Από τις εφημερίδες που συνεργάστηκα!
Το χάσαμε το παιχνίδι!
ΤΟΥ: ΒΑΣΙΛΗ ΡΑΟΥΛΗ
Το ότι είμαστε «Έθνος ανάδελφον» (που είσαι πρόεδρε με τα ωραία σου;) είναι γεγονός!
Το ότι είμαστε ξεχωριστοί σαν άνθρωποι, σαν λαός, σαν ιδιοσυγκρασία … δεδομένο.
Το ότι κάθε λίγο και λιγάκι ξαφνιάζουμε τον κόσμο ολόκληρο με τα καμώματα μας, αναμφισβήτητο.
Τα τελευταία μας όμως κατορθώματα κινούνται σε άλλο επίπεδο. Ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα.
Φυλακές, κακοποιοί, δολοφόνοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί και υπάλληλοι τους, σε ένα απίστευτο σκηνικό φρίκης και τρόμου, σε ένα θρίλερ που μπορεί να εξάψει τη φαντασία κάθε κορυφαίου παραγωγού ταινιών αυτού του είδους!
Γελούσαμε με τα ελικόπτερα που πετούσαν πάνω από τις φυλακές και παίρνανε για βόλτες -χωρίς γυρισμό- κακοποιούς.
Αστειευόμασταν με τα «κατορθώματα» των υπευθύνων που όλο «πιάνονταν στον ύπνο».
Καταφέραμε να ανακοινώσουμε συλλήψεις κακοποιών που όμως βρισκόταν ήδη στη φυλακή!
Αλλά η αποκάλυψη όλου αυτού του σκηνικού μας αφήνει άναυδους!
Κακοποιοί που συνομιλούν με υπουργούς και υφυπουργούς. Που συναλλάσσονται με κρατικούς υπαλλήλους. Που ενημερώνονται από την αστυνομία, ότι παρακολουθούνται από την … αστυνομία. Που ετοιμάζονται να δολοφονήσουν γιατί δεν τους δίνουν άδεια! Που…
Κακοποιοί υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι! Υποστηρικτές προεκλογικών εκστρατειών! Κατασκευαστές δημοσίων έργων!
Τι απέμεινε; Να τους αναθέσουμε και κανένα Υπουργείο:
Υπουργείο Βλαστού ή Υφυπουργείο Τρομπούκη κ.τ.λ.
Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτά γίνονται μέσα από τις φυλακές. Που να ήτανε ελεύθεροι!
Όμως όσο σκληροί και αν εμφανίζονται προς τους άλλους, τόσο υποκλίνονται στις γυναίκες τους.
Ακούς εκεί αρχικακοποιός, σκληρός και δολοφόνος, να αποκαλεί τη σύντροφο του «τζιτζίκα μου»!
Οποία κατάπτωσις!
Χάθηκε κάτι πιο αντρικό, κάτι που να ταιριάζει με τα υπόλοιπα κατορθώματα σας;
Άκου «τζιτζίκα μου»;
Άντε να σηκώσω εγώ τώρα κεφάλι στη γυναίκα μου!
Το χάσαμε το παιχνίδι πατριώτη! Το χάσαμε…
(Δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 15 Ιουλίου 2009 στη «Θεσσαλονίκη»)
ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΚΟΤΕΣΤ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ
Του Βασίλη Ραούλη
Σε μία χώρα σαν τη δική μας η οικονομική τιμωρία ποτέ δεν αποτέλεσε αφορμή συμμόρφωσης. Η εφαρμογή του νέου Κ.Ο.Κ. με τα αυξημένα (εξοντωτικά επί της ουσίας ) πρόστιμα, πιθανότατα να έχει το ίδιο αποτέλεσμα, πολύ περισσότερο όταν ήδη στη συνείδηση των περισσοτέρων θεωρείται άλλο ένα εισπρακτικό τερτίπι της Κυβέρνησης.
Χρόνια ολόκληρα ακούμε για τους κινδύνους αλκοόλ και οδήγησης, τους δυστυχισμένους που στερούνται το ποτό τους, τους τολμηρούς που αψηφούν τα πάντα και προκαλούν ατυχήματα ή πληρώνουν ή τη γλιτώνουν μέχρι την επόμενη φορά.
Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να μην έχεις καθόλου μυαλό αλλά δεν σου φταίει σε τίποτα ο άλλος που τον παίρνεις στο λαιμό σου.
Αλήθεια επίσης είναι ότι με δύο ποτά δεν μπορούν να σου συμπεριφέρονται σαν τον Ορέστη Μακρή στη γνωστή ελληνική ταινία.
Στη χώρα μας ισχύουν δύο βασικοί κανόνες για κάθε οδηγό:
Α) Πίνω μέχρι εκεί που καταλαβαίνω τι μου γίνεται
Β) Μαθαίνω τα δρομάκια που οδηγούν στο σπίτι και δεν έχουν μπλόκα.
Οσοι από εσάς αποφασίσετε να διαβάσετε τα παρακάτω, σημειώστε, ότι δεν έχουν σκοπό να αποφύγετε το αλκοτέστ αλλά να σας βοηθήσουν, όσο γίνεται, να διατηρήσετε καθαρό το μυαλό σας για να μην πάρετε κανένα φουκαρά στον λαιμό σας.
- Η δύναμη της φύσης : ΝΕΡΟ
Ενας μέσος άνθρωπος μετρίου αναστήματος (1,75-1,85) και ανάλογου βάρους (80-90 κιλά) που γευμάτισε πριν από 5 ώρες αντέχει μέχρι και 6 ποτά (σχετικό πάντα). Ανάλογα με τη διάθεση ,την παρέα και την αντοχή καθενός η ακριβής ποσότητα ποικίλει αλλά ο μέσος όρος είναι κάπου εκεί. Ο πιο φυσικός τρόπος άμυνας του οργανισμού για να μην δείτε τον κόσμο μέσα από φυσαλίδες είναι να πίνετε όσο το δυνατόν περισσότερο νερό. Ο χρυσός κανόνας αναφέρει αναλογία 1/3 σε αλκοόλ και νερό αντίστοιχα. Σημειώστε επίσης ότι η διούρηση είναι η καλύτερη μέθοδος αποβολής αλκοόλ.
- Ξεκινήστε και τελειώστε με το ίδιο ποτό. Αποφύγετε τα σφηνάκια και το ανακάτεμα των ποτών και όσο είναι εφικτό για να μην φανείτε και αντικοινωνικοί! τα σφηνάκια να περιλαμβάνουν το ποτό που ήδη πίνετε.
- Το σφηνάκι μπορεί να έχει το παρείστικο χαρακτηριστικό του αλλά σας κάνει κακό και στο συκώτι. Είναι μεγάλη η ποσότητα του αλκοόλ που ξαφνικά καλείται να μεταβολίσει . Γι’ αυτό μπορείτε να το πιείτε σταδιακά και αμέσως μετά και πάλι νερό.
- Αν η παρέα σας αποτελείται από γερά ποτήρια ρίξτε νερό στο ποτό σας. Ετσι και θα έχετε γεμάτο το ποτήρι και δεν θα μεθύσετε. Ντροπή δεν είναι να κάνετε κάποια κολπάκια για να μην μεθύσετε. Ντροπή είναι να μεθύσετε.
- Τα γλυκά ποτά σας απογειώνουν γρηγορότερα. Η ζάχαρη που περιέχουν γίνεται αλκοόλ στον οργανισμό σας και μπορεί κάποια στιγμή, ξαφνικά να χάσετε τον κόσμο.
- ΠΟΤΕ αλκοόλ και φάρμακα. Ούτε ασπιρίνη ούτε άλλο αναλγητικό. Χημεία στη χημεία οδηγεί κατευθείαν στο νοσοκομείο.
- Σε μαγαζί που δεν ξέρετε προτιμήστε ποτά που όσο «μπόμπες» να είναι έχουν τη λιγότερη δυνατή επίδραση. Κρασί, μπύρα, μαρτίνι.
- Αν η βραδιά προβλέπετε μεγάλη καλό θα είναι να έχετε φάει κάτι προηγουμένως.
- Αν είστε προετοιμασμένοι ότι θα πιείτε αρκετά ,κάντε τη καρδιά σας πέτρα και πιείτε μια κουταλιά λάδι. Αηδιαστικό ,θα μου πείτε ,αλλά σας προστατεύει γιατί καθυστερεί την απορρόφηση του αλκοόλ από το αίμα.
- Αν δεν έχετε κάνει καμία προετοιμασία από το σπίτι να ξέρετε ότι το λίπος βοηθάει. Ξηροί καρποί δηλαδή με λίπος και νερό.
- Η σαμπάνια σας στέλνει, γιατί με τη βοήθεια του διοξειδίου του άνθρακα επηρεάζει πιο γρήγορα το κεφάλι σας.
- Σημειώστε επίσης ότι είναι μύθος τα όσα έχετε ακούσει για καφέ, τσίχλα και ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου σας.
- Αν καταφέρετε να γυρίσετε στο σπίτι χωρίς αλκοτέστ ή χωρίς πρόστιμα και αφαίρεση αδείας και το κεφάλι σας πάει να σπάσει τότε: μέλι (διαθέτει ηλεκτρολύτες και ηρεμεί το στομάχι), ψωμί για να απορροφήσει το αλκοόλ, και νερό, όσο περισσότερο μπορείτε.
Σε κάθε περίπτωση αν τύχει και πριν πιάσουμε τιμόνι έχουμε κρατήσει καλά στα χέρια το ποτήρι με τα παγάκια να κουδουνίζουν να ξέρουμε ότι πάνω από το κεφάλι μας επικρέμονται δύο βασικοί νόμοι τούτης της άχαρης ζωής. Ο ένας, ο επιστημονικός, είναι ο νόμος του Xένρι: «H ποσότητα αλκοόλης που περιέχεται στο δείγμα της αναπνοής εξαρτάται από την ποσότητα της αλκοόλης που περιέχεται στο αίμα που κυκλοφορεί στους πνεύμονες». Kαι ο άλλος είναι ο νόμος του Mέρφι: «Aν είναι να πάει κάτι στραβά, θα πάει».
Καλό καλοκαίρι…
ΚΑΜΕΡΙΣΤΑΝ
Του Βασίλη Ραούλη
Ποιος στα αλήθεια θα ήτανε αντίθετος στην καταγραφή αξιόποινων πράξεων και στην ανακάλυψη των ενόχων;
Φαντάζομαι κανείς.
Ποιος στα αλήθεια θα ήτανε σύμφωνος στην παρακολούθηση διαδηλώσεων και διαδηλωτών, στο ηλεκτρονικό «φακέλωμα» και την παρακολούθηση κάθε εκδήλωσης διαμαρτυρίας;
Φαντάζομαι κανείς.
Ο τρόπος αλλά και η χρονική συγκυρία που επανήλθε η υπόθεση των καμερών παρακολούθησης, με «γνωμάτευση» μάλιστα του κου Σανιδά, δεν προκαλεί απλά προβληματισμό αλλά αγανάκτηση.
Είναι δύσκολη υπόθεση να διαχειριστείς τα όρια των ατομικών ελευθεριών.
Και είναι ακόμη πιο δύσκολο να πείσεις ότι όλα γίνονται τυχαία.
Τη στιγμή που υπάρχει απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αλλά και η αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης αυτής από τον πρώην Υπουργό Δημόσιας Τάξης στο Σ.Τ.Ε.
