Το σκοτάδι που διήρκεσε 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες

Εκείνο το πρωί της 21ης Απριλίου 1967 οι Έλληνες ξύπνησαν με εμβατήρια στο ραδιόφωνο και τανκς στους δρόμους. Λίγες μέρες πριν, οι εφημερίδες, κυρίως της Αριστεράς, τους ανέλυαν γιατί δεν πρόκειται να γίνει… πραξικόπημα.

Μόνο δύο πρωινές εφημερίδες πρόλαβαν να συμπεριλάβουν στην ύλη τους την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Η «Καθημερινή» στην πρώτη σελίδα της με ένα μονόστηλο ανέφερε ότι «τη 2α πρωινή εξερράγη στρατιωτικό κίνημα. Συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες» και η «Αυγή» που πάνω από τον τίτλο της έγραφε «συνελήφθησαν από στρατιωτικούς οι Μ. Γλέζος, Λ. Κύρκος και Α. Παπανδρέου. Ασυνήθιστες κινήσεις στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων».

Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και οι πραξικοπηματίες, Γ. Παπαδόπουλος, Στ. Παττακός και Ν. Μακαρέζος, που κατέλυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα, εφαρμόζοντας το νατοϊκό σχέδιο «Προμηθεύς» για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, στις 3.30 είχαν επικρατήσει αναίμακτα.

Άρχισαν τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν»: Απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των δύο ατόμων και αναστολή άρθρων του Συντάγματος.

Η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο. Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαϊου και όλοι ανέμεναν την πανηγυρική επιστροφή στην εξουσία του Γ. Παπανδρέου, που θα έκλεινε την παρένθεση δύο χρόνων πολιτικής ανωμαλίας γνωστής ως «αποστασίας», που είχε ακολουθήσει την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, μετά τη σύγκρουσή του με το Παλάτι για τον έλεγχο του στρατού. Δέκα επτά χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου με ισχυρό στρατό και ισχυρότερο παρακράτος (δολοφονία Λαμπράκη), ενώ το Παλάτι, αυτόνομος πόλος εξουσίας δεν βασίλευε. Κυβερνούσε. Οι πολιτικοί των κυβερνήσεων αυτά τα χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου) δεν ασχολήθηκαν αρκετά με την εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών, ρίχνοντας το βάρος στην ανοικοδόμηση της χώρας

Στα δεξιά της ΕΡΕ ένα τμήμα της ζητούσε ήδη «έναν λοχία να σώσει τη χώρα από τον αναρχοκομμουνισμό», ενώ η Ένωση Κέντρου εθεωρείτο από πολλούς «συνοδοιπόρος» της αριστεράς και ο Ανδρέας Παπανδρέου «απρόβλεπτος και επικίνδυνος».

Το σκοτάδι διήρκεσε 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Οι συλλήψεις επωνύμων και ανωνύμων άρχισαν από την πρώτη κιόλας μέρα. Φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια έγιναν καθημερινότητα. Άμεση ήταν και η συγκρότηση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων. Παλιοί αριστεροί, γνώριμοι από  τα πεζοδρόμια των Ιουλιανών, ή νέοι φοιτητές με προκηρύξεις, είτε αυτοσχέδιες βόμβες, έστελναν το μήνυμα της Ελλάδας, που αντιστέκεται. Το Πατριωτικό Μέτωπο, η Δημοκρατική Άμυνα , ο Ρήγας Φερραίος, η ΑΝΤΙΕΦΕΕ, η ΑΑΣΠΕ, το ΠΑΚ, η 20η Οκτώβρη και πολλές άλλες μεγαλύτερες ή μικρότερες ομάδες συνδεδεμένες με κόμματα ή ανεξάρτητες.

Οι διωγμοί στρέφονταν κυρίως προς την αριστερά, αλλά δεν γλύτωσαν ούτε δεξιοί, ούτε κεντρώοι, ούτε στρατιωτικοί, που αντιστάθηκαν. Σύμβολα ηρωισμού ο Αλέκος Παναγούλης και ο Σπύρος Μουστακλής. Δεν ήταν, όμως, μόνον οι επώνυμοι, που ήταν ή έγιναν γνωστοί από τις δίκες ή την πολιτική τους καριέρα αργότερα.

Ήταν και όλοι όσοι κράτησαν την ανωνυμία τους σε αυτή την προσφορά ζωής για την ελευθερία και τη δημοκρατία, χωρίς ανταλλάγματα. Όλοι εκείνοι που μίλησαν με τον θάνατο στα μπουντρούμια της ασφάλειας και της ΕΣΑ, χωρίς να πουν ποτέ τίποτε, επειδή θεωρούσαν ότι έκαναν απλά το καθήκον τους. Κι όταν αργότερα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους βασανιστές τους στα δικαστήρια δεν ζήτησαν την καταδίκη τους «γιατί το θέμα δεν ήταν προσωπικό» κι ας είχαν μείνει μισοί. Τέτοιο μεγαλείο ψυχής. Πού βρίσκονται σήμερα; Ποιά πατρίδα θα τιμήσει αυτή τη θυσία;

Advertisements

12 thoughts on “Το σκοτάδι που διήρκεσε 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες

    • Τα λάθη της Δημοκρατίας και οι επιλογές όσων κυβερνούν δεν μπορούν να είναι δικαιολογία για τη χούντα! Μην τρελλαθούμε μέρες που είναι

  1. Ma den eipa oti i xounta htan kaluteri!! Mhntrela8oume omos oti 8a mas peite kai «dhmokratia» to kathestos pou mas kuverna ta teleutaia 37 xronia!!!
    O koinovouleutismos einai shnonumo ths oligarxias…kai ola t’allla einai istories gia agrious….

    • Κοινοβουλευτισμός συνώνυμο της ολιγαρχίας; Τι μυστήριος νεωτερισμός είναι και αυτός; Προφανώς έχει μπερδέψει τα πράγματα και τα μπέρδεψες πολύ!!

  2. Antigrafo kai ena polu endiaferon arthro pou diavasa shmera kai me vriskei sumnfono….

    «Δανείστηκα» τον τίτλο του θέματος, από μια αποστροφή του λόγου ενός γνωστού μου, όταν μεταξύ τυριού και αχλαδιού, συζητούσαμε για την επικαιρότητα και την επικίνδυνη κατηφόρα που έχει πάρει η χώρα στις μέρες μας. Φυσικά μια τέτοια επίκληση, προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ένιωσα έκπληξη, γιατί αυτόν που ξεστόμισε αυτή τη φράση, μόνο δεξιό, χουντικό και «εθνίκι» δεν μπορεί να τον πει κανείς. Δηλωμένος αριστερός είναι. Εξέφρασε απόψεις, που θα έκανε ακόμη και ακραιφνείς οπαδούς του Παπαδόπουλου, να νιώσουν μετριοπαθείς.

    Ας σταματήσω όμως εδώ την αναφορά στα λεγόμενα του γνωστού μου, για να μην θεωρηθεί ότι «οχυρώνω» την γνώμη μου πίσω απ’ την δική του. Θα πω ευθαρσώς την δική μου άποψη…

    Είναι κοινή διαπίστωση ότι πάμε κατά διαόλου. Ο απλός κόσμος, βλέπει να γίνονται πράγματα γύρω του, για τα οποία νιώθει ανίσχυρος να αντιδράσει. Ο εκφυλισμός, ο αφελληνισμός, η εγκληματικότητα, η διαφθορά και κυρίως η ατιμωρησία γνωρίζουν ημέρες «δόξας». Η ξεφτίλα και η κατρακύλα μας δεν έχει σταματημό. Δεν υπάρχει περιστατικό, κάθε μέρα που περνά, που να μην τα επιβεβαιώνει όλα αυτά. Μας κυβερνούν άνθρωποι ανίκανοι (ενίοτε κι αμόρφωτοι), άνθρωποι μαριονέτες, που φροντίζουν να διατηρούν την εξουσία τους χάρις στο αθάνατο ρουσφέτι. Η εθνική κυριαρχία χάνεται αργά, αλλά σταθερά. Πράγματα που θα φαίνονταν αδιανόητα πριν μερικές δεκαετίες, σήμερα θεωρούνται δεδομένα. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση υπνηλίας, σ’ έναν λήθαργο. Αυτό σημαίνει ότι η προπαγάνδα αποδίδει καρπούς. Στην πραγματικότητα ζούμε μια δικτατορία με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της δημοκρατίας. Όπως όμως έχει πει και κάποιος, «Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι υπάρχει δημοκρατία. Η μοναδική μέρα δημοκρατίας, είναι η μέρα των εκλογών».

    Η θέση του Έλληνα πολίτη σ’ αυτή την φαρσοκωμωδία, είναι όμως σημαντική: Είναι αυτός που πληρώνει συνεχώς τον λογαριασμό. Και τον πληρώνει συνεχώς, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση. Όλα τα λαμόγια που στην διάρκεια της δικτατορίας, κάναν «αντίσταση» από τις βίλες του εξωτερικού, χρίστηκαν «σωτήρες» του έθνους και της δημοκρατίας. Κι έκτοτε βαλθήκαν να μας ρουφήξουν το αίμα και να μας πηδάνε ανηλεώς, ενίοτε κι άνευ σιέλου, στο όνομα της «δημοκρατίας». Μας «έσωσαν» όμως… Μας «έσωσαν» από την δικτατορία…

    Το μόνο παρήγορο σήμερα, είναι πως ο Έλληνας, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, αρχίζει και ξυπνάει κάπως, διαπιστώνοντας πως όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μύτη. Είναι ανίσχυρος όμως και αλυσσοδεμένος. Η «νάρκωση» είναι δυνατή. Εξακολουθεί να είναι εξαρτημένος απ’ τα παπάρια των πολιτικάντηδων. Υπάρχει βλέπετε και το -δικαιολογημένο ως ένα βαθμό- αίσθημα της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης. Η ζωή για τους πολλούς είναι σκληρή. Ακόμη και τα 500-700 ευρώ που θα εξασφαλίσει κάποιος εργαζόμενος σε κάποιο εργοστάσιο με την παρέμβαση ενός βο(υ)λευτή, είναι ανάσα ζωής. Αυτοί είναι οι «τυχεροί». Κάποιοι άλλοι, εργάζονται και για πολύ λιγότερα. Την ίδια στιγμή, που ο ίδιος βουλευτής -που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν έχει ιδρώσει ποτέ ο κώλος του απ’ τη δουλειά- και η «αυλή» των διάφορων παρακοιμώμενων, ζουν πλουσιοπάροχα από το υστέρημα του ελληνικού λαού, το οποίο κατασπαταλούν και καταχρώνται, δίχως να λογοδοτούν, αλόγιστα και χωρίς καμμία φειδώ. Χωρίς καμμία αναστολή. Χωρίς καμμία ντροπή.

    Όταν υπήρχε η δικτατορία του Παπαδόπουλου, ήμουν παιδί. Δεν έχω μνήμες, για να πω υπεύθυνα, ότι ήταν κάτι κακό ή καλό. Στις μέρες μας όμως, μπορώ να εκφέρω γνώμη για το εξής: Η δικτατορία είναι σίγουρα υπεύθυνη για ένα πράγμα: Γέννησε έναν σωρό «αντιστασιακούς», πολιτικούς και μη, που μας κάτσαν στον σβέρκο σαν τις βδέλλες, στο όνομα της «δημοκρατίας». Κι εμείς θα πρέπει συνεχώς να τους εξαργυρώνουμε την «αντίστασή» τους. Πρέπει να τους βλέπουμε σαν «ιερά τοτέμ».

    Ερχόμαστε λοιπόν μπροστά στο δίλημμα: Δικτατορία με επικάλυψη δημοκρατίας, ή αυθεντική δικτατορία;
    Απαντώ ευθέως: Την αυθεντική. Σαν κύριο επιχείρημα, θα επικαλεστώ την άγνοιά μου. Την γιαλαντζί δικτατορία την γνώρισα και δεν μου άρεσε. Ας δοκιμάσω και την γνήσια λοιπόν, για να έχω κι ένα μέτρο σύγκρισης. Να μπορώ να κρίνω εκ του ασφαλούς κι εκ πείρας.

    Θα ήθελα, σ’ αυτό το σημείο, να επιστρέψω στην περίοδο της δικτατορίας που αφορά τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. Όπως προείπα, γεννήθηκα εν μέσω τις δικτατορίας και δεν έχω μνήμες. Όλοι μας, όσοι γεννηθήκαμε από τότε και μετά, βασιζόμαστε στις μαρτυρίες κι εμπειρίες των άλλων. Το βασικό μέσο αυτής της πληροφόρησης, είναι τα ΜΜΕ. Η πληροφόρηση αυτή όμως είναι ολοφάνερα μονόπλευρη και απροκάλυπτα μεροληπτική. «Φτου κακά» και «πιπέρι στο στόμα», σ’ όποιον διανοηθεί να εκφέρει κάποιον καλόν λόγο για την περίοδο αυτή, που βαφτίζεται αυτομάτως «χουντικός» και «φασίστας». Ακόμα κι η εργασία στον δημόσιο τομέα επί δικτατορίας, χρησιμοποιείται απ’ τους διάφορους «αντιστασιακούς» και τιμητές της δημοκρατίας, ως επιβαρυντικό στοιχείο, όταν πρόκειται να σπιλωθεί κάποιος. Και ποιοι μιλάνε; Μιλάνε αυτοί που φεύγαν νύχτα απ’ την Ελλάδα με διαβατήρια που τους χορηγούσε ο Παπαδόπουλος, για να κάνουν «αντίσταση» απ’ το εξωτερικό.
    [Η πληροφορία πως ο «αντιστασιακός» Ανδρέας Παπανδρέου -που με το πρώτο χαστούκι «κάρφωσε» τους συνεργάτες του- τα «έκανε» πάνω του απ’ τον φόβο του, την ώρα που προσπαθούσε να διαφύγει την σύλληψη ως «κεραμιδόγατος», ελέγχεται ως προς την ακρίβειά της]

    Το φεγγάρι όμως δεν έχει μόνο μια πλευρά. Έχει και την άλλη που δεν φωτίζεται, και δεν φωτίζεται ούτε απ’ τα φώτα των προβολέων των ΜΜΕ. Ο απλός κοσμάκης, σε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό, δεν έχει την ίδια άποψη με τους «αντιστασιακούς». Θεωρεί ότι ο Παπαδόπουλος έκανε κι αρκετά καλά πράγματα, που οι «αντιστασιακοί» είτε επιμένουν να αγνοούν επιδεικτικά, είτε φροντίζουν ν’ απαξιώνουν με κάθε τρόπο. Ειδικά η επαρχία και η αγροτιά ανάσανε με την διαγραφή των χρεών. Η περίοδος αυτή, όσο κι αν θέλουν να το αγνοούν πολλοί αποτέλεσε μια περίοδο οικονομικής ακμής για την Ελλάδα και οργασμού ανάπτυξης. Ο Παπαδόπουλος στην απολογία του, στην δίκη της χούντας, το 1975, έκανε σαφή αναφορά, στο τι παρέλαβε και τι παρέδωσε. Και τι σύμπτωση… Όλα σχεδόν τα «αφιερώματα» που γίνονται για την πτώση της δικτατορίας, φροντίζουν να «εξαφανίζουν» αυτό το απόσπασμα της απολογίας του.

    Οι περισσότεροι αγνοούν, ότι ο Παπαδόπουλος προσπάθησε να αποκόψει τον ομφάλιο λώρο με την Αμερική κι αυτό το πλήρωσε. Αγνοούν ή παρακάμπτουν ελαφρά τη καρδία, πως πριν ανατραπεί από τον «εξαπατηθέντα» Ιωαννίδη, είχε ήδη προκηρύξει εκλογές και μετάβαση σε καθεστώς δημοκρατίας. Και μια μικρή λεπτομέρεια, που οι κομμουνιστές αποφεύγουν επιμελώς να αναφέρουν, γιατί θα χαλάσει την εικόνα του στυγνού αντικομμουνιστή: Ο δηλωμένος αντικομμουνιστής Παπαδόπουλος, ήταν ο μοναδικός στρατοδίκης που δεν ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του «ήρωα» της Αριστεράς, Νίκου Μπελογιάννη (άλλη «μούφα» αυτή, που δεν είναι όμως του παρόντος).

    Απ’ την άλλη πλευρά, πολλά θα μπορούσε να καταλογίσει κάποιος στον Παπαδόπουλο και την δικτατορία του. Αυτό όμως που δεν μπορεί να του καταλογίσει κανείς, είναι η ευθυνοφοβία. Δεν μπορώ να διανοηθώ κάποιον σύγχρονο πολιτικό να λέει:

    Εάν εκτιμάτε ότι υπάρχει κάποια πρόθεσις δι’ ό,τι διεπράχθη, αποδώσατέ την ολόκληρον εις εμέ. Ζητήσατε την ιδικήν μου καταδίκην εις θάνατον. Χαρακτηρίσατέ με ως τον ειδεχθέστερον των εγκληματιών…

    Στείλατε εμέ κύριοι Δικασταί εις το απόσπασμα. Στείλατέ με δια να ηρεμήση επιτέλους αυτή η χώρα. Ας μη σπείρωμεν άλλο μίσος, άλλο πάθος εις τον τόπον αυτόν.
    Φτάνει αυτό το οποίον έχει σπαρεί μέχρι της στιγμής. Το περισσότερον ίσως πνίξει τα παιδιά μας και θα είναι αργά όταν το καταλάβωμεν διά να το ξεριζώσουμε…

    Είμαι ενώπιόν σας. Είμαι διατεθειμένος να συμβληθώ με το κεφάλι ψηλά εις το εκτελεστικόν απόσπασμα.

    Ετελείωσα.

    Διαβάζοντας αυτά, μου έρχεται στο μυαλό η στερεότυπη δήλωση των σύγχρονων πολιτικών, που μετά από κάθε λαμογιά που έρχεται στην επιφάνεια, ξεστομίζουν με ύφος και θράσος χιλίων πιθήκων ένα «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» και καθαρίζουν… Δεν παραιτείται κανένας, δεν τιμωρείται κανένας, δεν πάει φυλακή κανένας. Τόσο απλό… Με αυτή τη δήλωση, μπαίνουν όλοι οι κλεφταράδες και οι απατεώνες στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και βγαίνουν εξαγνισμένοι, έτοιμοι για νέες «μάσες». Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ποινική ευθύνη. Μόνο πολιτική. Δηλαδή καμμία.

    Κλείνοντας, δεν μπορώ να μην κάνω μια αναφορά στην μικροψυχία των «δημοκρατών» πολιτικών μας. Είναι γνωστό, ότι ο Παπαδόπουλος, συνεπής στις ιδέες του (με τις οποίες μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς) και στην ανάληψη των ευθυνών του, ουδέποτε δέχθηκε να υπογράψει αίτηση για απονομή χάριτος, ούτε επικαλέστηκε ποτέ «ανήκεστο βλάβη» για να αποφυλακιστεί. Υπήρξαν όμως κάποιες πρωτοβουλίες άλλων, μετά από αρκετά χρόνια για να αποφυλακιστεί. Αρχικά, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός, κίνησε αυτή την διαδικασία, αλλά συνάντησε την σθεναρή άρνηση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο «εθνάρχης» (μην ξεράσω) επέδειξε όλη την μικρότητά του, μόνο και μόνο για να μην φανεί ανακόλουθος με την ιστορική του δήλωση, «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Κι αυτό, όταν οι χασάπηδες, Φλωράκης και Βαφειάδης, που δρώντας ξενοκίνητα έχυναν αθώο ελληνικό αίμα, βρισκόταν ήδη, με «δόξα και τιμή», στην ελληνική Βουλή, προφανώς γιατί κάτι τέτοιο θεωρήθηκε μέγιστη «υπηρεσία» προς την πατρίδα. Όταν το 1996, ο Παπαδόπουλος ασθένησε σοβαρά, η σύζυγός του και ο γιος του, ζήτησαν από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη (επικαλούμενοι την επιείκιά της), την αποφυλάκισή του, υπογράφοντας αυτοί την αίτηση χάριτος. Ο Σημίτης απέρριψε το αίτημα (άλλος «αντιστασιακός» του γλυκού νερού κι αυτός). Τα «ωραία» όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ο Παπαδόπουλος πέρασε τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του στην εντατική φρουρούμενος(!!!), όπου και πέθανε τον Ιούλιο του 1999.

