Δύσκολη η συνύπαρξη!

Παρακολουθώντας κανείς τις τελευταίες ημέρες την αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο βασικούς διεκδικητές της προεδρίας της ΝΔ, πέρα από την αναμενόμενη , ως ένα βαθμό, πόλωση που αναπτύσσεται, μπορεί να διακρίνει και έντονα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά .

Αναδεικνύεται, κυρίως από στελέχη που υποστηρίζουν τους Αντώνη Σαμαρά και Ντόρα Μπακογιάννη, ένα άρωμα πολεμικής αναμέτρησης μέχρι τελικής πτώσης, δημιουργώντας τραύματα που δύσκολα θα επουλωθούν την επόμενη ημέρα αυτής της διαδικασίας.

Από την πλευρά της κας Μπακογιάννη, μετά τη δήλωση στήριξης του Δ. Αβραμόπουλο, στον Α. Σαμαρά, έπεσαν στο τραπέζι της αντιπαράθεσης, σκληροί χαρακτηρισμοί περί «διασπαστών της παράταξης» ή «αυτοί που εγκατέλειψαν την παράταξη»ή «αυτοί που γκρέμισαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη», επαναφέροντας καταστάσεις ’93 και κάνοντας σαφές πως για ένα κομμάτι της ΝΔ, εκείνες οι επιλογές δεν έχουν ξεχαστεί.

Βεβαίως ξεχνούν ότι τη δεύτερη υπογραφή για την δημιουργία της Πολιτικής Άνοιξης τότε, την είχε βάλει ένας από τους κορυφαίους υποστηρικτές σήμερα, της κας Μπακογιάννη, ο δήμαρχος Αθηναίων και ευρωβουλευτής της ΠΟΛ.Α., ο κ. Κακλαμάνης.

Οι βουλευτές που διακινούν μέσω των ΜΜΕ αυτές τις αιτιάσεις, θα κληθούν την επομένη της εκλογής προέδρου στη ΝΔ, αν αυτός είναι ο κ. Σαμαράς, να δικαιολογήσουν την παραμονή τους στο κόμμα, υπό την ηγεσία των «διασπαστών και υπονομευτών» της παράταξης. Και δύσκολα θα μπορέσουν να πείσουν.

Από την άλλη πλευρά η κριτική στην υποψηφιότητα της κας Μπακογιάννη, επικεντρώνεται αφενός στην ύπαρξη και λειτουργία μηχανισμών στο κόμμα που το οδήγησαν στη συγκεκριμένη κατάσταση, αφετέρου στον εναγκαλισμό με στελέχη που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα στη τελευταία περίοδο της κυβέρνησης Καραμανλή. Και βεβαίως εντέχνως αφήνεται να διαρρεύσει η σχέση της «οικογένειας» με την υπόθεση Siemens, αλλά και η στάση Μητσοτάκη στο «Σκοπιανό», το 1993.

Η προσπάθεια να δοθεί και ιδεολογικό περιτύλιγμα στην αντιπαράθεση είναι μάλλον αφελής, πολύ περισσότερο όταν συγκρούονται λέξεις κενού περιεχομένου. Ριζοσπαστικός νεοφιλελευθερισμός εναντίον κοινωνικού φιλελευθερισμού, με δεδομένο όμως ότι και στις δύο περιπτώσεις οι εφαρμογές των προτεινόμενων πολιτικών αποκτούν καθαρά νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά!

Είναι φανερό ότι τις τελευταίες ημέρες άρχισαν να χτίζονται διαχωριστικά τείχη ανάμεσα στις δύο πλευρές. Την τελευταία εβδομάδα πέφτουν στη μάχη και τα τελευταία επιχειρήματα που θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη πόλωση.

Αν δε η συμμετοχή στις εκλογές, είναι τέτοια που να δίνει το δικαίωμα στον ηττημένο, να αμφισβητήσει το ότι το αποτέλεσμα εκφράζει την ψήφο των νεοδημοκρατών, η ρήξη θα είναι οριστική.

Και αυτό τον φόβο εκφράζουν πλέον ανοικτά τις τελευταίες ημέρες και στελέχη της ΝΔ, που δεν θέλουν να ενταχθούν στους σκληρούς πυρήνες των υποστηρικτών της μιας ή της άλλης πλευράς.

Ο χειμώνας αναμένεται μακρύς για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης…