Ραγκούσης για το δημόσιο!

Ο Υπουργός Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κ. Γ. Ν. Ραγκούσης έκανε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» την ακόλουθη δήλωση σχετικά με τις αλλαγές στην αξιολόγηση των στελεχών του Δημοσίου:

 «Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες για τη διάλυση του Δημοσίου, την αποτελμάτωση της παραγωγικότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την καθήλωση της αποτελεσματικότητας σε όλο το δημόσιο τομέα, καταλήγει κανείς ανεπιφύλακτα στον καθοριστικό ρόλο της αναξιοκρατίας στις προαγωγές.

Με μία φράση, οι πελατειακές σχέσεις στις προαγωγές σκότωσαν το Δημόσιο.

Διότι ενώ στις προσλήψεις είχαν καταβληθεί προσπάθειες για τον περιορισμό έστω των αυθαιρεσιών, οι προαγωγές παρέμειναν πάντα το λάφυρο του κομματικού νικητή.

Η χειραγώγηση 25.000 προϊσταμένων με ευνοιοκρατικά, πελατειακά κριτήρια, όχι μόνο κομματικά αλλά και προσωπικά, των υπουργών, οδήγησαν στη λαφυραγώγηση του δημοσίου. Ήταν από τα μελανότερα σημεία, το βαθύ σκοτάδι, της Μεταπολίτευσης. Οι μισοί εν δυνάμει προϊστάμενοι, προσκείμενοι στο νικητή, δεν είχαν κανένα κίνητρο παραγωγικότητας, αφού η κομματική εύνοια ήταν εγγύηση προαγωγής. Οι άλλοι μισοί, οι μη προσκείμενοι, δεν είχαν επίσης κανένα κίνητρο, αφού γνώριζαν ότι δεν έχουν καμιά ελπίδα. Αυτό εκτέλεσε εν ψυχρώ κάθε κίνητρο παραγωγικότητας, ευσυνειδησίας, αποτελεσματικότητας.

Από την εφαρμογή του Ν. 3839/2010 οι προαγωγές γίνονται με απόλυτα αντικειμενικά κριτήρια μοριοδότησης – χωρίς καμία δυνατότητα επιρροής του υπουργού. Και με τη λειτουργία του ΕΙΣΕΠ, το οποίο αποτελείται από τέσσερα μέλη του ΑΣΕΠ και έναν εκπρόσωπο του Συνηγόρου του Πολίτη, οι επιλογές των προϊσταμένων θα γίνονται με διαφανή αξιοκρατικά κριτήρια – γραπτός διαγωνισμός και αδιάβλητη συνέντευξη από το ανεξάρτητο ΕΙΣΕΠ.

Αυτό το νέο καθεστώς αξιοκρατίας, μαζί με τη χωρίς εξαιρέσεις αξιοκρατική διαδικασία προσλήψεων για κάθε θέση στο Δημόσιο που εγκαινίασε ο Ν. 3812, δημιούργησε ένα νέο περιβάλλον στη σχέση κράτους – πολίτη. Και ασφαλώς είναι αδιανόητη κάθε νησίδα αναξιοκρατίας σε οποιαδήποτε επιλογή. Αξιοκρατία ή υπάρχει παντού ή δεν υπάρχει.

Γι᾽ αυτό και μετά τη συνταγματική κατοχύρωση αξιοκρατικών προσλήψεων πρέπει να θωρακίσουμε συνταγματικά και τις αξιοκρατικές προαγωγές στο Δημόσιο. Να μην κινδυνεύσει ξανά η χώρα να πληρώνει τα σπασμένα της λαφυραγώγησης του Δημοσίου.

Σήμερα, ανοίγει ο δρόμος για ένα νέο σώμα προϊσταμένων, αξιοκρατικά εκλεγμένων, που δεν χρωστάνε σε κανέναν τίποτε. Ένα σώμα προϊσταμένων που αποφασίζει σε συνθήκες απόλυτης διαφάνειας – μέσα από το σύστημα «Διαύγεια», το οποίο εφαρμόζεται ανεξαίρετα. Και, μάλιστα, είναι στις προθέσεις μας να καταστήσουμε κάθε παράβαση της υποχρέωσης ανάρτησης στη «Διαύγεια» πειθαρχικό αδίκημα.

Αξιοκρατικές προσλήψεις, αξιοκρατικές προαγωγές και το νέο αυστηρό και αξιόπιστο πειθαρχικό δίκαιο συνιστούν τα θεμέλια πάνω στα οποία μπορούμε να οικοδομήσουμε και το νέο μισθολόγιο. Γιατί απαραίτητη προϋπόθεση για ένα μισθολόγιο που δίνει κίνητρα στη παραγωγικότητα και αμείβει την εργασία δίκαια και ισότιμα μπορεί να οικοδομηθεί μόνο τώρα που έχουν εξασφαλιστεί τα εχέγγυα μιας ακριβοδίκαιης αξιολόγησης.

Η αντικειμενική αξιολόγηση ως θεμέλιο της εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να αποτελέσει τον στερεό «φέροντα οργανισμό» του οικοδομήματος του μισθολογίου.

Θέλουμε να κάνουμε επιτέλους πράξη την- επί χρόνια ζητούμενη αλλά ποτέ ως τώρα υλοποιούμενη- σύνδεση της εξέλιξης και της αμοιβής με την παραγωγικότητα, η οποία είναι εφικτή και αποδεκτή μόνο στη βάση μιας αδιάβλητης αξιολόγησης.

Και αυτό είναι σε θέση να εγκαινιάσει μια νέα εποχή στο Δημόσιο- κινητικότητας και αποτελεσματικότητας.

Να προσφέρει δηλαδή, για πρώτη φορά, τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την εξυπηρέτηση του πολίτη και την ανάπτυξη της χώρας».

Advertisements

«Εκσυγχρονιστική» διαμάχη για την αναδιάρθρωση στο ΒΗΜΑ

«Η αναδιάρθρωση του χρέους θα απελευθερώσει δυνάμεις» λέει ο κ. Κ. Σημίτης στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής». Ο πρώην πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους το ταχύτερο δυνατόν, σε συνεννόηση ασφαλώς με τους ευρωπαίους εταίρους της, και τονίζει ότι «μια καλά προετοιμασμένη αναδιάρθρωση» μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική ώστε «τα επόμενα 15-20 χρόνια να είναι μια περίοδος στην οποία θα ξαναχτίσουμε με αισιοδοξία μια σταθερή οικονομία και θα επανενταχθούμε στην ευρωπαϊκή εξέλιξη». …

Παραλλήλως, καταρρίπτει καλλιεργούμενες φήμες περί τραπεζικών κλυδωνισμών και επισημαίνει με έμφαση ότι «από την αναδιάρθρωση δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις» . Εκτιμά ότι ακόμη και αν η Ελλάδα υποστεί μια 20ετή δοκιμασία σκληρής λιτότητας για να αποφύγει την αναδιάρθρωση, τίποτε δεν εγγυάται ότι θα επιτύχει την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, αφού, όπως υπογραμμίζει, «είναι επιπόλαιο να ελπίζουμε ότι τα επόμενα 20 χρόνια δεν θα προκύψουν οικονομικές αναταραχές, νομισματικές κρίσεις, ανατιμήσεις του πετρελαίου» που θα έχουν ως αποτέλεσμα «να αναπαράγονται οι κρίσεις».

Ο πρώην πρωθυπουργός στοιχειοθετεί το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της αναδιάρθρωσης έναντι των ευρωπαϊκών κέντρων που αντιδρούν στην προοπτική αυτή όταν καταδεικνύει ότι η συσσώρευση και η συνακόλουθη αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους των περιφερειακών χωρών της Ένωσης δεν οφείλονται μόνο στις λανθασμένες πολιτικές τους αλλά και «στις ανισορροπίες που προκαλεί το χάσμα ανάπτυξης μεταξύ Βορρά και Νότου». Εκτιμά ότι για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες του χάσματος αυτού και να επιταχυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση απαιτούνται «κοινοτική αλληλεγγύη και διευκόλυνση των οφειλετριών χωρών». […] via @tovima

Στο ίδιο φύλλο εντός της εφημερίδας υπάρχει και η συνέντευξη Χριστοδουλάκη:

«Αν η Ελλάδα προχωρήσει σε «κούρεμα», θα προκαλέσει σοβαρή βλάβη στο εσωτερικό της χώρας και στην ανάπτυξη. Πάρτε για παράδειγμα τα ασφαλιστικά ταμεία που κατέχουν περίπου 25 δισ. ευρώ ομόλογα και με ένα «κούρεμα» 40% θα χάσουν αμέσως 10 δισ. Μετά όλοι θα φωνάζουν να τα καλύψει το κράτος και το χρέος θα μεγαλώσει ξανά. Το ίδιο θα συμβεί και με τις τράπεζες, που για να συνεχίσουν να δανείζουν τις επιχειρήσεις θα ζητήσουν από το κράτος να σχηματιστεί Αποθεματικό Ζημιών, εκδίδοντας νέα ομόλογα. Η καθαρή μείωση του χρέους τελικά θα είναι μηδαμινή, ενώ το κόστος ανυπολόγιστο. Μια ρήση των οικονομολόγων λέει ότι αν το «κούρεμα» σου πετύχει αφήνει πληγή για εφτά χρόνια, αν όμως χάσεις τον έλεγχο η χώρα θα υποφέρει μια γενιά γιατί κανείς δεν σε δανείζει μετά με χαμηλά επιτόκια. Θα ωφεληθούν μόνο όσοι έχουν στοιχηματίσει στο «κούρεμα» και εμμέσως οι αγγλοαμερικανικές τράπεζες εις βάρος των ευρωπαϊκών που έχουν δικά μας ομόλογα».

 

[…]«Η Ουρουγουάη έκανε κάτι παρόμοιο επιμηκύνοντας τη διάρκεια του ομολόγου και κρατώντας σταθερά τα κουπόνια, το λεγόμενο «ρεπροφίλ». Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ εθελοντικά αλλά όχι πριν από το 2013. Σου λένε «αν ζητήσει τότε μια επιμήκυνση για πέντε χρόνια, γιατί εγώ να δεχθώ τώρα για δέκα και να ζημιωθώ; Καλύτερα να περιμένω»».

Τι να πω και εγώ;

Και τι συμπέρασμα να βγάλω όταν σκέφτομαι ότι ο ένας ήταν Πρωθυπουργός και ο άλλος Υπουργός των Οικονομικών του;

Τι να σκεφτώ επίσης όταν εκτός από τον Κ. Σημίτη και άλλα στελέχη προερχόμενα από το πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικό μπλοκ, όπως ο Γιώργος Φλωρίδης, ο Έκτορας Νασιώκας και άλλοι, μιλούν για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους “εδώ και τώρα”, ακόμη και με “κούρεμα” εάν χρειαστεί;

Η αναδιάρθρωση θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτες, αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα άνοιγαν ένα νέο, μακροχρόνιο κύκλο δυσπιστίας για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Θα είχε επίσης άμεσες και σημαντικές αρνητικές συνέπειες για τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες και όλους όσους κατέχουν κρατικούς τίτλους.

Αυτό είναι το μόνο βέβαιο.

 

Ποιος θα εκμεταλλεύεται τον ορυκτό πλούτο της χώρας;

Διεύρυνση των αποκρατικοποιήσεων τόσο ως προς τα ποσοστά εκχώρησης όσο και ως προς τον αριθμό των επιχειρήσεων που θα μεταβιβαστούν προβλέπει το κυβερνητικό σχέδιο αναζήτησης ρευστού, του οποίου η πρώτη φάση ανακοινώθηκε την Παρασκευή.

Το χαρτοφυλάκιο του Δημοσίου περιέχει σημαντικές συμμετοχές σε τράπεζες, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, παίγνια, συχνότητες, λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους, σιδηρόδρομους, μεταλλεύματα, δίκτυα ύδρευσης, αμυντικές βιομηχανίες, ακίνητα. Το σχέδιο καλύπτει όλες τις κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων και συνυπολογίζει τέσσερις βαθμούς κρατικής ιδιοκτησίας.

Εντύπωση προκαλεί η απόφαση για άμεση και πλήρη πώληση της ΛΑΡΚΟ, μιας επιχείρησης που γνώρισε κατά καιρούς και τον ιδιώτη και το κράτος, μιας επιχείρησης της οποίας η κακοδιαχείριση την εξαετία της ΝΔ, την έσπρωξε στην άβυσσο, μιας επιχείρησης όμως  η οποία  έχει στην κατοχή της όλα τα μεταλλευτικά δικαιώματα του λατερίτη σε όλη τη χώρα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Ποιος θα εκμεταλλεύεται πλέον τον ορυκτό πλούτο της χώρας;

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οι τιμές του νικελίου που είναι ανεβασμένες στην διεθνή αγορά επιτρέπουν μια νότα αισιοδοξίας για την πορεία της επιχείρησης. Σύμφωνα με τα δεδομένα από την πλευρά της διοίκησης έτσι όπως αποτυπώνονται στη σημερινή φάση ο τζίρος για το 2011 αναμένεται από 350 έως 400 εκατομμύρια ευρώ. Αυτές εξάλλου είναι οι εκτιμήσεις και των ειδικών της εταιρίας. Από αυτά 110 έως 115 εκατομμύρια ευρώ θα είναι κέρδη της εταιρείας μόνο από τη φετινή χρήση!

Ένα χρόνο πριν άλλα λέγανε!!!

Δεν πέρασε πολύς  χρόνος από τις κατηγορηματικές (προεκλογικές) διαβεβαιώσεις του Μιχ. Χρυσοχοΐδη, για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα της ΛΑΡΚΟ και ανακοινώθηκε επίσημα η πρόθεση ιδιωτικοποίησής της.

Για να μην ξεχνιόμαστε:

Στις 17 Ιουλίου του 2009 εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση που αξίζει να την προσέξετε:

«Κλιμάκιο του ΠΑΣΟΚ αποτελούμενο από τον πολιτικό εκπρόσωπο για θέματα Ανάπτυξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον Εισηγητή του ΚΤΕ Ανάπτυξης, Απόστολο Κατσιφάρα, και τον Γραμματέα του Τομέα Ανάπτυξης, Φίλιππο Σαχινίδη, πραγματοποίησε συνάντηση, στα Γραφεία του ΠΑΣΟΚ, με εκπροσώπους παραγωγικών και συνδικαλιστικών φορέων από τους Νομούς Φθιώτιδας, Βοιωτίας και Εύβοιας, με αντικείμενο τα κυβερνητικά σχέδια για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ.

Ο επικεφαλής του κλιμακίου Μ. Χρυσοχοΐδης διαβεβαίωσε τους εκπροσώπους των εργαζομένων ότι, το ΠΑΣΟΚ είναι αντίθετο με την επιλογή της κυβέρνησης για πώληση της ΛΑΡΚΟ και ότι θα αγωνιστεί με κάθε πρόσφορο μέσο ώστε να μην προχωρήσει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Ο κ. Χρυσοχοΐδης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι, με τους καταστροφικούς χειρισμούς της στη διοίκηση της εταιρίας, την οδήγησε συνειδητά στην απαξίωση με τελικό στόχο το ξεπούλημά της, ενώ τόνισε ότι, για το ΠΑΣΟΚ, ο δημόσιος χαρακτήρας της επιχείρησης είναι μια καθαρή επιλογή, όπως αντίστοιχα καθαρή είναι και η θέση του, ότι η ΛΑΡΚΟ οφείλει να έχει μια δυναμική, κερδοφόρα και ανταγωνιστική παρουσία στη διεθνή αγορά.»

Θυσία στον βωμό της ανάπτυξη;

Ιφιγένεια ώστε να φυσήξει ο ούριος άνεμος προσέλκυσης επενδυτών;

 Κατά σύμπτωση ο τότε μαντατοφόρος των προθέσεων τού ΠΑΣΟΚ είναι ένας εκ των υπουργών που θα εποπτεύσουν την παράδοση της εταιρίας σ’ αγοραία συμφέροντα. Βέβαια το κυβερνητικό σλόγκαν είναι πως τα όσα ειπώθηκαν τότε δεν ισχύουν, καθώς άλλαξαν «τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες».

Ακόμα και ο «λόγος τιμής» διχοτομείται, σε πριν και μετά το μνημόνιο.