ΣτΕ: «Πράσινο», υπό όρους, για συνέχιση των έργων στη σήραγγα του Αχελώου

Το «πράσινο φως», υπό προϋποθέσεις, για τη συνέχιση των έργων συντήρησης της σήραγγας του Αχελώου έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας

Ειδικότερα, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, το περασμένο έτος με την υπ’ αριθμ. 141/2010 απόφασή της (Τμήμα Αναστολών) είχε παγώσει όλα τα έργα εκτροπής του Αχελώου ποταμού.

Το υπουργείο Υποδομών και τοπικοί φορείς ζήτησαν την ανάκληση της απόφασης που «πάγωσε» τα έργα, επικαλούμενοι ότι υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης της σήραγγας του Αχελώου μήκους17.415 μέτρων. Το ΣτΕ με την υπ’ αριθμ. 151/2011 απόφασή του ζήτησε να προσκομιστούν στοιχεία που να ενισχύουν τους ισχυρισμούς του υπουργείου, προκειμένου να αποφασίσει επί του θέματος.

Το υπουργείο Υποδομών υπέδειξε τα αναγκαία μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να προστατευτεί η σήραγγα από τις φθορές που έχει υποστεί από το χρόνο και το νερό.

Κατόπιν αυτών η Ολομέλεια του ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση του υπουργείου Υποδομών και επέτρεψε την κατασκευή των αναγκαίων έργων για την αποκατάσταση των φθορών στη σήραγγα υπό την προϋπόθεση ότι: α) τα μέτρα είναι προσωρινά και δεν συνεπάγονται την κατασκευή της τελικής επένδυσης σε οιοδήποτε τμήμα του υπολειπόμενου ανεπένδυτου μέρους της σήραγγας, β) η λήψη των μέτρων διασφαλίζει τη διατήρηση της υφιστάμενης πραγματικής κατάστασης μέχρι τη λήξη της εκκρεμοδικίας, γ) για την εκτέλεση των απαιτούμενων εργασιών η διοίκηση δεσμεύεται ότι δεν θα χρησιμοποιήσει εργοτάξια εγκατεστημένα στις κοίτες του Αχελώου και των παραποτάμων του, η δε απόληψη των απαραίτητων αδρανών υλικών δεν θα γίνει από τις κοίτες των ποταμών, αλλά από νόμιμα λειτουργούντα λατομεία.

Η Ολομέλεια του ΣτΕ επέτρεψε ακόμη τη λήψη, κατά περίπτωση, παρόμοιων μέτρων στο μέλλον, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι πρόκειται για προσωρινά υποστηρικτικά μέτρα και υποχρέωνε το υπουργείο Υποδομών να ενημερώνει το δικαστήριο για τις πραγματοποιούμενες εργασίες, μετά την ολοκλήρωσή τους.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σχόλιο: Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι!

Advertisements

Μ.Ανδρουλάκης: Είναι εφικτή η «σωτηρία» με Λάθος Χάρτη;

Για λάθος χάρτη με τον οποίο η ευρωζώνη διαχειρίζεται την κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων περιφερειακών χωρών, κάνει λόγο σε άρθρο του ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης.

Ολόκληρο το άρθρο

«Ίσως ναι», λέμε για τον ατελή ή λάθος χάρτη με τον οποίο η ευρωζώνη διαχειρίζεται την κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων περιφερειακών χωρών. Επί δέκα χρόνια στέλναμε μια νότα κινδύνου κόντρα στη μέθη και την ευφορία του φθηνού χρήματος, αλλά τώρα, αντίθετα, προέχει να αντιμετωπίσουμε την κουλτούρα του φόβου και την ψυχολογία της ερήμου. Στο Ε, Πρόεδρε!, την ύστατη προεκλογική προειδοποίηση κινδύνου, όταν τα σημάδια στην ελληνική πολιτική ζωή και στην απρόθυμη Γερμανία έδειχναν ότι θα πάμε με «Λάθος Χάρτη», υπενθυμίσαμε την παρακάτω διδακτική και αληθινή πολεμική ιστορία:

Ένα μικρό απόσπασμα στρατιωτών χάνεται στις Άλπεις μέσα στις χιονοστιβάδες, ενώ επιχειρούσε πολεμικούς ελιγμούς. Η χιονόπτωση συνεχίζεται επί μέρες, μαζί και οι χιονοστιβάδες. Η μονάδα καταγράφει όλους τους στρατιώτες στις απώλειες. Δεν υπήρχε πιθανότητα σωτηρίας τους. Έπειτα από μέρες το απόσπασμα εμφανίζεται σώο από ένα απρόβλεπτο σημείο. Το άναυδο Επιτελείο προσπαθεί να βγάλει άκρη. «Ένας στρατιώτης μας βρήκε έναν παλιό χάρτη στο σακίδιο του και έτσι ανακαλύψαμε το δρόμο», απάντησαν. Ο χάρτης μελετήθηκε προσεκτικά και αποκαλύφθηκε ότι ήταν μιας ορεινής περιοχής των Πυρηναίων και δεν είχε σχέση με τις Άλπεις. Με λάθος χάρτη βρήκαν το δρόμο τους. Ο λάθος χάρτης τους εμψύχωσε να μην παραλύσουν από φόβο, να εντείνουν τις αισθήσεις τους, να ανοίξουν τα μάτια τους, να διερευνήσουν πιθανά σενάρια απεγκλωβισμού τους και, τελικά, να διαχειριστούν με επιτυχία την αβεβαιότητα του προσανατολισμού τους.

«Λάθος Χάρτης» είναι αυτός που μεταθέτει την οριστική επίλυση της κρίσης χρέους μετά το 2013 και παραγνωρίζει ότι οι αγορές προτιμούν το υπολογισμένο ρίσκο ενός συνολικού διακανονισμού του χρέους με επιλογές για τους δανειστές και με ευρωπαϊκή εγγύηση, από την μακρόχρονη αναμονή και την ασάφεια στις προοπτικές. Στην τελευταία περίπτωση όπως είχαμε προεξοφλήσει οι αγορές τείνουν να υπολογίζουν το άμεσο μέλλον με βάση το χειρότερο σενάριο. Αυτή την κατάσταση ζούμε τώρα και βλέπουμε εκείνους που είχαν δαιμονοποιήσει την συντεταγμένη «αναδιάρθρωση» του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με παράλληλη οχύρωση του τραπεζικού μας συστήματος, να κάνουν κωλοτούμπες πριν στεγνώσει το μελάνι της 25ης Μαρτίου (Σύνοδος Κορυφής) και να ανοίγουν σπασμωδικά και τυφλά τη σχετική συζήτηση με ποικίλους υπολογισμούς, πολιτικούς και οικονομικούς, κλιμακώνοντας τα επίπεδα αβεβαιότητας, ασάφειας και πανικού.

Αν οριστικοποιηθεί ο «Λάθος Χάρτης» τον Ιούνιο, αν το λάθος τραβήξει ως τα άκρα, αν η προσωρινή αναβολή στην επίλυση της κρίσης γίνει απεριόριστη, αν η ευρωζώνη αντέχει πολιτικά να δίνει συνεχώς νέα δάνεια για να πληρωθούν τα παλιά, ξανά και ξανά, τότε μέχρι το 2014 – 2015 το σύνολο σχεδόν του χρέους θα είναι «επίσημο», στα χέρια του ESM και της ΕΚΤ, οι ιδιώτες θα έχουν πληρωθεί και αποχωρήσει και τότε ο διακανονισμός του επίσημου χρέους Φρανκεστάιν βάζει την ευρωζώνη και ιδιαίτερα τη Γερμανία και τη Γαλλία μπροστά σε ένα δραματικό δίλημμα: θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι ή θα εκδοθεί ευρωομόλογο κάνοντας de facto ένα μεγάλο βήμα στη δημοσιονομική ενοποίηση;

 Στην τελευταία περίπτωση θα έχει λειτουργήσει ο Νόμος της Αντιστροφής του Νοήματος. Το «λάθος» θα αντιστραφεί στο «σωστό». Όπως αντίθετα το «σωστό», δηλαδή η «αναδιάρθρωση» το ταχύτερο δυνατό μπορεί, αν γίνει τυφλά, να αντιστραφεί σε «λάθος», να πάρει τοξικά χαρακτηριστικά και να προκαλέσει νέους αστάθμητους κινδύνους. Το δίδαγμα είναι ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι και βεβαιότητες, ούτε ο μανιχαϊσμός του «καλό = κακό». Το «επίσημο σενάριο» που έχει εξωπραγματικές προβλέψεις και διατηρεί τη δεδομένη «Παγίδα του Χρέους», αν τραβηχτεί στα άκρα, αν παρατεντωθεί χρονικά η πολιτική της αναβολής απροσδόκητα μπορεί να μας οδηγήσει στην δια της διολισθήσεως μεταμόρφωση όλου του χρέους σε «επίσημο», στη συγκέντρωση του στο ESM (Ταμείο Διάσωσης 2) και σε ένα τελικό πολιτικό διακανονισμό του με έκδοση ευρωομολόγου. Στο τέλος, από σπόντα, θα συναντήσει αυτό που έπρεπε να υπάρχει στην αφετηρία. Η αποτυχία του «επίσημου σεναρίου» μπορεί να αντιστραφεί σε επιτυχία. Ίσως αυτή τη δυνατότητα άρχισαν να διαισθάνονται και κάποιοι επίσημοι κύκλοι της Γερμανίας που κάνουν κωλοτούμπα και αρχίζουν να κάνουν σκέψεις για αναδιάρθρωση πριν το 2013.