    Καταπληκτικό;
    Η «δημοκρατία» μας κινδύνευε από έναν άνθρωπο που βρισκόταν με το ένα πόδι στον τάφο, ενώ δεν κινδυνεύει απ’ αυτούς που έχουν και τα δυο χέρια στην τσέπη μας. Απ’ αυτούς που έχουν ξεπουλήσει τα πάντα σ’ αυτόν τον έρμο τόπο που λέγεται Ελλάδα. Απ’ αυτούς που έχουν αναγάγει την ατιμωρησία σε υπέρτατη αρχή. Απ’ αυτούς που έχουν μετατρέψει και τυπικά τη χώρα σε προτεκτοράτο με το όνομα «Μπανανία». Απ’ αυτούς που σε κάνουν να ντρέπεσαι να δηλώνεις Έλληνας. Κι έτσι που πάμε, κάποτε θα αποτελεί και ποινικά κολάσιμη πράξη…

    Πάμε τώρα όλοι μαζί: Ζήτω η Δημοκρατία μας και το ανθρώπινο πρόσωπό της!

    Α! Παραλίγο να το ξεχάσω: Ζήτω και το έθνος!
    (Ποιο έθνος όμως;…)

    http://hellenicamericanleagueoflarissa.blogspot.com/2011/04/blog-post_20.html?spref=fb

    • Ενδιαφέρουσα προσέγγιση με πλήθος ιστορικών ανακριβειών, στηριγμένη σε μια απλή λογική: Για να κτυπήσω τη δημοκρατία επιλέγω τα αρνητικά αποτελέσματα της πρακτικής κάποιων, τα ιδεολογικοποιώ, και οδηγούμαι σε συμπεράσματα – αυθαίρετα τις περισσότερες φορές – για να καταλήξω στην αποενοχοποίηση του Παπαδόπουλου και των συνεργατών του! Είναι μια λογική γκαιμπελικού χαρακτήρα όπου από την παραμόρφωση των γεγονότων οδηγούμαι στο σκοπό μου. Εν συντομία θα μπορούσα να σου πώ ότι η χρονική απόσταση των γεγονότων βοηθά στο να «αγιοποιηθούν» άνθρωποι και πρακτικές που διέλυσαν μια χώρα, την οδήγησαν στο γύψο για μια επατετία, κατέλυσαν στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα, βασάνισαν, εκτέλεσαν και φυλάκισαν ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή πίστευαν σε κάτι διαφορετικό από τους «σωτηρες», γελοιοποίησαν την ελληνική γλώσσα και τον αρχαίο πολιτισμό και κατέληξαν με το έγκλημα της Κύπρου. Θα ήθελα πολύ να σε δώ σε περίοδο χούντας να εκφράζεις τις απόψεις σου με τον συγκεκριμένο τρόπο και να χαρακτηρίζεις τους «υπουργούς» της με τον τρόπο που χαρακτηρίζεις όσους εμπλέκονται με το σημερινό πολιτικό σύστημα! Είναι δικαίωμα σου να εμπνέεσαι από φασίστες σαν και αυτόν που έγραψε το παραπάνω κείμενο, είναι δικαίωμα σου να υποστηρίζεις αυτές τις ακραίες και ανιστόρητες απόψεις, είναι δικαίωμα που στο δίνει αυτή η έρμη η δημοκρατία που καταγγέλεις! Είναι δικαίωμα μου να διαφωνώ μαζί σου και δικαίωμα όλων, πλην ελαχίστων θλιβερών νοσταλγών της χούντας, να θεωρώ το σύγχρονο φασισμό, που εκκολάπτουν τέτοιες λογικές, σαν απειλή για τον καθένα μας.

  3. «ιστορικών ανακριβειών» opos????? Esu hsoun ekei kai hkseres h mhpos i istoria pou grafthke htan h pragmatiki???

    «Για να κτυπήσω τη δημοκρατία» Poia???? gkouxou gkouxou….

    «στην αποενοχοποίηση του Παπαδόπουλου και των συνεργατών του» den htan pote o skopos mou…tous 8eoro oso enoxous kri8hkan apla pros8eto mia apopsh….gkaimpelikh 8a xarakthriza auth thn logikh pou esy exeis dikio kai kaneis allos….

    διέλυσαν μια χώρα» dielusan ta dhmokratika xarakthhristika ths nai, fulakisan, vasanisan, skotosan nai, oikonomika omos pote h xora den htan se kaluterh katastash!!!

    αυτή η έρμη η δημοκρατία που καταγγέλεις!» An eixame dhmokratia 8a mporouse autos pou to egrapse na to leei elefthera xoris na toy prosapsoun xarakthirsmous oi dhthen dhmokrates….Kai sto ksanaleo an nomizeis oti exoume dhmokratia ksanades pali ta deltia ton 8 kai provlhmatisou…

    Opos krineis na ksereis oti 8a kritheis kai epiedh diavazo merikes fores ta keimena sou min theoreis to eauto sou kalutero apo autous pou xaraktirizeis… h eleipsh autokritikhs einai polu asxhmo pragma….
    auta filika…

    • Ανακυκλώνεσαι και επιμένεις σε πράγματα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Ιστορικές ανακρίβειες πάρα πολλές. Για όσους έχουν διαβάσει ιστορία είναι φανερές. «Γκαιμπελική λογική» το κείμενο είναι ο ορισμός. Το «οικονομικό θαύμα της χούντας» : Υπάρχουν δεκάδες βιβλία για να διαβάσεις. Εκτός και αν μας προέκυψαν και οικονομικοί εγκέφαλοι , οι αγράμματοι συνταγματάρχες! Κρίνεις τη δημοκρατία από τα δελτία ειδήσεων; Τουλάχιστον έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις! Αυτοκριτική για πιό πράγμα; Γιατί διαφωνώ με την αποθέωση του φασισμού; Σε παρακαλώ Πασχαλιάτικα… Και όπως λέει και ένα τραγούδι: Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, βαριά σκουριά δεν πιάνει… Αυτά φιλικά

  4. Epi ths ousias mhden….. Oxi mono skouria kai sapila exei piasei. einai oraia h dhmokratia auth pou zoume, alloste oi kommatanthropoi den exoun tipota na fovounte se mia «dhmokratia». Auto akrivos sou leo gia ta deltia kai gia ta entupa.oti den uparxei tipota gia na epilekseis einai ola to idio!!! dhladh logokrisia kai epilektikh kateuthunomenh paraplhroforhsh…
    giana xarakthristei kapoios gkempeliskos kai fasistas den xreiazete na einai mono opados ths xountas, ton nazi, tou mousolini h tou stalin…uparxoun kai alloi tropoi….

