Ο φασισμός του “no name”

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες την εξωφρενική και προφανώς κατευθυνόμενη επίθεση κατά του Δημοτικού Ραδιοφώνου και των εργαζομένων σε αυτό, από συγκεκριμένο blog (larissa antinews). Ανακρίβειες, υπερβολές, μισές αλήθειες ,προσωπικές επιθέσεις κατά εργαζομένων, μέσα σε ένα σκηνικό αηδίας, συκοφαντίας και ηθελημένης διαστρέβλωσης και των πιο απλών πραγμάτων, όλα αυτά με τη συγκάλυψη της «ανωνυμίας» όσων βρίζουν, συκοφαντούν, προκαλούν.

Η ανωνυμία που μονίμως εξυπηρετεί την ευκολία να συκοφαντείς χωρίς να αναλαμβάνεις την ευθύνη των λόγων σου! Η ανωνυμία που λειτουργεί θετικά για όσους αρέσκονται να κινούνται στο σκοτάδι, γιατί γνωρίζουν ότι αν εμφανιστούν θα γίνουν περίγελος. Η ανωνυμία που βολεύει γνωστούς και «επωνύμους» να βγάζουν τα απωθημένα τους!

Κατά τ’ άλλα «ελεύθερη διακίνηση ιδεών» και «δημοκρατία» λένε οι υπερασπιστές της ανωνυμίας. Μια κατάσταση έρποντος φασισμού, όπου όσοι στιγματίζονται αναίτια και άδικα, δεν μπορούν να αποδώσουν ευθύνες στους υβριστές και τους συκοφάντες τους. Εκτός και αν προσφύγουν δικαστικά εμπλεκόμενοι με τις αρμόδιες για το διαδίκτυο υπηρεσίες της αστυνομίας!

Επί της ουσίας:

Με ποιους να μιλήσεις για το Δημοτικό Ραδιόφωνο και τι να τους πείς;

Για την προσφορά του στην ενημέρωση και τον πολιτισμό από το 1989;

Για την αντικειμενική του στάση απέναντι σε όλους;

Για την ισότιμη παρουσίαση όλων των κομμάτων και παρατάξεων στις εκλογές, χωρίς λεφτά κάτω από το τραπέζι;

Για τις ραδιοφωνικές παραγωγές που έχουν γράψει ιστορία; Τι να πείς και σε ποιόν να το πείς;

Ότι όλα αυτά έχουν από πίσω ανθρώπους, εργαζόμενους που για περισσότερα από 20 χρόνια δίνουν το δικό τους αγώνα κάτω από αντίξοες συνθήκες που κανένας δεν γνωρίζει;

Ποιος κάφρος μπορεί να διαγράψει την προσφορά τους με ασπίδα την ανωνυμία του;

Και ποιος μπορεί να κατηγορήσει εργαζόμενους γιατί πληρώνονται με βάση τη συλλογική σύμβαση εργασίας τους;

Ας καταλάβουν όλοι ότι το θέμα δεν είναι αυτό αλλά το ίδιο το ραδιόφωνο. Ο λόγος απλός :

Αν το Δημοτικό Ραδιόφωνο κλείσει η μία σίγουρη συχνότητα από τις 7 προβλεπόμενες για το νομό Λάρισας μένει κενή. Ταυτόχρονα φεύγει από τη μέση για τους ιδιώτες επιχειρηματίες του χώρου η πιο ενοχλητική παρουσία:

Εκείνο το ραδιόφωνο που έχει στο δυναμικό του δημοσιογράφους μέλη της Ένωσης Συντακτών και τεχνικούς μέλη της ΕΤΕΡ. Που πληρώνει με βάση τις συλλογικές συμβάσεις. Που τηρεί το νόμο σε ότι αφορά τις «αμοιβές» των διαφημιστικών εταιριών (10%) και δεν διαπραγματεύεται κάτω από το τραπέζι. Που καταθέτει κανονικά τον τιμοκατάλογο του στην εφορία. Που πληρώνει κανονικά το ΦΠΑ. Που δεν κλείνει πακέτα προεκλογικών εμφανίσεων. Που δεν απειλεί, δεν αναγάγει σε ενημέρωση το κουτσομπολιό. Που δεν προβάλει «φίλους» επιχειρηματίες. Που σε κάθε περίπτωση δεν είναι σαν τα άλλα!

Αυτή η συχνότητα θα αξίζει χρυσάφι όταν επιτέλους το κράτος αποφασίσει να βάλει τέλος στο χάος των ραδιοσυχνοτήτων.

