Αλαλούμ αλά … ελληνικά!

Ορισμένες πτυχές της κυβερνητικής λειτουργίας, όπως λόγου χάρη το θέμα που προέκυψε με τους ημιυπαίθριους χώρους κατοικίας, διεκδικούν όσκαρ καλύτερης κωμωδίας. Ο Γ. Ντόλιος τόνισε πως πρόκειται να επιβληθεί καινούργιο χαράτσι – μέσω δήμων αυτή την φορά- σ’ όσους είχαν καταβάλλει ήδη εισφορά στο κράτος. Μόλις «ηγέρθη μέγας σάλος» ο Ραγκούσης (μ’ εντολή πρωθυπουργού) διέρρευσε την δυσφορία του για τον υφυπουργό εσωτερικών και τις μονομερείς (;) πρωτοβουλίες του. Εκείνος ζήτησε συγγνώμη –για τί ακριβώς δεν καταλάβαμε, ίσως να μην έχει και κάποια ιδιαίτερη αξία– κι όλα ξανάγιναν «μέλι- γάλα». Ο απειλούμενος με καρατόμηση κυβερνητικός αξιωματούχος ανέπνευσε και οι υπόλοιποι κράτησαν την κοιλιά τους από τα γέλια. Έστω κι αν η όλη ιστορία είναι – μάλλον- για κλάματα.

Οι μίνι κρίσεις ανέδειξαν ανάγλυφα το πρόβλημα συντονισμού που υπάρχει στο κυβερνητικό σχήμα. Το περίφημο συντονιστικό έχει «παραιτηθεί», επικαλούμενο την έλλειψη ενημέρωσης από το οικονομικό επιτελείο για τις συμφωνίες με την τρόικα. «Τι πολιτικό σχεδιασμό να κάνεις χωρίς να ξέρεις τα βασικά» αναρωτιούνται μέλη του οργάνου, που έχει περιπέσει σε αχρηστία. Από την άλλη πλευρά, το υπουργείο Οικονομικών διαμαρτύρεται πως «μας έχουν μετατρέψει σε σάκο του μποξ». «Εμείς σηκώνουμε τον σταυρό του μαρτυρίου και οι άλλοι κάνουν κριτική» λένε χαρακτηριστικά στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους συνεργάτες του υπουργού Οικονομικών.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: Αν ένας υφυπουργός για τον α’ ή β’ λόγο παίρνει μια πρωτοβουλία για την οποία δεν έχει ενημερωθεί ο Υπουργός, ο Πρωθυπουργός και το Υπουργικό Συμβούλιο, καταφέρνει να δημιουργήσει τεράστιο θόρυβο και αναστάτωση (μια βόλτα στις πολεοδομίες χθες αν έκανε κάποιος θα καταλάβαινε), αναγκάζεται στη συνέχεια να ζητήσει δημόσια συγγνώμη, μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί στη θέση του;

Ίσως γι αυτό ακούστηκε έντονα χθες και το όνομα του Μάρκου Μπόλαρη, ως αντικαταστάτη του Γ. Ντόλιου.

Το πρόβλημα για την Κυβέρνηση είναι ότι αυτού του τύπου οι ιστορίες, δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερο αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες γιατί δείχνουν Κυβέρνηση χωρίς συνοχή, χωρίς κοινό βηματισμό, χωρίς κεντρική καθοδήγηση.

Και αυτό στοιχίζει περισσότερο και από τη λήψη σκληρών και αντιλαϊκών μέτρων.

Advertisements

Συντεχνίας το ανάγνωσμα Νο 2

Τελικά ο ενωμένος δικηγορικός αγώνας θριάμβευσε. Με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ άλλαξε το άρθρο 6 του σχετικού νόμου, που επέτρεπε την άνευ όρων ίδρυση δικηγορικών εταιριών σ’ όποια ελληνική πόλη υπάρχει πρωτοδικείο. Πλέον η ίδρυση εταιρίας επιτρέπεται μόνο από μέλη του οικείου δικηγορικού συλλόγου και όχι από μέλη άλλων.

Δηλαδή οι εταιρίες είναι καλές για τους γηγενείς (ή εκ μετακίνησης) αλλά όχι για εξωγενείς. Όλη η δουλειά είναι να μείνει η δικηγορική ύλη σε χέρια συγκεκριμένων τοπικών γραφείων, αντί να διακινδυνεύσει να πέσει στον κάθε Λυκουρέζο ή Κούγια. Ο ενιαίος συντεχνιασμός διαπέρασε υποτιθέμενες διαχωριστικές γραμμές, υπό την απειλή της ΝΔ να θέσει ζήτημα ονομαστικής ψηφοφορίας. Κάτι που απέφυγε συστηματικά σε θέμα των διοδίων, όπου – προσχηματικά- διαφώνησε με την ρύθμιση Ρέππα. Φυσικά οι «χύδην» εποχούμενοι δεν είναι κομήτες ή βαρόνοι, ώστε να προστατεύονται τα κατακτημένα (μέσω προπατορικής ανάθεσης) προνόμιά τους.

Συντεχνίας το ανάγνωσμα Νο 1

Τελικά οι «ανταρσίες» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύονται πιο επιζήμιες από την προσήλωση στην στήριξη του κυβερνητικού έργου. Πρώτο παράδειγμα οι μάχες υπέρ της μετατροπής των περιοχών «Natura» σε χώρους επικερδούς εργολαβικής δραστηριότητας, υπό το πρόσχημα της αναπτυξιακής αναθέρμανσης των περιοχών εκλογής των αντιδρώντων. Χθες είχαμε μιαν ακόμα έκρηξη, αυτή την φορά υπέρ των δικηγόρων που μάχονται για την διατήρηση θεσμικής προστασίας (κι εξασφάλισης πελατείας) από την απελευθέρωση της αγοράς δικηγορικών υπηρεσιών. Λογικό κι επόμενο, αφού γιατροί, δικηγόροι και μηχανικοί συναποτελούν την συντριπτική πλειονότητα εθνοπατέρων κι εθνομητέρων.

Όσο για τους εργαζόμενους (ειδικά του δημόσιου τομέα) αυτοί παραδίδονται στο «πυρ το εξώτερον» με συνοπτικές διαδικασίες και άνευ σοσιαλιστικών αντιρρήσεων.

Βλέπετε οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι δεν εμπίπτουν στις ευγενείς κατηγορίες, οπότε οι περικοπές μισθών, η μείωση επιδομάτων και η άρση περιορισμών στις απολύσεις εργαζόμενων δεν προκαλούν συνειδησιακό πονοκέφαλο.

Και εις κατώτερα..