    • Τώρα έφτασες, όπως ήταν αναμενόμενο, στο μηδενισμό. «Ολα το ίδιο, όλοι το ίδιο» και ξεμπερδεύεις! Επιλεκτική πληροφόρηση σε έναν κόσμο που η είδηση δεν μπορεί να είναι ελεγχόμενη. Με διαδίκτυο, blogs, δεκάδες κανάλια και ραδιόφωνα… Είναι και αυτή μια άποψη. Οι πολιτικοί που εκλέγεις άχρηστοι, όλοι τα παίρνουν, κανένας δεν προσφέρει, τα κόμματα άχρηστα, τα κινήματα όχι απαραίτητα, ο συνδικαλισμός ξεπουλημένος, η πολυφωνία και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών άχρηστη, η δημοκρατική εκπροσώπηση μη απαραίτητη, το μόνο που μας σώζει ένας «σωτήρας». Το πρόβλημα είναι ότι εγώ θέλω να διορθωθούν τα λάθη ενώ εσύ έχεις στο μυαλό σου κάτι άλλο. Πιθανώς η αρχή του ενός και τα πεπραγμένα της χούντας σε εμπνέουν και σε καθοδηγούν. Θα είναι μοναχικός ο δρόμος σου! Τώρα ποιός είναι τι… άσε … Ο καθένας έχει τη διαδρομή του.
      Καλό Πάσχα

  5. Για να μη τα σβήνει ο χρόνος, ας κάνουμε μια συντομότατη αναδρομή (και ιδιαίτερα εμείς που τα ζήσαμε στο πετσί μας κατά τον ένα ή άλλο τρόπο άμεσα ή έμμεσα)
    Μία δράκα Ελλήνων επίορκων στρατιωτικών (πράκτορες της CIA οι περισσότεροι αποδεδειγμένα), κατέλυσαν το πολίτευμα της βασιλευόμενης δημοκρατίας (έστω) και εγκατέστησαν δικτατορία στην Ελλάδα την 21η Απριλίου 1967
    Οι «ημέρες και τα έργα τους» γνωστά:
    • Εκτοπίσεις σε απομακρυσμένα ξερονήσια χιλιάδων φακελωμένων πολιτών με αριστερά φρονήματα (αρκετοί από αυτούς με προβλήματα υγείας που δεν άντεξαν τις κακουχίες και έχασαν τη ζωή τους)
    • Συλλήψεις και βασανισμοί πολιτών που εξέφραζαν την αντίθεση τους και τα δημοκρατικά τους αισθήματα, στα κρατητήρια της ασφάλειας σε όλη τη Χώρα
    • Μακροχρόνιες αποβολές από τις Πανεπιστημιακές σχολές όπου δημοκρατών φοιτητών και σπουδαστών (η περίπτωσή μου)
    • Εκτεταμένο δίκτυο αργυρώνητων χαφιέδων
    • Φίμωση της ελευθερίας του τύπου
    • Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και δικαστικών από τις υπηρεσίες τους ένεκεν των δημοκρατικών τους φρονημάτων
    • Συλλήψεις στο δρόμο και έρευνες στα σπίτια με το «έτσι θέλω» των οργάνων ασφαλείας
    • Εξαφανίσεις διακεκριμένων δημοκρατών (περίπτωση δικηγόρου Μανδηλαρά στην δίκη του ΑΣΠΙΔΑ που βρέθηκε το πτώμα του να επιπλέει στα ανοιχτά της Ρόδου)
    • Με «το έτσι θέλω» άνανδρες δολοφονίες στρατιωτών επειδή δεν εκτελούσανε (υποτίθεται) τα εθνικά τους καθήκοντα
    • Στρατιωτική εισβολή με τάνκ στο χώρο του Πολυτεχνείου όπου έχασαν την ζωή τους 23 πολίτες ( σύμφωνα με το πόρισμα ΤΣΕΒΑ – μεταξύ των οποίων οι περισσότεροι φοιτητές και μαθητές)
    • Το πραξικόπημα ενάντια στην νόμιμη κυβέρνηση Μακαρίου που έδωσε την αφορμή να καταληφθεί το μισό νησί από του Τούρκους
    Αυτά τα λίγα μόνον για μερικούς ανιστόρητους που αναπολούν και εκθειάζουν το επάρατο εκείνο καθεστώς…
    Η δημοκρατία όσο και αν είναι μεμπτή στην λειτουργία της είναι αφενός εξελίξιμη και αφετέρου διεξοδική, ενώ η δικτατορία είναι στατική και ενάντια στον φύσει ελευθερόφρονα τρόπο λειτουργίας και ζωής του σύγχρονου ανθρώπου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s