Αγχος διαφοροποίησης ή κάτι άλλο;

Ορος πολιτικής επιβίωσης ή κάτι άλλο;

 

Παρακολουθώ με πραγματικό ενδιαφέρον τα όσα λέγονται και προτείνονται από την πλευρά του Β. Βενιζέλου τις τελευταίες ημέρες.

Ιδιαίτερα μετά τις εκλογές φαίνεται μια προσπάθεια του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου  του ΠΑΣΟΚ να κάνει διακριτό έναν πιθανώς διαφορετικό ρόλο στο κόμμα του. Δεν έιναι κατ’ ανάγκη κακό. Ούτε βεβαίως και καταδικαστέο. Υπάρχουν όμως κάποια ερωτηματικά και το βασικότερο από αυτά: Τι είναι αυτό που τον οδηγεί μονίμως να φαίνεται ότι διεκδικεί μια διακριτή θέση στο κόμμα του;

Είναι άγχος, είναι πολιτική ανασφάλεια, είναι το πιστεύω του, είναι  τι;

Πως να δικαιολογήσει κανείς το γεγονός ότι στα ξαφνικά και χωρίς να έχει τεθεί προηγουμένως ποτέ, ούτε και από τον ίδιο ούτε και από κανένα άλλο στέλεχος, προκύπτει πρόταση αλλαγής του πολιτεύματος στη χώρα από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία; Χωρίς επιπλέον διευκρινίσεις αλλά και χωρίς να ξεκαθαρίζεται αν αυτό έχει να κάνει με τη μορφή του πολιτεύματος στην Ιταλία ή στη Γαλλία ή με κάτι άλλο διαφορετικό.

Τι προέκυψε ξαφνικά που θα μπορούσε να κάνει σήμερα επίκαιρη μια τέτοια συζήτηση, τη στιγμή μάλιστα που αυτό σημαίνει ευρεία συνταγματική μεταρρύθμιση, μη ορατή στο προσεχές μέλλον;

Γιατί πέρα από μια σαφή προσπάθεια μετατόπισης της πολιτικής συζήτησης στην Ελλάδα από την πραγματικότητα σε κάτι απροσδιόριστα αόριστο μπορούν να προκύψουν δεκάδες ερωτήματα. Από τη σχέση ανάμεσα σε πρωθυπουργό και πρόεδρο, μέχρι τη λειτουργία του κόμματος στο οποίο θα ανήκουν οι πιθανές «δύο αρχές»!

Το δεύτερο έχει να κάνει με τη θέση που εξέφρασε ο κ. Βενιζέλος για τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι ανάμεσα στην «επιστροφή των μαρμάρων στην Ελλάδα» και στη θέση που ο ίδιος διατυπώνει : «Θέλουμε τα Μάρμαρα να ενωθούν οριστικά στο φυσικό τους τόπο, κάτω από το Βράχο της Ακρόπολης. Και ας θεωρηθεί ότι μέσα στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης λειτουργεί ένα ιδεατό παράρτημα του Βρετανικού Μουσείου. Είμαστε πρόθυμοι για μία διαρκή συνεργασία με το Βρετανικό Μουσείο ώστε στις σημερινές αίθουσες των Μαρμάρων να λειτουργούν διαδοχικές περιοδικές εκθέσεις  σημαντικών ελληνικών αρχαιοτήτων  που θα δανείζει η Ελλάδα.», υπάρχει μια τεράστια διαφορά! Τεράστια!

Προτείνει δηλαδή την αποδοχή από την Ελλάδα της Βρετανικής κυριότητας των μαρμάρων και την φιλοξενία τους στο Μουσείο της Ακρόπολης σε καθεστώς βρετανικής κυριαρχίας;

Αυτή η θέση – πρόταση τι σχέση έχει με την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ; Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά, για να μην μπλέξουμε με δικαστικές διεκδικήσεις, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα μάρμαρα του Παρθενώνα ανήκουν στους Βρετανούς και εμείς ζητάμε να το φυλάσσουμε στο Μουσείο της Ακρόπολης σε τομέα υπό «Βρετανική κυριαρχία»; Οπως για παράδειγμα το καθεστώς των Αμερικάνικων βάσεων στην Ελλάδα ή των Βρετανικών στην Κύπρο;

Τόσο το θέμα του πολιτεύματος στη χώρα όσο και η υπόθεση των μαρμάρων του Παρθενώνα δεν είναι απλά «θεματάκια». Και σε κάθε περίπτωση δεν είναι τέτοια που να απαντούν στο άγχος διαφοροποίησης κανενός στελέχους του ΠΑΣΟΚ. Εκτός και αν δεν μιλάμε για άγχος αλλά για πολιτική διαφοροποίησης.