Συνειδητή παραχάραξη της αλήθειας!

Μια μικρή αναφορά για το Μουσείο της Ακρόπολης.

melina

Αφορμή στάθηκε η συζήτηση στη Βουλή την Παρασκευή 19 Ιουνίου και η τοποθέτηση Χατζηγάκη. Χωρίς ίχνος ντροπής, χωρίς κανένα σεβασμό στην αλήθεια, ο υπουργός αγροτικής ανάπτυξης είπε τα εξής:

«η πραγμάτωση αυτού του έργου, η υλοποίηση, η οικοδόμηση αυτού όλου του πραγματικού διαμαντιού του πολιτισμού έγινε επί ΝΔ και υπό των υπουργών της και του Κώστα Καραμανλή»!

Μάλιστα! Προκλητικοί και αμετανόητοι:

Προκαλούν τη νοημοσύνη εκατομμυρίων Ελλήνων που έχουν μνήμη. Επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία και να τη φέρουν στα μέτρα τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να προπαγανδίσουν στην κοινή γνώμη ότι το Μουσείο της Ακρόπολης είναι έργο Κωνσταντίνου Καραμανλή…
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της Δημόσιας τηλεόρασης για τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, στην ιστορία της δημιουργίας αυτού του Μουσείου υπάρχουν δυο και μόνο δύο περιστατικά. Η σύλληψη της ιδέας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τα εγκαίνια του Μουσείου από τον Κώστα Καραμανλή. Ανάμεσα, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.
Έφθασαν μάλιστα στο σημείο να αλλάξουν το μήνυμα του υπουργού πολιτισμού, κ. Σαμαρά, στο δικτυακό τόπο του Μουσείου της Ακρόπολης και από εκεί που το μήνυμα αναφέρει ακόμη και σήμερα στην πρώτη σελίδα επί λέξει «188 χρόνια από την επίσημη ανακήρυξη της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και 27 χρόνια από τη μεγάλη πρωτοβουλία της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη…», στο εσωτερικό κείμενο του μηνύματος αναγράφονται τα εξής: «188 χρόνια από την επίσημη ανακήρυξη της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, 33 χρόνια από τη διορατική απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την ανάγκη ανέγερσης του νέου Μουσείου στο σημερινό του χώρο και 27 χρόνια από την πρωτοβουλία της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη…»! Ακούγεται απίστευτο με το τι μπορεί να ασχολούνται κάποιοι στην κυβέρνηση, αλλά είναι δυστυχώς είναι αληθινό… Δείτε το εδώ και μόνοι σας…

Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε καλά ότι το έργο του νέου Μουσείου της Ακρόπολης είναι έργο της ΜΕΛΙΝΑΣ.
Το 1981 η Μελίνα δεν βρήκε τίποτα από το παρελθόν για το νέο Μουσείο.  Ιδέες υπάρχουν για ένα νέο Μουσείο, πολλές δεκαετίες πριν τον Κ. Καραμανλή.
Η Μελίνα επέλεξε το χώρο: «Θέλω το Μουσείο να βλέπει τον Παρθενώνα».
Ξεκίνησε το Διαγωνισμό Αρχιτεκτονικής (1988 – 1989) και ήθελε με το νέο Μουσείο να δώσει μια απάντηση στους Βρετανούς, που έλεγαν «που θα τα βάλετε τα Μάρμαρα αν σας τα δώσουμε πίσω;» (Μαρτυρία της Προέδρου της Βρετανικής Επιτροπής διεκδίκησης και φίλης της Μελίνας κας Κιούμπιτς).
Έδωσε εντολή και το 1988-1989 και το 1993-1994 στο Γιώργο Θωμά, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου και Πρόεδρο του ΚΑΣ να απαλλοτριώσει τις γύρω πολυκατοικίες από το χώρο του Μακρυγιάννη.
Όταν ανέλαβε πάλι το υπουργείο Πολιτισμού, το 1993, επέμενε «στο Μακρυγιάννη θα γίνει το νέο Μουσείο». Σ’ αυτή την εντολή επέμενε ακόμη και όταν έφευγε για το στερνό της ταξίδι στη Νέα Υόρκη.
Και τέλος πάντων, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτοί που σήμερα διοργανώνουν φιέστες και επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία κατά το δοκούν, ήταν αυτοί που κατέθεταν μηνυτήριες αναφορές το 2003 εναντίον του Μουσείου της Ακρόπολης και των ανθρώπων του για το ζήτημα της χωροθέτησής του.

