Δίνουν τα παιδιά τους γιατί δεν μπορούν να τα μεγαλώσουν!

Νεαροί γονείς, στα όρια της ανέχειας, χτυπούν την πόρτα των παιδικών χωριών SOS, ζητώντας βοήθεια για την ανατροφή των παιδιών τους. Η είδηση θυμίζει άλλους καιρούς, τότε που οι γονείς για να γλυτώσουν τα παιδιά τους από την καταρρακωμένη μεταπολεμική Ελλάδα τα έδιναν σε πλούσιους πολίτες του εξωτερικού προκειμένου αυτά να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Σήμερα, οι νεαροί γονείς αδυνατούν πλέον να ανταποκριθούν στις βασικές υποχρεώσεις της καθημερινότητας και καταφεύγουν σε ιδρύματα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα τουλάχιστον για τα «αδύναμα» μέλη των οικογενειών τους. Σύμφωνα με στοιχεία από το παιδικό χωριό SOS, στην Αττική, το τελευταίο τρίμηνο του 2010, 80% των περιπτώσεων που απευθύνθηκαν σ’ αυτά, αφορά περιστατικά που οι γονείς των παιδιών, λόγω φτώχειας, αδυνατούν να τα μεγαλώσουν, ενώ το Μήνα Μάρτη το ποσοστό αυξήθηκε ανησυχητικά φθάνοντας το 90%.

Έτσι την τελευταία διετία ο ρυθμός αύξησης των αιτήσεων έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, αγγίζοντας το 70%. Μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο του 2010, βοήθεια ζητείται καθημερινά για δέκα παιδιά ενώ μόνο στις τρεις τελευταίες ημέρες του πρώτου δεκαημέρου του Μαρτίου, τα παιδιά που ζήτησαν βοήθεια έφτασαν τα 60. Ήδη, στις εγκαταστάσεις τους τα παιδικά χωριά SOS φιλοξενούν 250 παιδιά, ενώ εκκρεμούν περίπου 1.000 αιτήματα.

Μόνο 600 οικογένειες από την περιοχή της Κυψέλης αδυνατούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, τόνισε στον ΑΘΗΝΑ 984 ο  Διευθυντής κοινωνικής εργασίας και έρευνας στα χωριά SOS Στέργιος Σιφνιός. Πρόσθεσε ότι μόνο το 2010, σε σχέση με το 2009 υπάρχει 25% αύξηση τέτοιων περιστατικών εκ των οποίων το 20 % αφορά μονογονεϊκές οικογένειες.

Ο διευθυντής Κοινωνικής Εργασίας και Έρευνας των Παιδικών Χωριών, Στέργιος Σιφνιός, επισήμανε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι η αύξηση της ανεργίας, τα χαμηλά μεροκάματα, αλλά και η ανύπαρκτη κρατική κοινωνική πολιτική, αναγκάζουν ολοένα και περισσότερους γονείς να αφήσουν τα παιδιά τους σε «ξένα χέρια», ελπίζοντας ότι αργότερα θα καταφέρουν να βρουν τρόπο, για να τους προσφέρουν, έστω τα απολύτως απαραίτητα. Είπε ότι «δεν πρόκειται για γονείς με τα συνηθισμένα κοινωνικά προβλήματα, δηλαδή χρήστες ουσιών ή άτομα με ψυχικές ασθένειες, που δεν μπορούν να μεγαλώσουν παιδιά, αλλά για φυσιολογικότατους ανθρώπους, που βιώνουν καταστάσεις φτώχειας».

Τι έχετε να πείτε;