ΣτΕ: «Πράσινο», υπό όρους, για συνέχιση των έργων στη σήραγγα του Αχελώου

Το «πράσινο φως», υπό προϋποθέσεις, για τη συνέχιση των έργων συντήρησης της σήραγγας του Αχελώου έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας

Ειδικότερα, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, το περασμένο έτος με την υπ’ αριθμ. 141/2010 απόφασή της (Τμήμα Αναστολών) είχε παγώσει όλα τα έργα εκτροπής του Αχελώου ποταμού.

Το υπουργείο Υποδομών και τοπικοί φορείς ζήτησαν την ανάκληση της απόφασης που «πάγωσε» τα έργα, επικαλούμενοι ότι υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της σήραγγας του Αχελώου μήκους17.415 μέτρων. Το ΣτΕ με την υπ’ αριθμ. 151/2011 απόφασή του ζήτησε να προσκομιστούν στοιχεία που να ενισχύουν τους ισχυρισμούς του υπουργείου, προκειμένου να αποφασίσει επί του θέματος.

Το υπουργείο Υποδομών υπέδειξε τα αναγκαία μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να προστατευτεί η σήραγγα από τις φθορές που έχει υποστεί από το χρόνο και το νερό.

Κατόπιν αυτών η Ολομέλεια του ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση του υπουργείου Υποδομών και επέτρεψε την κατασκευή των αναγκαίων έργων για την αποκατάσταση των φθορών στη σήραγγα υπό την προϋπόθεση ότι: α) τα μέτρα είναι προσωρινά και δεν συνεπάγονται την κατασκευή της τελικής επένδυσης σε οιοδήποτε τμήμα του υπολειπόμενου ανεπένδυτου μέρους της σήραγγας, β) η λήψη των μέτρων διασφαλίζει τη διατήρηση της υφιστάμενης πραγματικής κατάστασης μέχρι τη λήξη της εκκρεμοδικίας, γ) για την εκτέλεση των απαιτούμενων εργασιών η διοίκηση δεσμεύεται ότι δεν θα χρησιμοποιήσει εργοτάξια εγκατεστημένα στις κοίτες του Αχελώου και των παραποτάμων του, η δε απόληψη των απαραίτητων αδρανών υλικών δεν θα γίνει από τις κοίτες των ποταμών, αλλά από νόμιμα λειτουργούντα λατομεία.

Η Ολομέλεια του ΣτΕ επέτρεψε ακόμη τη λήψη, κατά περίπτωση, παρόμοιων μέτρων στο μέλλον, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι πρόκειται για προσωρινά υποστηρικτικά μέτρα και υποχρέωνε το υπουργείο Υποδομών να ενημερώνει το δικαστήριο για τις πραγματοποιούμενες εργασίες, μετά την ολοκλήρωσή τους.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σχόλιο: Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι!

Advertisements

Μ.Ανδρουλάκης: Είναι εφικτή η «σωτηρία» με Λάθος Χάρτη;

Για λάθος χάρτη με τον οποίο η ευρωζώνη διαχειρίζεται την κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων περιφερειακών χωρών, κάνει λόγο σε άρθρο του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης.

Ολόκληρο το άρθρο

«Ίσως ναι», λέμε για τον ατελή ή λάθος χάρτη με τον οποίο η ευρωζώνη διαχειρίζεται την κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων περιφερειακών χωρών. Επί δέκα χρόνια στέλναμε μια νότα κινδύνου κόντρα στη μέθη και την ευφορία του φθηνού χρήματος, αλλά τώρα, αντίθετα, προέχει να αντιμετωπίσουμε την κουλτούρα του φόβου και την ψυχολογία της ερήμου. Στο Ε, Πρόεδρε!, την ύστατη προεκλογική προειδοποίηση κινδύνου, όταν τα σημάδια στην ελληνική πολιτική ζωή και στην απρόθυμη Γερμανία έδειχναν ότι θα πάμε με «Λάθος Χάρτη», υπενθυμίσαμε την παρακάτω διδακτική και αληθινή πολεμική ιστορία:

Ένα μικρό απόσπασμα στρατιωτών χάνεται στις Άλπεις μέσα στις χιονοστιβάδες, ενώ επιχειρούσε πολεμικούς ελιγμούς. Η χιονόπτωση συνεχίζεται επί μέρες, μαζί και οι χιονοστιβάδες. Η μονάδα καταγράφει όλους τους στρατιώτες στις απώλειες. Δεν υπήρχε πιθανότητα σωτηρίας τους. Έπειτα από μέρες το απόσπασμα εμφανίζεται σώο από ένα απρόβλεπτο σημείο. Το άναυδο Επιτελείο προσπαθεί να βγάλει άκρη. «Ένας στρατιώτης μας βρήκε έναν παλιό χάρτη στο σακίδιο του και έτσι ανακαλύψαμε το δρόμο», απάντησαν. Ο χάρτης μελετήθηκε προσεκτικά και αποκαλύφθηκε ότι ήταν μιας ορεινής περιοχής των Πυρηναίων και δεν είχε σχέση με τις Άλπεις. Με λάθος χάρτη βρήκαν το δρόμο τους. Ο λάθος χάρτης τους εμψύχωσε να μην παραλύσουν από φόβο, να εντείνουν τις αισθήσεις τους, να ανοίξουν τα μάτια τους, να διερευνήσουν πιθανά σενάρια απεγκλωβισμού τους και, τελικά, να διαχειριστούν με επιτυχία την αβεβαιότητα του προσανατολισμού τους.

«Λάθος Χάρτης» είναι αυτός που μεταθέτει την οριστική επίλυση της κρίσης χρέους μετά το 2013 και παραγνωρίζει ότι οι αγορές προτιμούν το υπολογισμένο ρίσκο ενός συνολικού διακανονισμού του χρέους με επιλογές για τους δανειστές και με ευρωπαϊκή εγγύηση, από την μακρόχρονη αναμονή και την ασάφεια στις προοπτικές. Στην τελευταία περίπτωση όπως είχαμε προεξοφλήσει οι αγορές τείνουν να υπολογίζουν το άμεσο μέλλον με βάση το χειρότερο σενάριο. Αυτή την κατάσταση ζούμε τώρα και βλέπουμε εκείνους που είχαν δαιμονοποιήσει την συντεταγμένη «αναδιάρθρωση» του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με παράλληλη οχύρωση του τραπεζικού μας συστήματος, να κάνουν κωλοτούμπες πριν στεγνώσει το μελάνι της 25ης Μαρτίου (Σύνοδος Κορυφής) και να ανοίγουν σπασμωδικά και τυφλά τη σχετική συζήτηση με ποικίλους υπολογισμούς, πολιτικούς και οικονομικούς, κλιμακώνοντας τα επίπεδα αβεβαιότητας, ασάφειας και πανικού.

Αν οριστικοποιηθεί ο «Λάθος Χάρτης» τον Ιούνιο, αν το λάθος τραβήξει ως τα άκρα, αν η προσωρινή αναβολή στην επίλυση της κρίσης γίνει απεριόριστη, αν η ευρωζώνη αντέχει πολιτικά να δίνει συνεχώς νέα δάνεια για να πληρωθούν τα παλιά, ξανά και ξανά, τότε μέχρι το 2014 – 2015 το σύνολο σχεδόν του χρέους θα είναι «επίσημο», στα χέρια του ESM και της ΕΚΤ, οι ιδιώτες θα έχουν πληρωθεί και αποχωρήσει και τότε ο διακανονισμός του επίσημου χρέους Φρανκεστάιν βάζει την ευρωζώνη και ιδιαίτερα τη Γερμανία και τη Γαλλία μπροστά σε ένα δραματικό δίλημμα: θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι ή θα εκδοθεί ευρωομόλογο κάνοντας de facto ένα μεγάλο βήμα στη δημοσιονομική ενοποίηση;

 Στην τελευταία περίπτωση θα έχει λειτουργήσει ο Νόμος της Αντιστροφής του Νοήματος. Το «λάθος» θα αντιστραφεί στο «σωστό». Όπως αντίθετα το «σωστό», δηλαδή η «αναδιάρθρωση» το ταχύτερο δυνατό μπορεί, αν γίνει τυφλά, να αντιστραφεί σε «λάθος», να πάρει τοξικά χαρακτηριστικά και να προκαλέσει νέους αστάθμητους κινδύνους. Το δίδαγμα είναι ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και βεβαιότητες, ούτε ο μανιχαϊσμός του «καλό = κακό». Το «επίσημο σενάριο» που έχει εξωπραγματικές προβλέψεις και διατηρεί τη δεδομένη «Παγίδα του Χρέους», αν τραβηχτεί στα άκρα, αν παρατεντωθεί χρονικά η πολιτική της αναβολής απροσδόκητα μπορεί να μας οδηγήσει στην δια της διολισθήσεως μεταμόρφωση όλου του χρέους σε «επίσημο», στη συγκέντρωση του στο ESM (Ταμείο Διάσωσης 2) και σε ένα τελικό πολιτικό διακανονισμό του με έκδοση ευρωομολόγου. Στο τέλος, από σπόντα, θα συναντήσει αυτό που έπρεπε να υπάρχει στην αφετηρία. Η αποτυχία του «επίσημου σεναρίου» μπορεί να αντιστραφεί σε επιτυχία. Ίσως αυτή τη δυνατότητα άρχισαν να διαισθάνονται και κάποιοι επίσημοι κύκλοι της Γερμανίας που κάνουν κωλοτούμπα και αρχίζουν να κάνουν σκέψεις για αναδιάρθρωση πριν το 2013.

Η τέχνη της δημιουργικής καθυστέρησης και της αναβολής της τελικής διευθέτησης θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να εξελιχθεί σε στρατηγική αλλά απαιτεί κι αυτή ισχυρή και αποφασισμένη ηγεσία στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα, αντοχή, τελικά αποτελέσματα, τραγική συναίσθηση μιας κοινής μοίρας, μαχόμενη καρτερία καθώς στο κακό που μας βρήκε υπάρχει ένα μεγαλύτερο κακό που έχουμε συμφέρον όλοι να αποφύγουμε.

Τι πιθανότητες έχει αυτή η στρατηγική που είναι αντίθετη με αυτήν που εμείς είχαμε έγκαιρα εισηγηθεί; Τι γνωστοί και κρυφοί κίνδυνοι, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί υπάρχουν; Τι απρόβλεπτο πολιτικό ρίσκο μπορεί να προκύψει από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης; Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου που μάλλον δεν είχε διαβάσει το «Λάθος Χάρτης» στο Ε, Πρόεδρε! ένιωσε μάλλον ένα θετικό σκίρτημα όταν άκουσε από μένα αυτή την εκδοχή στη σχετική συζήτηση στο ΚΤΕ Οικονομικών την προηγούμενη εβδομάδα.

Σχόλιο:

Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση του αγαπητού Μίμη, αλλά … το θέμα είναι πόσες φορές μπορεί ο λάθος χάρτης να σε οδηγήσει σε σωστό προορισμό; Και αν αυτό έγινε μία φορά, στην πραγματική πολεμική ιστορία που αφηγείται, πόσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος ότι θα επαναληφθεί και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικού πολεμικού κλίματος; Μπορεί ο Παπανδρέου να ένοιωσε το σκίρτημα που γράφει αλλά το πιο πιθανό σενάριο είναι το αντίθετο. Και φαίνεται και φυσιολογικό: Λάθος χάρτης, λάθος πορεία οδηγεί σε λάθος προορισμό. Και στην οικονομία οδηγεί σε καταστροφή και πτώχευση!

Προς γνώση και συμμόρφωση

Το περιστατικό έχει ως εξής: πριν λίγο καιρό οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Αγγελιοφόρος» -πλην εφτά- αποδέχθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας. Πέραν της σημαντικής μείωσης αποδοχών συναίνεσαν στην πρόβλεψη πως, αν οι τριμηνιαίοι έλεγχοι που γίνονται στα οικονομικά της επιχείρησης αποδειχθούν (;) ζημιογόνοι, οι απολύσεις είναι αναπόφευκτες.

Και, ώ του θαύματος, λίγες μέρες πριν πενήντα εξ’ αυτών βίωσαν οδυνηρά την αυτοεκπληρούμενη προφητεία του ιδιοκτήτη Μπακατσέλου.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως, λόγω της ισχύος της συλλογικής τους σύμβασης, οι εφτά που αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν τον εκβιασμό της διεύθυνσης παραμένουν στην θέση τους –αφού προστατεύονται από τον νόμο.

Ηθικό δίδαγμα: η διαρκής υποταγή και η δουλική συμμόρφωση δεν εξασφαλίζουν την εργασιακή απασχόληση.

Προς γνώση όσων σκέφτονται να εκποιήσουν τα κοινωνικά τους δικαιώματα στις πιέσεις των εργοδοτών, νομίζοντας πως θα σωθούν με τέτοιες τακτικές.