Και τη στιγμή που αναμένεται η απόφασή του.
Η – πέρα από τις αρμοδιότητές του- παρέμβαση του κου Σανιδά, παραμονές του πρώτου Πανεκπαιδευτικού Συλλαλητηρίου στην Αθήνα , δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι είναι τυχαία και ως προς τη στιγμή και ως προς το περιεχόμενο της.
Η παρακολούθηση των πορειών και των διαδηλωτών αποτελεί πράξη στυγνού αυταρχισμού που τραυματίζει την ίδια τη δημοκρατία.
Αποτελεί επικίνδυνη εξέλιξη που μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις.
Και είναι εντυπωσιακά αρνητικός ο τρόπος αντιμετώπισης της απόφασης Σανιδά από την Κυβέρνηση.
Δεν δείχνει απλά φοβία αλλά αδικαιολόγητο πανικό.
Αποκαλύπτει δυστυχώς ότι στους κόλπους της, υπάρχουν και αναπτύσσονται ιδιαίτερα επικίνδυνες αντιλήψεις, που λίγο διαφέρουν από λογικές έρποντος φασισμού.
Το αστείο είναι ότι, ενώ και το κόμμα του κου Καρατζαφέρη διαφωνεί με τη χρήση των καμερών κάποιοι κύκλοι στην Κυβέρνηση οδηγούν στην ποινικοποίηση του δικαιώματος του πολίτη να διαδηλώνει.
Ο Πρωθυπουργός οφείλει να παρέμβει και να πάρει θέση δημόσια και ξεκάθαρα.
Μας αλλάζουνε τα φώτα !!
Του Βασίλη Ραούλη
Αναζητήσανε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία, να διαχειριστούν με τον δικό τους τρόπο την πιο κερδοφόρα επιχείρηση στην Ελλάδα , την ΔΕΗ.
Αποδείχθηκαν ανίκανοι. Τραγικά ανίκανοι.
Αλλάξανε διευθύνοντες συμβούλους αφού τους καλοπληρώσανε με απίστευτους μισθούς.
Καθυστερήσανε τις απαραίτητες επενδύσεις σε δίκτυα και παραγωγή.
Σχεδιάσανε με απίστευτα ερασιτεχνικό τρόπο τον τρόπο με τον οποίο θα «μεταρρυθμίσουν» το στελεχιακό της δυναμικό.
Την παραδώσανε ως λεία στον κομματικό στρατό.
Και την φτάσανε στο σημείο της απόλυτης απαξίωσης.
Μετέτρεψαν σε προβληματική μια δυναμική κερδοφόρα και με προοπτικές επιχείρηση.
Και με την ευκολία που τους δίνει η διαχείριση της εξουσίας αποφασίσανε αυξήσεις υπερβολικά μεγάλες για τα οικονομικά δεδομένα του Έλληνα πολίτη.
Από σήμερα οι διοικούντες την ΔΕΗ ορμούν στις τσέπες του καταναλωτή για να εισπράξουν αυξήσεις που μεσοσταθμικά θα ξεπεράσουν σε έναν χρόνο το 25% !!
Χωρίς ντροπή , αδιαφορώντας για την οικονομική κατάσταση του μέσου Έλληνα, του επαγγελματία , του καταναλωτή.
Μια καθαρή ληστεία στο όνομα της δικής τους πολιτικής αδυναμίας.
«Για την κατάντια της ΔΕΗ, ευθύνονται τα φθηνά τιμολόγια» είπε πριν από λίγες ημέρες ο διευθύνων σύμβουλός της που αμείβεται με τους παχυλούς μισθούς των 10.000 ευρώ μηνιαίως + τα μπόνους.
Δεν φταίνε αυτοί που διοικούν και αποφασίζουν αλλά εμείς …
Και ξέρουν καλά ότι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα βαρύνουν ακόμη περισσότερο τον οικογενειακό προγραμματισμό.