Η τέχνη της δημιουργικής καθυστέρησης και της αναβολής της τελικής διευθέτησης θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να εξελιχθεί σε στρατηγική αλλά απαιτεί κι αυτή ισχυρή και αποφασισμένη ηγεσία στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα, αντοχή, τελικά αποτελέσματα, τραγική συναίσθηση μιας κοινής μοίρας, μαχόμενη καρτερία καθώς στο κακό που μας βρήκε υπάρχει ένα μεγαλύτερο κακό που έχουμε συμφέρον όλοι να αποφύγουμε.

Τι πιθανότητες έχει αυτή η στρατηγική που είναι αντίθετη με αυτήν που εμείς είχαμε έγκαιρα εισηγηθεί; Τι γνωστοί και κρυφοί κίνδυνοι, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί υπάρχουν; Τι απρόβλεπτο πολιτικό ρίσκο μπορεί να προκύψει από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης; Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου που μάλλον δεν είχε διαβάσει το «Λάθος Χάρτης» στο Ε, Πρόεδρε! ένιωσε μάλλον ένα θετικό σκίρτημα όταν άκουσε από μένα αυτή την εκδοχή στη σχετική συζήτηση στο ΚΤΕ Οικονομικών την προηγούμενη εβδομάδα.

Σχόλιο:

Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση του αγαπητού Μίμη, αλλά … το θέμα είναι πόσες φορές μπορεί ο λάθος χάρτης να σε οδηγήσει σε σωστό προορισμό; Και αν αυτό έγινε μία φορά, στην πραγματική πολεμική ιστορία που αφηγείται, πόσο σίγουρος μπορεί να είναι κάποιος ότι θα επαναληφθεί και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικού πολεμικού κλίματος; Μπορεί ο Παπανδρέου να ένοιωσε το σκίρτημα που γράφει αλλά το πιο πιθανό σενάριο είναι το αντίθετο. Και φαίνεται και φυσιολογικό: Λάθος χάρτης, λάθος πορεία οδηγεί σε λάθος προορισμό. Και στην οικονομία οδηγεί σε καταστροφή και πτώχευση!

Προς γνώση και συμμόρφωση

Το περιστατικό έχει ως εξής: πριν λίγο καιρό οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Αγγελιοφόρος» -πλην εφτά- αποδέχθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας. Πέραν της σημαντικής μείωσης αποδοχών συναίνεσαν στην πρόβλεψη πως, αν οι τριμηνιαίοι έλεγχοι που γίνονται στα οικονομικά της επιχείρησης αποδειχθούν (;) ζημιογόνοι, οι απολύσεις είναι αναπόφευκτες.

Και, ώ του θαύματος, λίγες μέρες πριν πενήντα εξ’ αυτών βίωσαν οδυνηρά την αυτοεκπληρούμενη προφητεία του ιδιοκτήτη Μπακατσέλου.

Το ωραίο της υπόθεσης είναι πως, λόγω της ισχύος της συλλογικής τους σύμβασης, οι εφτά που αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν τον εκβιασμό της διεύθυνσης παραμένουν στην θέση τους –αφού προστατεύονται από τον νόμο.

Ηθικό δίδαγμα: η διαρκής υποταγή και η δουλική συμμόρφωση δεν εξασφαλίζουν την εργασιακή απασχόληση.

Προς γνώση όσων σκέφτονται να εκποιήσουν τα κοινωνικά τους δικαιώματα στις πιέσεις των εργοδοτών, νομίζοντας πως θα σωθούν με τέτοιες τακτικές.

Η φτώχεια δεν θέλει καλοπέραση

Με αφορμή την Έκθεση της ΤτΕ …

Μπορεί οι περισσότεροι να ασχολήθηκαν με την Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, μόνο σε ότι αφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους, έγκυροι γαρ οικονομολόγοι όλοι, αλλά τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι αυτά που αφορούν στην υποτίμηση των μισθών και τη διαμόρφωση πρωτοφανών επιπέδων φτώχειας στη χώρα.

Τα στοιχεία που επικαλείται η έκθεση είναι συγκλονιστικά.