Η φτώχεια δεν θέλει καλοπέραση

Με αφορμή την Έκθεση της ΤτΕ …

Μπορεί οι περισσότεροι να ασχολήθηκαν με την Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, μόνο σε ότι αφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους, έγκυροι γαρ οικονομολόγοι όλοι, αλλά τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι αυτά που αφορούν στην υποτίμηση των μισθών και τη διαμόρφωση πρωτοφανών επιπέδων φτώχειας στη χώρα.

Τα στοιχεία που επικαλείται η έκθεση είναι συγκλονιστικά.

Και δείχνουν την εικόνα μιας χώρας κοινωνικά διαλυμένης, με την ανεργία να ξεπερνά το 20%, ενώ η πιο σκληρή από τις διαπιστώσεις είναι το ότι ο κίνδυνος της φτώχειας μετατοπίζεται από τους ηλικιωμένους στα νεότερα ζευγάρια και στους εργαζομένους!

Αυτή είναι η εικόνα μιας κοινωνικής «ερήμου», όπου στη φτώχεια οδηγούνται ολόκληρα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, ενώ όσοι ακόμα αμείβονται για την εργασία τους βλέπουν τους μισθούς τους να μειώνονται με γρήγορους ρυθμούς και ταυτόχρονα και το βιοτικό τους επίπεδο.

Στα επίπεδα του 2003 «υποτιμήθηκαν» οι μισθοί ελέω κρίσης .

Πέρυσι η μείωση των αποδοχών σε πραγματικές τιμές (μαζί με τον πληθωρισμό) έφτασε το 13,5% για τους δημοσίους υπαλλήλους, το 11,3% για τους συνταξιούχους και ξεπέρασε ακόμη και το 14% στον ιδιωτικό τομέα.

Μάλιστα εντός του τρέχοντος έτους αναμένεται ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, αφενός γιατί οι μέσες αμοιβές θα μειωθούν περαιτέρω κατά 5% με 5,7% και αφετέρου επειδή αναμένεται έξαρση της ανεργίας.

Και βέβαια στην Έκθεση δεν έχουν ληφθεί υπόψη οι νέες περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και στις πρόσθετες αμοιβές των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ, που προαναγγέλθηκαν μέσω του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, το οποίο παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση.

Το μέσο ποσοστό ανεργίας για το 2011 υπολογίζεται στο 15% με 16,5% και μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους πιθανολογείται ότι θα αγγίξει το 18%, ποσοστό το οποίο μεταφράζεται σε 1.000.000 ανέργους! Αν αυτά τα στοιχεία επαληθευτούν –και φοβάμαι πως αυτό θα γίνει- καταλαβαίνει ο καθένας ότι οδηγούμαστε το 2012 και 2013 σε απίστευτες καταστάσεις!!!

Στην έκθεση της ΤτΕ γνωστοποιούνται στοιχεία από ευρωπαϊκή έρευνα (EU SLIC 2009) τα οποία δείχνουν πως η παιδική φτώχεια αυξήθηκε δραματικά την τελευταία πενταετία.

Ειδικότερα, το 2009 το 23,4% των παιδιών έως 15 ετών διαβιούσαν σε φτωχά νοικοκυριά έναντι 19,3% το 2005.

Επίσης ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους έφθασε στο 13,8% και ήταν ο δεύτερος υψηλότερος στην Ε.Ε. των 27, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (17,9%).

Η Τράπεζα της Ελλάδος εκτιμά πως κατά τη διάρκεια της κρίσης έχει αυξηθεί σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των χαμηλόμισθων εργαζομένων.

Οδηγούνται με γοργά βήματα στη φτώχεια μετά τη μείωση των πραγματικών αποδοχών το 2010, τις νέες περικοπές του 2011, αλλά και τη δυνατότητα να προσλαμβάνονται νέοι με αποδοχές χαμηλότερες από τις κατώτατες σύμφωνα με τον νόμο 3863 του 2010.

Ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.147.000 άτομα.

Το 60,3% του φτωχού πληθυσμού και το 21,4% του μη φτωχού έχουν οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους 500 ευρώ!

Το έχω γράψει και άλλες φορές : Καλές οι συζητήσεις για τα spreads και τις αναδιαρθρώσεις, καλές οι συζητήσεις για προϋπολογισμούς, νούμερα και ποσοστά, καλή η φιλολογία για τη σωτηρία της χώρας, αλλά την κοινωνία ποιος και πως θα τη σώσει;

Ποια θα είναι η εικόνα της χώρας, της κοινωνίας, των ανθρώπων, των εργαζομένων, των οικονομικά αδυνάτων;

Όσοι δεν τα σκέφτονται ή τα ξεπερνούν εύκολα, αφήνοντας το μέλλον να δώσει απαντήσεις θα πρέπει να καταλάβουν ότι η φτώχεια δεν θέλει καλοπέραση, αλλά αντίδραση , αγώνα και επανάσταση.

Αν υπολογίζουν να συναντήσουν μόνο αδύναμους και εξαχρειωμένους ανθρώπους να είναι σίγουροι ότι μπροστά τους θα βρεθούν  κοινωνικές αναταραχές και κοινωνικές αντιδράσεις.

Ραγκούσης για το δημόσιο!

Ο Υπουργός Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Γ. Ν. Ραγκούσης έκανε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» την ακόλουθη δήλωση σχετικά με τις αλλαγές στην αξιολόγηση των στελεχών του Δημοσίου:

 «Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες για τη διάλυση του Δημοσίου, την αποτελμάτωση της παραγωγικότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την καθήλωση της αποτελεσματικότητας σε όλο το δημόσιο τομέα, καταλήγει κανείς ανεπιφύλακτα στον καθοριστικό ρόλο της αναξιοκρατίας στις προαγωγές.

Με μία φράση, οι πελατειακές σχέσεις στις προαγωγές σκότωσαν το Δημόσιο.

Διότι ενώ στις προσλήψεις είχαν καταβληθεί προσπάθειες για τον περιορισμό έστω των αυθαιρεσιών, οι προαγωγές παρέμειναν πάντα το λάφυρο του κομματικού νικητή.

Η χειραγώγηση 25.000 προϊσταμένων με ευνοιοκρατικά, πελατειακά κριτήρια, όχι μόνο κομματικά αλλά και προσωπικά, των υπουργών, οδήγησαν στη λαφυραγώγηση του δημοσίου. Ήταν από τα μελανότερα σημεία, το βαθύ σκοτάδι, της Μεταπολίτευσης. Οι μισοί εν δυνάμει προϊστάμενοι, προσκείμενοι στο νικητή, δεν είχαν κανένα κίνητρο παραγωγικότητας, αφού η κομματική εύνοια ήταν εγγύηση προαγωγής. Οι άλλοι μισοί, οι μη προσκείμενοι, δεν είχαν επίσης κανένα κίνητρο, αφού γνώριζαν ότι δεν έχουν καμιά ελπίδα. Αυτό εκτέλεσε εν ψυχρώ κάθε κίνητρο παραγωγικότητας, ευσυνειδησίας, αποτελεσματικότητας.

Από την εφαρμογή του Ν. 3839/2010 οι προαγωγές γίνονται με απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια μοριοδότησης – χωρίς καμία δυνατότητα επιρροής του υπουργού. Και με τη λειτουργία του ΕΙΣΕΠ, το οποίο αποτελείται από τέσσερα μέλη του ΑΣΕΠ και έναν εκπρόσωπο του Συνηγόρου του Πολίτη, οι επιλογές των προϊσταμένων θα γίνονται με διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια – γραπτός διαγωνισμός και αδιάβλητη συνέντευξη από το ανεξάρτητο ΕΙΣΕΠ.

Αυτό το νέο καθεστώς αξιοκρατίας, μαζί με τη χωρίς εξαιρέσεις αξιοκρατική διαδικασία προσλήψεων για κάθε θέση στο Δημόσιο που εγκαινίασε ο Ν. 3812, δημιούργησε ένα νέο περιβάλλον στη σχέση κράτους – πολίτη. Και ασφαλώς είναι αδιανόητη κάθε νησίδα αναξιοκρατίας σε οποιαδήποτε επιλογή. Αξιοκρατία ή υπάρχει παντού ή δεν υπάρχει.

Γι᾽ αυτό και μετά τη συνταγματική κατοχύρωση αξιοκρατικών προσλήψεων πρέπει να θωρακίσουμε συνταγματικά και τις αξιοκρατικές προαγωγές στο Δημόσιο. Να μην κινδυνεύσει ξανά η χώρα να πληρώνει τα σπασμένα της λαφυραγώγησης του Δημοσίου.

