Όποιος κατάλαβε …κατάλαβε

Στο επίκεντρο βρέθηκε και πάλι χθες το θέμα των ενδεχόμενων απολύσεων στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα. Και επί της ουσίας αυτό που προέκυψε ήταν από τη μία η υπό προϋποθέσεις διάψευση του Υπουργού Εσωτερικών και από την άλλη… η επιβεβαίωση από την πλευρά του Υπουργού Οικονομικών!

Από τη Βουλή μέχρι το χώρο που διεξάγεται το Συνέδριο του Economist , δημόσιοι υπάλληλοι από το δεν θα απολυθούνε φθάσανε στο … θα απολυθούνε!

«Δεν τίθεται αυτή τη στιγμή θέμα απολύσεων ούτε μονίμων, ούτε επί συμβάσει ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπαλλήλων του δημοσίου», διαβεβαίωνε ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης, μιλώντας στη Βουλή επί της αρχής του νομοσχεδίου για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση.

«Αντιθέτως», σημείωσε ο υπουργός, «θα βρισκόμασταν μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα να απολυθούν 200.000 υπάλληλοι του Δημόσιου τομέα, αν η κυβέρνηση δεν είχε προχωρήσει ήδη από την επαύριον των εκλογών του 2009 σε δραστικές μειώσεις με την κατάργηση των συμβάσεων stage, τη μεγάλη μείωση των συμβασιούχων, τις δραστικές μειώσεις που επέφερε ο «Καλλικράτης»».

Επιπλέον, ο κ. Ραγκούσης παρατήρησε ότι «έχουν φύγει και με αποχωρήσεις ήδη 150.000, ενώ και με τη ρήτρα μία πρόσληψη για πέντε αποχωρήσεις, έχει μειωθεί δραστικά το μισθολογικό κόστος και δεν τίθεται ζήτημα περαιτέρω απολύσεων».

Όπως είπε, «από εκεί και πέρα, αρχή του νέου συστήματος είναι η αυστηρή αξιολόγηση, που είναι απαραίτητη έναντι μιας χρόνιας νοοτροπίας ισοπέδωσης, λόγω του πελατειακού παρελθόντος».

Λίγο αργότερα, μιλώντας σε συνέδριο του Economist, o κ. Παπακωνσταντίνου ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι όταν κλείνει ή συγχωνεύεται ένας δημόσιος οργανισμός μπορεί να υπάρξουν και απολύσεις. Δεν είναι ο στόχος μας αυτός, επισήμανε, προσθέτοντας ότι θα υπάρξει μια προσπάθεια απορρόφησης του προσωπικού οργανισμών που κλείνουν ή συγχωνεύονται, μόνο όμως του προσωπικού που χρειάζεται.

Δήλωσε επίσης ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει μείωση των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα κατά 150.000 άτομα και αυτό θα γίνει με την πραγματοποίηση ελάχιστων προσλήψεων, μείωση του αριθμού των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου και προσπάθειας εθελούσιας εξόδου εργαζομένων. ( Σύμφωνα με τον Υπουργό Εσωτερικών οι 150.000 έχουν ήδη φύγει!)

«Είναι προφανές ότι δεν είναι οι απολύσεις ο στόχος μας. Αλλά είναι εξίσου προφανές ότι η λογική των αυτόματων μετατάξεων, όταν κλείνει ένας οργανισμός, ή όταν συρρικνώνεται, ή όταν συγχωνεύεται, δεν μπορεί πια να αποδώσει».

Το βέβαιο είναι πως η κυβέρνηση μετά και τις ασφυκτικές πιέσεις της τρόικας θα περιλάβει στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ένα αναλυτικό σχέδιο για μικρότερο κράτος. Σύμφωνα με αυτό, τα επόμενα τέσσερα χρόνια ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων θα μειωθεί κατά 150.000 άτομα ή κατά 20%. Αυτή η μείωση, όπως εξήγησε ο κ. Παπακωνσταντίνου, θα προκύψει:

Από το να μην προσλαμβάνει κανείς παρά ελάχιστο προσωπικό για τις αποχωρήσεις που έχει. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κανόνας μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις θα μετατραπεί σε μία πρόσληψη για κάθε δέκα συνταξιοδοτήσεις.

Από τη μείωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Όσες συμβάσεις λήγουν δεν θα ανανεώνονται και από τις προγραμματισμένες για φέτος 50.000 προσλήψεις συμβασιούχων θα γίνουν μόνον οι μισές.