Και για τους έχοντες ασθενή ιστορική μνήμη από την εποχή εκείνη:

«Iδιαίτερα σκληρή είναι και η δήλωση που έκανε την Παρασκευή ο πρόεδρος του Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη» Ζυλ Ντασέν. «Εάν τελικώς απαγγελθούν διώξεις, τότε καλώ τον εισαγγελέα να παραπέμψει και τα μέλη του Ιδρύματος» τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση του Ιδρύματος Μερκούρη. Ο Ζυλ Ντασέν δήλωσε «σοκαρισμένος, θυμωμένος και ντροπιασμένος» για το ενδεχόμενο άσκησης δίωξης».

Και όμως μπροστά στη στυγνή παραποίηση της αλήθειας όλα αυτά ξεχνιούνται!

Advertisements

Τα χειρότερα είναι μπροστά τους…

Σχολιάζαμε πριν από ένα περίπου χρόνο, ότι οι υπέρμετροι πανηγυρισμοί κάποιων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τη δημοσκοπική έκρηξη του κόμματος, θύμιζαν βήμα στο κενό.

Οι εξελίξεις δικαίωσαν τους υποστηρικτές αυτής της άποψης.

Ταυτόχρονα απέδειξαν ότι το συγκεκριμένο κόμμα βιώνει μια βαθιά κρίση στρατηγικής, πολιτικής και ιδεολογίας.

Μπορεί το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται γύρω από την παραίτηση Αλαβάνου αλλά το θέμα είναι ότι στις τελευταίες εκλογές αυτό που ηττήθηκε, με ιδιαίτερα ηχηρό τρόπο, είναι η «απροσάρμοστη» στρατηγική του κόμματος.

Αποδείχθηκε ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις τη φυσιογνωμία ενός κόμματος με τη λογική του «μπαχτσέ».

Δεν μπορείς να γίνεις πιστευτός όταν προσπαθείς να μπολιάσεις όχι μόνο αντικρουόμενες πολιτικές αλλά  και εντελώς διαφορετικές πολιτικές καταβολές.

 Ότι ο «αριστερισμός» και η αγωνία της απόδειξης του καταλήγει σχεδόν πάντοτε σε ήττες όχι μόνο εκλογικές αλλά και ιδεολογικές.

Ότι δεν συγκροτούνται κοινωνικές συμμαχίες με εκλογικές συνεργασίες «γκρουπούσκουλων» και ετερόφωτων πολιτικών ομάδων.

Ότι τελικά η «φούσκα» ήτανε παντελώς απροστάτευτη πολιτικά.

Και σε αυτό έχουν ευθύνη όλοι όσοι συμμετείχαν και ΟΜΟΦΩΝΑ αποφάσιζαν.

Πριν από αρκετούς μήνες έκανα μια υπόθεση εργασίας που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο ΣΥΝ θα αντιμετωπίσει πρόβλημα να μπει στην επόμενη Βουλή, αξιολογώντας απλά το πολιτικό αλαλούμ στο εσωτερικό του.

Φοβάμαι ότι δικαιώνομαι. Το επόμενο πολιτικό θύμα θα ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας. Εκτός και αν συνειδητοποιήσουν νωρίς την αναγκαιότητα πλήρους ανατροπής μιας αποτυχημένης στρατηγικής.

Δυστυχώς οι δυνάμεις που θα μπορούσανε να το κάνουν έχουν τεθεί στο περιθώριο της ζωής στο ΣΥΝ.

Τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά τους!