Αύξηση του κόστους, αυξήσεις στα βιομηχανικά προϊόντα, αυξήσεις στα δημοτικά τέλη , αυξήσεις παντού.
Κοινωνικό σοκ, ανοικτός πόλεμος με το κοινωνικό σύνολο και όποιος αντέξει.
Εκτός και αν η Κυβέρνηση βρήκε τον τρόπο να λύσει το ασφαλιστικό.
Αποφάσισε να εξοντώσει τους κατοίκους αυτής της χώρας μια ώρα νωρίτερα.
Οι μόνοι που τρίβουν τα χέρια τους είναι πλέον οι ιδιώτες που βλέπουν τα πράγματα να εξελίσσονται πολύ καλύτερα για αυτούς αφού θα μπορούν να ανταγωνιστούν καλύτερα τη δημόσια επιχείρηση.
Αλήθεια το να συμπεριφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο λίγους μήνες μετά τις εκλογές πως λέγεται στην καθομιλουμένη;
ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ,ΑΜΑΡΤΙΑ ΜΟΥ
Του Βασίλη Ραούλη
33 χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ από τον Ανδρέα Παπανδρέου, το κόμμα που σημάδεψε τις εξελίξεις στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι του.
Ηττημένο, αποδιοργανωμένο, χωρίς σαφή ιδεολογία, χωρίς οργανωτικές δομές, είναι αναγκασμένο να πορευθεί σε μια εκλογική διαδικασία επαναβεβαίωσης ή αλλαγής της ηγεσίας του, χωρίς προσδιορισμένο μέλλον.
Δεν είναι η πρώτη του κρίση.
Στη μακρόχρονη διαδρομή του πολλές φορές έφθασε στα πρόθυρα της διάσπασης αλλά η βασική διαφορά με το σήμερα είναι η απουσία μιας ηγετικής φυσιογνωμίας που προτάσσοντας το πολιτικό της μέγεθος και την οραματικότητά της έβρισκε διεξόδους. Ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Αλλά επειδή οι ιστορικές αναφορές μπορεί να έχουν το ενδιαφέρον τους , δεν ερμηνεύουν όμως πάντοτε τις σημερινές εξελίξεις να μείνουμε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν.
Εδώ υπάρχει κάτι κοινό.
Σε κάθε περίοδο κρίσης στο ΠΑΣΟΚ το κεντρικό πρόσωπο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι ο Κώστας Σημίτης.
Το 1986 ο Κώστας Σημίτης σηματοδοτεί την στροφή σε μια συντηρητική οικονομική πολιτική με πολλαπλές επιδράσεις στο φιλολαϊκό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ.
Το 1989 απέχει διακριτικά από δηλώσεις στήριξης του Ανδρέα Παπανδρέου.
Με πρωτοβουλία του οργανώνεται η πρώτη ανοικτή κίνηση αμφισβήτησης του Παπανδρέου (η περίφημη κίνηση των 4), με αποτέλεσμα την οριακή συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ στο Πεντελικό.
Η εκλογή του μετά την παραίτηση Παπανδρέου το 1996 και η συναλλαγή του με τον «τρίτο πόλο», εκείνης της εποχής, οδηγεί στο πιο εκρηκτικό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και το παιχνίδι καθαρίζει για εκείνον ο Κώστας Λαλιώτης.
Ο Κώστας Σημίτης γίνεται πρωθυπουργός, στηριζόμενος στην λαϊκή συγκίνηση για το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και αρχίζει την προσπάθειά του για τη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ.
Σε συνθήκες απίστευτης πόλωσης στο εσωτερικό του κόμματος που οδηγεί σε μαζικές αποχωρήσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ, οι «εκσυγχρονιστές» αντιμάχονται τους «παλαιοκομματικούς», ότι δεν ελέγχεται καταστρέφεται και οι οργανώσεις αρχίζουν να μαραζώνουν καθώς, μαζί με όλα τα άλλα, οι συντηρητικές επιλογές δεν μπορούν να συμβαδίσουν με ένα κόμμα που εξέφραζε μέχρι τότε μια αριστερή προοπτική.