Σήμερα, ανοίγει ο δρόμος για ένα νέο σώμα προϊσταμένων, αξιοκρατικά εκλεγμένων, που δεν χρωστάνε σε κανέναν τίποτε. Ένα σώμα προϊσταμένων που αποφασίζει σε συνθήκες απόλυτης διαφάνειας – μέσα από το σύστημα «Διαύγεια», το οποίο εφαρμόζεται ανεξαίρετα. Και, μάλιστα, είναι στις προθέσεις μας να καταστήσουμε κάθε παράβαση της υποχρέωσης ανάρτησης στη «Διαύγεια» πειθαρχικό αδίκημα.

Αξιοκρατικές προσλήψεις, αξιοκρατικές προαγωγές και το νέο αυστηρό και αξιόπιστο πειθαρχικό δίκαιο συνιστούν τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορούμε να οικοδομήσουμε και το νέο μισθολόγιο. Γιατί απαραίτητη προϋπόθεση για ένα μισθολόγιο που δίνει κίνητρα στη παραγωγικότητα και αμείβει την εργασία δίκαια και ισότιμα μπορεί να οικοδομηθεί μόνο τώρα που έχουν εξασφαλιστεί τα εχέγγυα μιας ακριβοδίκαιης αξιολόγησης.

Η αντικειμενική αξιολόγηση ως θεμέλιο της εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να αποτελέσει τον στερεό «φέροντα οργανισμό» του οικοδομήματος του μισθολογίου.

Θέλουμε να κάνουμε επιτέλους πράξη την- επί χρόνια ζητούμενη αλλά ποτέ ως τώρα υλοποιούμενη- σύνδεση της εξέλιξης και της αμοιβής με την παραγωγικότητα, η οποία είναι εφικτή και αποδεκτή μόνο στη βάση μιας αδιάβλητης αξιολόγησης.

Και αυτό είναι σε θέση να εγκαινιάσει μια νέα εποχή στο Δημόσιο- κινητικότητας και αποτελεσματικότητας.

Να προσφέρει δηλαδή, για πρώτη φορά, τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την εξυπηρέτηση του πολίτη και την ανάπτυξη της χώρας».

«Εκσυγχρονιστική» διαμάχη για την αναδιάρθρωση στο ΒΗΜΑ

«Η αναδιάρθρωση του χρέους θα απελευθερώσει δυνάμεις» λέει ο κ. Κ. Σημίτης στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής». Ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους το ταχύτερο δυνατόν, σε συνεννόηση ασφαλώς με τους ευρωπαίους εταίρους της, και τονίζει ότι «μια καλά προετοιμασμένη αναδιάρθρωση» μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική ώστε «τα επόμενα 15-20 χρόνια να είναι μια περίοδος στην οποία θα ξαναχτίσουμε με αισιοδοξία μια σταθερή οικονομία και θα επανενταχθούμε στην ευρωπαϊκή εξέλιξη». …

Παραλλήλως, καταρρίπτει καλλιεργούμενες φήμες περί τραπεζικών κλυδωνισμών και επισημαίνει με έμφαση ότι «από την αναδιάρθρωση δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις» . Εκτιμά ότι ακόμη και αν η Ελλάδα υποστεί μια 20ετή δοκιμασία σκληρής λιτότητας για να αποφύγει την αναδιάρθρωση, τίποτε δεν εγγυάται ότι θα επιτύχει την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, αφού, όπως υπογραμμίζει, «είναι επιπόλαιο να ελπίζουμε ότι τα επόμενα 20 χρόνια δεν θα προκύψουν οικονομικές αναταραχές, νομισματικές κρίσεις, ανατιμήσεις του πετρελαίου» που θα έχουν ως αποτέλεσμα «να αναπαράγονται οι κρίσεις».