Από μια προσπάθεια εθελουσίας αποχώρησης, χωρίς ακόμη να έχουν καθοριστεί τα κίνητρα που θα δοθούν.

Παράλληλα έρχονται νέες περικοπές στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων, με στόχο οι μισθοί τους να συγκλίνουν με αυτούς του ιδιωτικού τομέα. Ο υπουργός Οικονομικών μίλησε για το νέο μισθολόγιο, το οποίο ολοκληρώνεται τους επόμενους μήνες και θα οδηγήσει «σε έναν πιο ορθολογικό τρόπο αμοιβών στον δημόσιο τομέα, που καταργεί σημερινές ανισότητες, που φέρνει τις αποδοχές πιο κοντά σε αυτές του ιδιωτικού τομέα».

Μένουν δυο ερωτήσεις προς απάντηση!

Η πρώτη: Θα γίνουν ή δεν θα γίνουν απολύσεις στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα;

Η δεύτερη: Τι σημαίνει για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων το ότι θα έρθουν πιο κοντά με αυτούς του ιδιωτικού Τομέα; Δεν σημαίνει επιπλέον περικοπές;

Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να καταλάβουμε  ότι μόλις τώρα μπαίνουμε στον σκληρό πυρήνα των μεταρρυθμίσεων και να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε το μέγεθος των ρυθμίσεων που έρχονται και μας αφορούν.

Advertisements

Εκλογές αδιαφορίας

Πέρασαν χρόνια από τις εποχές που οι φοιτητικές εκλογές αποτύπωναν (έστω και εν μέρει) κοινωνικές ανησυχίες και πολιτικές αντιπαραθέσεις στ’ αμφιθέατρα των σχολών. Αυτούς τους καιρούς αποτελούν απλώς έναν τρόπο καταγραφής επιρροών σ’ ένα πανεπιστήμιο που διαλύεται στα εξ’ ων συνετέθη.

Αφού πρώτα μεταλλάχθηκε σε χώρο επιχειρηματικής διείσδυσης και μετατροπής της έρευνας και της διδασκαλίας σε στηρίγματα της «νέας πανεπιστημιακής τάξης».

Η εκλογική (και όχι μόνον) επιρροή της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συμπυκνώνει τις μεταβολές σε μεγάλη μερίδα του φοιτητικού και σπουδαστικού πληθυσμού. Οι λοιπές δυνάμεις, πέραν της ΠΑΣΠ; Τόσο η κοινοβουλευτική όσο κι η εξωκοινοβουλευτική αριστερά (ΚΝΕ, ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ) απλά προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ ένα εχθρικό περιβάλλον.

Για δημοψήφισμα έκανε λόγο ο πρόεδρος της ΝΔ, προσπαθώντας να ψαρέψει σε θολά νερά! Λες και δεν ξέρει ότι οι εποχές που κρίνονταν και επιβεβαιώνονταν πολιτικές στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Λες και δεν ξέρει το απολίτικο, της ψήφου των περισσοτέρων σήμερα. Λες και δεν ξέρει πως αλιεύουν σήμερα ψηφοφόρους οι παρατάξεις!

Μένουν οι ανακοινώσεις «νίκης» όλων των παρατάξεων για να περάσει  η σεμνή τελετή των φετινών φοιτητικών εκλογών στην ιστορία.

O Στρός Κάν και η γκλαμουριά των εγχώριων media!

Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν ο Ντομινίκ-Στρός Κάν είναι ένοχος ή αθώος των κατηγοριών που του αποδίδονται.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει τις εικαζόμενες πράξεις του μια σειρά εγχώριων Μ.Μ.Ε.

Ο βιασμός εκλαμβάνεται ως είδος «σεξουαλικού παιγνίου» και ο φερόμενος ως δράστης «ασθενής». Το ύφος του στο δικαστήριο -ένα μίγμα εκπεσόντος αυτοκράτορα και διασυρόμενου σαδιστή- ήταν αρκετό για να συγκινήσει πολλές ευαίσθητες ψυχές της γκλαμουριάς των media.

Οι αναλύσεις ανακυκλώθηκαν γύρω από το «ατόπημα»(!) του άνδρα, ποιος ασχολείται άλλωστε με την κτηνωδία που (εικάζεται πως) βίωσε μια ταπεινή καμαριέρα.

Η απροκάλυπτα σεξιστική οπτική, συνδεδεμένη με την πτώση ενός ειδώλου του αστικού κόσμου, επιβεβαιώνουν απλά την φασίζουσα ιδεολογία που εκπέμπεται στην εποχή μας.