Και δείχνουν την εικόνα μιας χώρας κοινωνικά διαλυμένης, με την ανεργία να ξεπερνά το 20%, ενώ η πιο σκληρή από τις διαπιστώσεις είναι το ότι ο κίνδυνος της φτώχειας μετατοπίζεται από τους ηλικιωμένους στα νεότερα ζευγάρια και στους εργαζομένους!

Αυτή είναι η εικόνα μιας κοινωνικής «ερήμου», όπου στη φτώχεια οδηγούνται ολόκληρα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, ενώ όσοι ακόμα αμείβονται για την εργασία τους βλέπουν τους μισθούς τους να μειώνονται με γρήγορους ρυθμούς και ταυτόχρονα και το βιοτικό τους επίπεδο.

Στα επίπεδα του 2003 «υποτιμήθηκαν» οι μισθοί ελέω κρίσης .

Πέρυσι η μείωση των αποδοχών σε πραγματικές τιμές (μαζί με τον πληθωρισμό) έφτασε το 13,5% για τους δημοσίους υπαλλήλους, το 11,3% για τους συνταξιούχους και ξεπέρασε ακόμη και το 14% στον ιδιωτικό τομέα.

Μάλιστα εντός του τρέχοντος έτους αναμένεται ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, αφενός γιατί οι μέσες αμοιβές θα μειωθούν περαιτέρω κατά 5% με 5,7% και αφετέρου επειδή αναμένεται έξαρση της ανεργίας.

Και βέβαια στην Έκθεση δεν έχουν ληφθεί υπόψη οι νέες περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και στις πρόσθετες αμοιβές των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ, που προαναγγέλθηκαν μέσω του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, το οποίο παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή η κυβέρνηση.

Το μέσο ποσοστό ανεργίας για το 2011 υπολογίζεται στο 15% με 16,5% και μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους πιθανολογείται ότι θα αγγίξει το 18%, ποσοστό το οποίο μεταφράζεται σε 1.000.000 ανέργους! Αν αυτά τα στοιχεία επαληθευτούν –και φοβάμαι πως αυτό θα γίνει- καταλαβαίνει ο καθένας ότι οδηγούμαστε το 2012 και 2013 σε απίστευτες καταστάσεις!!!

Στην έκθεση της ΤτΕ γνωστοποιούνται στοιχεία από ευρωπαϊκή έρευνα (EU SLIC 2009) τα οποία δείχνουν πως η παιδική φτώχεια αυξήθηκε δραματικά την τελευταία πενταετία.

Ειδικότερα, το 2009 το 23,4% των παιδιών έως 15 ετών διαβιούσαν σε φτωχά νοικοκυριά έναντι 19,3% το 2005.

Επίσης ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους έφθασε στο 13,8% και ήταν ο δεύτερος υψηλότερος στην Ε.Ε. των 27, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (17,9%).

Η Τράπεζα της Ελλάδος εκτιμά πως κατά τη διάρκεια της κρίσης έχει αυξηθεί σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των χαμηλόμισθων εργαζομένων.

Οδηγούνται με γοργά βήματα στη φτώχεια μετά τη μείωση των πραγματικών αποδοχών το 2010, τις νέες περικοπές του 2011, αλλά και τη δυνατότητα να προσλαμβάνονται νέοι με αποδοχές χαμηλότερες από τις κατώτατες σύμφωνα με τον νόμο 3863 του 2010.

Ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.147.000 άτομα.

Το 60,3% του φτωχού πληθυσμού και το 21,4% του μη φτωχού έχουν οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους 500 ευρώ!

Το έχω γράψει και άλλες φορές : Καλές οι συζητήσεις για τα spreads και τις αναδιαρθρώσεις, καλές οι συζητήσεις για προϋπολογισμούς, νούμερα και ποσοστά, καλή η φιλολογία για τη σωτηρία της χώρας, αλλά την κοινωνία ποιος και πως θα τη σώσει;

Ποια θα είναι η εικόνα της χώρας, της κοινωνίας, των ανθρώπων, των εργαζομένων, των οικονομικά αδυνάτων;

Όσοι δεν τα σκέφτονται ή τα ξεπερνούν εύκολα, αφήνοντας το μέλλον να δώσει απαντήσεις θα πρέπει να καταλάβουν ότι η φτώχεια δεν θέλει καλοπέραση, αλλά αντίδραση , αγώνα και επανάσταση.

Αν υπολογίζουν να συναντήσουν μόνο αδύναμους και εξαχρειωμένους ανθρώπους να είναι σίγουροι ότι μπροστά τους θα βρεθούν  κοινωνικές αναταραχές και κοινωνικές αντιδράσεις.