Ο πρώην πρωθυπουργός στοιχειοθετεί το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της αναδιάρθρωσης έναντι των ευρωπαϊκών κέντρων που αντιδρούν στην προοπτική αυτή όταν καταδεικνύει ότι η συσσώρευση και η συνακόλουθη αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους των περιφερειακών χωρών της Ένωσης δεν οφείλονται μόνο στις λανθασμένες πολιτικές τους αλλά και «στις ανισορροπίες που προκαλεί το χάσμα ανάπτυξης μεταξύ Βορρά και Νότου». Εκτιμά ότι για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες του χάσματος αυτού και να επιταχυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απαιτούνται «κοινοτική αλληλεγγύη και διευκόλυνση των οφειλετριών χωρών». […] via @tovima

Στο ίδιο φύλλο εντός της εφημερίδας υπάρχει και η συνέντευξη Χριστοδουλάκη:

«Αν η Ελλάδα προχωρήσει σε «κούρεμα», θα προκαλέσει σοβαρή βλάβη στο εσωτερικό της χώρας και στην ανάπτυξη. Πάρτε για παράδειγμα τα ασφαλιστικά ταμεία που κατέχουν περίπου 25 δισ. ευρώ ομόλογα και με ένα «κούρεμα» 40% θα χάσουν αμέσως 10 δισ. Μετά όλοι θα φωνάζουν να τα καλύψει το κράτος και το χρέος θα μεγαλώσει ξανά. Το ίδιο θα συμβεί και με τις τράπεζες, που για να συνεχίσουν να δανείζουν τις επιχειρήσεις θα ζητήσουν από το κράτος να σχηματιστεί Αποθεματικό Ζημιών, εκδίδοντας νέα ομόλογα. Η καθαρή μείωση του χρέους τελικά θα είναι μηδαμινή, ενώ το κόστος ανυπολόγιστο. Μια ρήση των οικονομολόγων λέει ότι αν το «κούρεμα» σου πετύχει αφήνει πληγή για εφτά χρόνια, αν όμως χάσεις τον έλεγχο η χώρα θα υποφέρει μια γενιά γιατί κανείς δεν σε δανείζει μετά με χαμηλά επιτόκια. Θα ωφεληθούν μόνο όσοι έχουν στοιχηματίσει στο «κούρεμα» και εμμέσως οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες εις βάρος των ευρωπαϊκών που έχουν δικά μας ομόλογα».

 

[…]«Η Ουρουγουάη έκανε κάτι παρόμοιο επιμηκύνοντας τη διάρκεια του ομολόγου και κρατώντας σταθερά τα κουπόνια, το λεγόμενο «ρεπροφίλ». Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ εθελοντικά αλλά όχι πριν από το 2013. Σου λένε «αν ζητήσει τότε μια επιμήκυνση για πέντε χρόνια, γιατί εγώ να δεχθώ τώρα για δέκα και να ζημιωθώ; Καλύτερα να περιμένω»».

Τι να πω και εγώ;

Και τι συμπέρασμα να βγάλω όταν σκέφτομαι ότι ο ένας ήταν Πρωθυπουργός και ο άλλος Υπουργός των Οικονομικών του;

Τι να σκεφτώ επίσης όταν εκτός από τον Κ. Σημίτη και άλλα στελέχη προερχόμενα από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό μπλοκ, όπως ο Γιώργος Φλωρίδης, ο Έκτορας Νασιώκας και άλλοι, μιλούν για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους “εδώ και τώρα”, ακόμη και με “κούρεμα” εάν χρειαστεί;

Η αναδιάρθρωση θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτες, αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα άνοιγαν ένα νέο, μακροχρόνιο κύκλο δυσπιστίας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Θα είχε επίσης άμεσες και σημαντικές αρνητικές συνέπειες για τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες και όλους όσους κατέχουν κρατικούς τίτλους.

Αυτό είναι το μόνο βέβαιο.

 

Ποιος θα εκμεταλλεύεται τον ορυκτό πλούτο της χώρας;

Διεύρυνση των αποκρατικοποιήσεων τόσο ως προς τα ποσοστά εκχώρησης όσο και ως προς τον αριθμό των επιχειρήσεων που θα μεταβιβαστούν προβλέπει το κυβερνητικό σχέδιο αναζήτησης ρευστού, του οποίου η πρώτη φάση ανακοινώθηκε την Παρασκευή.

Το χαρτοφυλάκιο του Δημοσίου περιέχει σημαντικές συμμετοχές σε τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, παίγνια, συχνότητες, λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους, σιδηρόδρομους, μεταλλεύματα, δίκτυα ύδρευσης, αμυντικές βιομηχανίες, ακίνητα. Το σχέδιο καλύπτει όλες τις κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων και συνυπολογίζει τέσσερις βαθμούς κρατικής ιδιοκτησίας.

Εντύπωση προκαλεί η απόφαση για άμεση και πλήρη πώληση της ΛΑΡΚΟ, μιας επιχείρησης που γνώρισε κατά καιρούς και τον ιδιώτη και το κράτος, μιας επιχείρησης της οποίας η κακοδιαχείριση την εξαετία της ΝΔ, την έσπρωξε στην άβυσσο, μιας επιχείρησης όμως  η οποία  έχει στην κατοχή της όλα τα μεταλλευτικά δικαιώματα του λατερίτη σε όλη τη χώρα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Ποιος θα εκμεταλλεύεται πλέον τον ορυκτό πλούτο της χώρας;

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οι τιμές του νικελίου που είναι ανεβασμένες στην διεθνή αγορά επιτρέπουν μια νότα αισιοδοξίας για την πορεία της επιχείρησης. Σύμφωνα με τα δεδομένα από την πλευρά της διοίκησης έτσι όπως αποτυπώνονται στη σημερινή φάση ο τζίρος για το 2011 αναμένεται από 350 έως 400 εκατομμύρια ευρώ. Αυτές εξάλλου είναι οι εκτιμήσεις και των ειδικών της εταιρίας. Από αυτά 110 έως 115 εκατομμύρια ευρώ θα είναι κέρδη της εταιρείας μόνο από τη φετινή χρήση!

Ένα χρόνο πριν άλλα λέγανε!!!

Δεν πέρασε πολύς  χρόνος από τις κατηγορηματικές (προεκλογικές) διαβεβαιώσεις του Μιχ. Χρυσοχοΐδη, για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της ΛΑΡΚΟ και ανακοινώθηκε επίσημα η πρόθεση ιδιωτικοποίησής της.

Για να μην ξεχνιόμαστε:

Στις 17 Ιουλίου του 2009 εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση που αξίζει να την προσέξετε:

«Κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ αποτελούμενο από τον πολιτικό εκπρόσωπο για θέματα Ανάπτυξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον Εισηγητή του ΚΤΕ Ανάπτυξης, Απόστολο Κατσιφάρα, και τον Γραμματέα του Τομέα Ανάπτυξης, Φίλιππο Σαχινίδη, πραγματοποίησε συνάντηση, στα Γραφεία του ΠΑΣΟΚ, με εκπροσώπους παραγωγικών και συνδικαλιστικών φορέων από τους Νομούς Φθιώτιδας, Βοιωτίας και Εύβοιας, με αντικείμενο τα κυβερνητικά σχέδια για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ.

Ο επικεφαλής του κλιμακίου Μ. Χρυσοχοΐδης διαβεβαίωσε τους εκπροσώπους των εργαζομένων ότι, το ΠΑΣΟΚ είναι αντίθετο με την επιλογή της κυβέρνησης για πώληση της ΛΑΡΚΟ και ότι θα αγωνιστεί με κάθε πρόσφορο μέσο ώστε να μην προχωρήσει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Ο κ. Χρυσοχοΐδης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι, με τους καταστροφικούς χειρισμούς της στη διοίκηση της εταιρίας, την οδήγησε συνειδητά στην απαξίωση με τελικό στόχο το ξεπούλημά της, ενώ τόνισε ότι, για το ΠΑΣΟΚ, ο δημόσιος χαρακτήρας της επιχείρησης είναι μια καθαρή επιλογή, όπως αντίστοιχα καθαρή είναι και η θέση του, ότι η ΛΑΡΚΟ οφείλει να έχει μια δυναμική, κερδοφόρα και ανταγωνιστική παρουσία στη διεθνή αγορά.»

Θυσία στον βωμό της ανάπτυξη;

Ιφιγένεια ώστε να φυσήξει ο ούριος άνεμος προσέλκυσης επενδυτών;

 Κατά σύμπτωση ο τότε μαντατοφόρος των προθέσεων τού ΠΑΣΟΚ είναι ένας εκ των υπουργών που θα εποπτεύσουν την παράδοση της εταιρίας σ’ αγοραία συμφέροντα. Βέβαια το κυβερνητικό σλόγκαν είναι πως τα όσα ειπώθηκαν τότε δεν ισχύουν, καθώς άλλαξαν «τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες».

Ακόμα και ο «λόγος τιμής» διχοτομείται, σε πριν και μετά το μνημόνιο.