Χωρίς μαζικό κόμμα, χωρίς ξεκάθαρη ιδεολογία, με πλήρη αφομοίωση των όποιων στελεχών από το κράτος , μέσα σε οσμές σκανδάλων και διαφθοράς οι εκλογές του 2004 χάνονται πριν καλά καλά προκηρυχθούν.
Ο Κώστας Σημίτης από το 1974 άκουγε «Παπανδρέου» και έβγαζε σπυράκια.
Και το 2004 του δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα με τον «Παπανδρεισμό» .
Ορίζει διάδοχό του και στην ουσία ηττημένο στις εκλογές τον Γιώργο Παπανδρέου.
Πολλοί αναρωτήθηκαν γιατί όχι κάποιο άλλο προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Γιατί όχι για παράδειγμα τον Ευάγγελο Βενιζέλο;
Η δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου την ημέρα της μαζικής ψηφοφορίας για την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στη προεδρία του ΠΑΣΟΚ ανοίγει στην ουσία το νέο παιχνίδι διαδοχής.
Επί 3,5 χρόνια ο Βενιζέλος διατελεί εν αναμονή αρχηγός.
Παραμονές των τελευταίων εκλογών κυκλοφορούν τα σενάρια για το ότι θα τεθεί θέμα προεδρίας στο ΠΑΣΟΚ αν ηττηθεί στις εκλογές.
Το βράδυ της Κυριακής των εκλογών ο Βενιζέλος δηλώνει παρών και την επομένη επισκέπτεται τον Σημίτη ζητώντας του να εγγυηθεί την διαδικασία εκλογής προέδρου, αμφισβητώντας ευθέως τον θεσμικό ρόλο του υπάρχοντος προέδρου αλλά και των επιτελικών του οργάνων.
Το πηγαδάκι Βενιζέλου – Σημίτη κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνεδρίασης της κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ αλλά και η έντονη αντίδραση του τελευταίου στην πρόταση Παπανδρέου, δείχνει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο.
Άλλωστε πρώτα τα στελέχη του πρώην εκσυγχρονιστικού μπλοκ βιάστηκαν να βρεθούν στο πλευρό του Βενιζέλου.
Θα μου πείτε, μπορεί όλα να είναι τυχαία.
Ίσως, αλλά τόσες συμπτώσεις …..
Όποιο και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Κώστας Σημίτης είναι και πάλι παρών.
Με τον δικό του τρόπο.
Ψυχραιμία παιδιά (16.04.08)
ΤΟΥ: ΒΑΣΙΛΗ ΡΑΟΥΛΗ
Καιρό είχα να δω τέτοια δημοσκοπική μανία.
5 δημοσκοπήσεις σε διάστημα τριών ημερών και ξανά αναλύσεις επί αναλύσεων.
Χαράς το κουράγιο και την όρεξη να σχολιάζουν τα ευρήματα στελέχη των κομμάτων και να μεταμφιέζονται εν ολίγης σε μάγους που μπροστά στην γυάλινη μαγική τους σφαίρα, αναζητούν τις εξελίξεις στο μέλλον.
6 μήνες μετά τις εκλογές καλούνται οι πολίτες να απαντήσουν σε σοβαρά ερωτήματα του τύπου:
Θα συνεχιστεί η άνοδος του ΣΥΝ;
Τι θα ψηφίσετε; (στις επόμενες εκλογές)!
Αν γινότανε εκλογές την επόμενη Κυριακή (!) ποιο κόμμα θα κέρδιζε; κ.τ.λ.
