Αυτό δεν είναι επανάσταση, αλλά παράσταση!!

Το να διαφωνείς με προτεινόμενα από την Κυβέρνηση μέτρα είναι θεμιτό.

Ίσως και λογικό σε πολλές περιπτώσεις.

Το να διαφωνείς πριν αυτά παρουσιαστούν, εκτιμώντας ότι θίγουν δικαιώματα των εργαζομένων, έχει μια διάσταση μεταφυσική!

Το να κινητοποιείσαι προκειμένου να μην γίνουν προγραμματισμένες συναντήσεις διαλόγου για τα θέματα αυτά, έχει άλλη διάσταση. Λίγο γραφική, πολύ ανούσια και καθόλου λογική!

Δεν ξέρω αν η χθεσινή πρόσκαιρη αναβολή της έναρξης του διαλόγου για το ασφαλιστικό , με την κινητοποίηση μελών του ΠΑΜΕ, πέρα από το γεγονός αυτό καθεαυτό, προσφέρει κάτι καινούργιο στην υπόθεση που αφορά το σύνολο των εργαζομένων της χώρας.

Μπορεί να χαρακτηρίζεται ως γραφική από ορισμένους, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και αρκετά ερωτηματικά για τους στόχους της.

Προφανώς και δεν μπορεί να επηρεάσει, με αυτές τις συνθήκες τις όποιες αποφάσεις της κυβέρνησης. Άλλωστε η πρόσφατη ιστορία απέδειξε ότι αποσπασματικές κινήσεις, δεν φέρνουνε αποτελέσματα. Μόνο άλλοθι δημιουργούν και ικανοποίηση στους πρωταγωνιστές. Μέχρι εκεί.

Αυτή τη στιγμή το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, αυτό της κ. Πετραλιά και της προηγούμενης κυβέρνησης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα ασφαλιστικά ταμεία στην πτώχευση και τους εργαζόμενους στο άγνωστο χωρίς καμία ελπίδα.

Η ανάγκη αλλαγής του είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη και ταυτόχρονα μία από τις δεσμεύσεις της νέας κυβέρνησης. Η καθυστέρηση στην επίλυση του προβλήματος μόνο επιπλέον προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει.

Άρα πέρα από κίνηση εντυπωσιασμού ή κέρδους κάποιων εφήμερων εντυπώσεων σε τι αποσκοπούσε η χθεσινή κίνηση;

Πολύ περισσότερο όταν στη διαδικασία του διάλογου συμμετέχουν οι νομίμως εκλεγμένοι στη διοίκηση της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ; Μπορεί σε κάποιους να μην είναι αρεστοί! Μπορεί να χρησιμοποιούν τους όποιους χαρακτηρισμούς θέλουν. Αλλά καλώς ή κακώς αποτελούν τις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Οι λογικές της περιχαράκωσης μπορεί να ικανοποιούν τις πρόσκαιρες ανάγκες της κομματικής συσπείρωσης (;), δεν αποτελούν όμως προοπτική για το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα.

Κυρίως γιατί αποτελούν αμυντικές πολιτικές, που δεν μπορούν να κινητοποιήσουν και να εντάξουν σε ένα νικηφόρο αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους τις πλατιές μάζες των εργαζομένων.

Είναι πολιτικές πρακτικές εσωτερικής κατανάλωσης. Με αρχή και τέλος, χωρίς όμως συνέχεια.

Στη σημερινή συγκυρία και ο διάλογος είναι αναγκαίος και οι προτάσεις είναι απαραίτητες.

Και η κριτική ας γίνει επ’ αυτών και όχι επί της διαδικασίας, όπως και αν την αντιλαμβάνεται ο καθένας.