Για αυτό πρέπει να κλείσει το Δημοτικό Ραδιόφωνο. Και κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση δικαιολογεί τον άξιο μισθό των συκοφαντών του.

Σε ότι με αφορά : Μετά από 20 χρόνια στο Δημοτικό Ραδιόφωνο, μόνο περήφανος μπορώ να είμαι για αυτό και τους συναδέλφους μου.

Η καλύτερη απάντηση στις ανώνυμες επιθέσεις που δέχονται είναι να δουλέψουν με περισσότερο μεράκι και περισσότερο πάθος, γιατί όσοι έμειναν εκεί αγαπούν πραγματικά το ραδιόφωνο.

Υ.Γ. 1

Το Δημοτικό Ραδιόφωνο της Λάρισας καμία σχέση δεν έχει με το Δημοτικό της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Εδώ δεν υπάρχουν «επώνυμοι» παραγωγοί που για μια ώρα την εβδομάδα πληρώνονται 3.500 ευρώ το μήνα, ή πολυπρόσωπα γραφεία επικοινωνιακής προβολής. Εδώ υπήρχαν μέχρι τον Δεκέμβριο 13 εργαζόμενοι και σήμερα είναι 7 άτομα μέχρι να διαμορφωθεί το καινούργιο του πρόγραμμα.

Το Δημοτικό Ραδιόφωνο μετακόμισε όχι με τη βοήθεια ειδικών συνεργείων αλλά με την προσωπική δουλειά αυτών των ανθρώπων.

Υ.Γ. 2

Όσο δικαιολογημένη είναι από τον «Καλλικράτη» η κατάργηση των δημοτικών επιχειρήσεων τόσο αδικαιολόγητη είναι η σκληρή του στάση απέναντι στα Δημοτικά Ραδιόφωνα. Οι συζητήσεις ανάμεσα σε ΚΕΔΚΕ και Υπουργείο Εσωτερικών φαίνεται να οδηγούνται σε αίσιο τέλος. Θα ήταν κρίμα για την πόλη το Δημοτικό Ραδιόφωνο να πάψει να λειτουργεί μόνο και μόνο επειδή οι αρμόδιοι καθυστέρησαν τη διαδικασία μετατροπής του σε επιχείρηση «ειδικού σκοπού»

Υ.Γ. 3

Μόνο και μόνο επειδή κάποιοι θα το βρούνε ενδιαφέρον!

Προσελήφθηκα το 1992 έχοντας τρία χρόνια δουλειάς στην ΕΡΤ Βορείου Ελλάδος (102 fm) και στο πρόγραμμα των βραχέων και μια σύντομη παρουσία στον ΗΧΟ. Ο πρώτος μου μισθός ήταν 100.000 δρχ, που παρέμεινε σταθερός (με τις προσθήκες της ΑΤΑ) μέχρι και το 1995. Τότε διεκδικήσαμε τα επιδόματα που δεν μας έδινε η ΔΕΤΠΟΛ (επίδομα τέκνων) και καταλήξαμε με δικαστική προσφυγή και κάτω από απίστευτες πιέσεις και απειλές στο ότι πρέπει να εφαρμοστεί συλλογική σύμβαση εργασίας. Αυτό έγινε δεκτό από τον τότε Δήμαρχο και πρόεδρο της ΔΕΤΠΟΛ, Χ. Καφφέ, μετά από ένα επεισοδιακό Διοικητικό Συμβούλιο και αρχίσαμε να αμειβόμαστε με τη σύμβαση της Ένωσης Συντακτών. Μετά «ανακαλύφθηκε» η ΕΘΙΡΑΣ ( Ένωση Θεσσαλικών Ιδιωτικών Ραδιοφωνικών Σταθμών), παρόλο που το Δημοτικό Ραδιόφωνο δεν είναι ιδιωτικό ραδιόφωνο. Ακολουθήσαμε αυτή τη σύμβαση μέχρι που η μετάταξη των υπαλλήλων της ΔΕΤΠΟΛ στο Δήμο διαμόρφωσε και τις νέες μισθοδοτικές καταστάσεις. Η μεταφορά στο Δήμο προβλεπόταν από τον «Καλλικράτη» και ακολουθούσε τη διάλυση των Δημοτικών Επιχειρήσεων και άρα και της ΔΕΤΠΟΛ στην οποία ανήκε το Δημοτικό Ραδιόφωνο.

Γιατί τα γράφω; Για να μη νομίζουν μερικοί ανεγκέφαλοι ότι η ζωή μας στη ΔΕΤΠΟΛ ήταν στρωμένη με …ροδοπέταλα…

Advertisements