Πριν από λίγες ημέρες οι δημοσκοπήσεις στην Ιταλία μιλούσαν για εκλογική μάχη θρίλερ και ο «καβαλιέρε» τις καθάρισε με άνετη πλειοψηφία.
Πριν από ένα μήνα είχαν γεμίσει οι σελίδες των εφημερίδων με αναλύσεις για την κατάρρευση του δικομματισμού.
Από την Κυριακή μιλούν για την επάνοδο του δικομματισμού.
Κάτι δεν πάει καλά.
Πολλά δεν πάνε καλά και φοβάμαι ότι περνάμε περίοδο πολιτικής σχιζοφρένειας.
Πώς να ερμηνεύσεις σοβαρά το γεγονός ότι ένας καλός Πρωθυπουργός (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) προΐσταται μιας απαράδεκτης κυβέρνησης;
Όλοι οι δείκτες της κυβέρνησης είναι αρνητικοί.
Ο πρωθυπουργός όμως έχει λέει μεγάλη δημοτικότητα.
Στην πραγματικότητα δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν:
Η έχουμε έναν καλό Πρωθυπουργό που συντονίζει όπως πρέπει μια κυβέρνηση που παράγει θετικό έργο ( που δεν το βλέπουμε) ή δεν μπορεί να συντονίσει με θετικό τρόπο τους υπουργούς του, άρα δεν είναι καλός Πρωθυπουργός!!!
Στο ΠΑΣΟΚ λέει χαμογελούν διότι είδαν θετικά στοιχεία.
Αν μη τι άλλο σταμάτησε η κατρακύλα και αποδείχτηκε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες.
Ωραία μέχρι εδώ. Αλλά να χαμογελούν γιατί είναι δεύτεροι ,ε! αυτό είναι παλαβό.
Στο ΣΥΝ (αξιωματική αντιπολίτευση θεωρούν τους εαυτούς τους) χαμογελούν γιατί είναι ακόμα ψηλά αλλά δεν βλέπουν ότι χάσανε 2,5 μονάδες σε ένα μήνα. Με στίχους τραγουδιών δεν γίνεται πολιτική.
Στο ΚΚΕ χαμογελούν γιατί μείνανε στα ίδια (και γιατί έπεσε ο ΣΥΝ) και πάει λέγοντας.
Όλοι έχουν λόγους να χαίρονται. Το μεγαλείο των δημοσκοπήσεων.
Τους ξέφυγε όμως κάτι.
Οι Έλληνες είναι τρίτοι στην απαισιοδοξία για το μέλλον τους στην Ε.Ε.
Αυτή η απογοήτευση όταν εκφραστεί και εκλογικά τότε καμία δημοσκόπηση δεν θα πλησιάσει καν τα αποτελέσματα.
Υπομονή για τις επόμενες δημοσκοπήσεις μετά το Πάσχα.
Όταν ο Μητσοτάκης επαινεί… (18.04.08)
ΤΟΥ: ΒΑΣΙΛΗ ΡΑΟΥΛΗ
Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό από το να επαινέσει ο Κ. Μητσοτάκης την Κυβέρνηση και την Υπουργό Εξωτερικών ( πες κόρη του) για τους χειρισμούς στην υπόθεση των Σκοπίων.
Άλλωστε σπάνια στην πολιτική οι μεγάλες οικογένειες δεν στηρίζουν τις επιλογές των μελών τους.
Με τη μόνη διαφορά ότι επί δικής του Πρωθυπουργίας το θέμα των Σκοπίων εξελίχθηκε σε μια αληθινή τραγωδία για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική.
Ακουστήκανε και γράφηκαν πολλά.
Έχει όμως το δικό του ενδιαφέρον να θυμηθούμε τα όσα καταλογίζει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για το συγκεκριμένο θέμα ένας άνθρωπος που γνωρίζει πολλά.
Ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιού Χαμσάίρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της « Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων :
«Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος. Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε μια δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.
«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό;».
Χωρίς άλλο σχόλιο…
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