτητους» , τους «ικανούς», τους «αναντικατάστατους». Έτσι δημιουργεί και νέα πολιτικά ήθη, απίστευτα πανομοιότυπα με αυτά που κυριαρχούν στη χώρα δεκαετίες τώρα. Έτσι ανακυκλώνονται τα «κορυφαία» στελέχη, οι επί δεκαετίες υπουργοί, οι μόνιμες βδέλλες του Δημοσίου, οι χαρισματικοί (;) διοικητές οργανισμών και πάει λέγοντας… Είναι το μοναδικό σύστημα που λειτουργεί χωρίς προβλήματα σε αυτήν εδώ τη χώρα. Τυχαίο;

Γιατί όλα αυτά;

Παρακολουθώ τον τρόπο με τον οποίο τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ απαξιώνουν τον Γιάννη Ραγκούση. Οι ίδιοι που μέχρι πριν από λίγο καιρό του χτυπούσαν φιλικά το χέρι στην πλάτη και προσπαθούσαν να έχουν μαζί του καλές σχέσεις. Ο Γιάννης Ραγκούσης δεν είναι χθεσινός στο ΠΑΣΟΚ, ούτε άκαπνος, ούτε αλεξιπτωτιστής στην πολιτική. Είναι όμως φανερό ότι είναι στοχοποιημένος από αυτούς οι οποίοι ένοιωσαν να κινδυνεύουν από την παρουσία του, τα προσωπικά τους σχέδια, η προσωπική τους στρατηγική. Δεν ξέρω αν ο ίδιος μετάνιωσε που άφησε την αυτοδιοίκηση και την πετυχημένη θητεία του σαν Δήμαρχος για να υπηρετήσει, σε δύσκολες εποχές, τον Γιώργο Παπανδρέου. Την εμπιστοσύνη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ πληρώνει ,γιατί οι εσωκομματικές ισορροπίες «δεν έπρεπε να αλλάξουν».

Το τραγικότερο όλων είναι ότι αυτό συμβαίνει με αφορμή την υλοποίηση του αυτονόητου: Ότι δηλαδή ένα επάγγελμα που πρέπει να ανοίξει δεν μπορεί να μένει κλειστό. Και ότι επίσης αυτός που θα βάλει την υπογραφή του πρέπει να έχει και τον τελικό λόγο. Το αυτονόητο όμως θεωρείται παράλογο. Και η υποκρισία:

Αυτοί που ψήφισαν με το μεσοπρόθεσμο την απελευθέρωση των επαγγελμάτων σήμερα «απαιτούν» τη συζήτηση για το αν θα …ανοίξουν!

Για επίλογο:

Το δανείζομαι:

«… Κι όσοι είχαν την αλαζονεία να υποτιμήσουν τη δύναμη του συστήματος, υπέστησαν τις συνέπειες.  Ενίοτε, στον καιρό της παντοδυναμίας τους  χρησιμοποίησαν κι εκείνοι το σύστημα ή δημιούργησαν το δικό τους, διότι πίστευαν πως έτσι ισχυροποιούσαν τη θέση τους. Πρόσκαιρα ναι,  αργότερα όμως;

 Η κατάληξη είναι πάντα ή ίδια, εκτός βεβαίως των περιπτώσεων που συνειδητά κάποιος συγκρούεται και αποχωρεί πρώτος, πριν του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια, πριν τους δώσει  την υπέρτατη αυτή ικανοποίηση.»

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s